พี่เลี้ยงแสนรัก NC 20+

        “ญารินดาล่ะ...พวกเธอสองคนกลับมาแล้วใช่ไหม”หญิงสาวนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ สีหน้าลังเล ก่อนเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

        “เอ่อพี่ญายังไม่กลับมาหรอกครับ...ผมมาคนเดียว” นวพลตอบแผ่วเบาพลางจ้องเข้าไปในดวงตาที่ตื่นตระหนกของหล่อน

        “อะไรนะนายว่าอะไร ก็ยายญา ส่งข้อความให้ฉันมาหา วันนี้นี่นา”หญิงสาวยกโทรศัพท์มือถือของเธอขึ้นมาดูอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

        “เอ่อผมขอโทษ ครับ พี่นุช ผมเป็นคนส่งข้อความนั้นเอง พี่ญาไม่รู้เรื่องด้วยหรอก”ชายหนุ่มสารภาพด้วยดวงตาเศร้าสร้อย น่าสงสาร ความสำนึกผิดฉายชัดบนใบหน้า

        “อะไรนะ นายทำเรื่องบ้าๆ แบบนี้ทำไม” นงนุชกัดฟัน ตะโกนเสียงดัง ด้วยความโมโหก่อนหมุนตัวทำท่าจะเดินออกไป

        “งั้นฉันกลับก่อนล่ะ” หญิงสาวตัดสินใจฉับพลัน พลางเดินตรงที่ประตู

        นวพลรีบเดินตรงไปคว้าแขนของหล่อนอย่างรวดเร็ว“พี่นุช เดี๋ยวสิครับ”

        “ปล่อยฉันนะ...”หญิงสาวสะบัดแขนข้างนั้นอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำรู้สึกเดือดปุดๆ ในใจไอ้บ้านี่...มาหลอกกันได้...แต่ว่า...คงไม่ได้คบคิดกับญารินดานะ

        แต่มือแข็งแรงที่กำรอบข้อมือของหล่อนไว้ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดเลยแต่กลับกำแน่นเข้ามาอีก ชายหนุ่มออกแรงดึงร่างที่บอบบางและยืนไม่มั่นคงนั้นเข้ามาในวงแขนแข็งแรงของเขาอย่างง่ายดาย...

        “พี่นุช...ผมขอนะ...อย่าโกรธเลยนะคนดี...เรามาคุยกันดีๆได้ไหมครับ...” ร่างแข็งแรงก้มหน้ายื่นริมฝีปากไปใกล้ใบหูของหล่อนกระซิบเว้าวอน

        สาวสวยยืนหลับตานิ่งสักครู่ ถอนหายใจเบาๆ ก่อนพ่นลมออกจากปาก...บ้าจริง...ไอ้ต้นมาหลอกกันได้...“ฟิ้ว...”

        นงนุชเริ่มคิดอย่างลังเลจะเอายังไงดีที่จริงเธอก็ชอบเขามาก...บอกตรงๆ เธอก็ติดใจลีลารักของเขาด้วย แต่ติดตรงที่...ญารินดาจะว่ายังไง...เธอจะโกรธไหมนะถ้ารู้เรื่องนี้เข้า...

        ชายหนุ่มยังไม่ขยับออกไป“ผมไม่อยากให้พวกเรารู้สึกอึดอัดอีกต่อไป...ขอร้องล่ะ นะครับ พี่”

        นวพลเว้าวอนไม่หยุดหน้าตาเหมือนคนป่วยใกล้สิ้นลม ใบหน้าแนบไปกับศีรษะของหญิงสาวอย่างถือวิสาสะ เมื่อรู้สึกว่าแรงกอดรัดเริ่มคลายออกนงนุชเบี่ยงตัวออกมากล่าวเบาๆ อย่างตัดสินใจได้แล้ว“ก็ได้...งั้นเรามาคุยเรื่องนี้กัน”

        “พี่นุช...เอ่อ...”ชายหนุ่มอึกอัก อย่างไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดีแต่แล้วก็หันไปเห็นเบียร์ในถุงที่นงนุชหิ้วติดมือมาด้วย

        “เรามาดื่มเบียร์กันเถอะ...เหมือน...เหมือนเมื่อก่อนไง...ได้ไหมครับ...”ชายหนุ่มอ้อนวอนเสียงอ่อนลง พลางจ้องเข้าไปในดวงตาสวยงามเป็นประกายของหล่อน...ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าช่างงดงามจริงๆ งดงามน่าหลงใหล ทำหัวใจของเต้นรัวเมื่อได้อยู่ใกล้เธอ

        “ฮือ...”ในที่สุดหล่อนก็พยักหน้าเบาๆ...เอาก็เอา...คงเลี่ยงยากล่ะวันนี้

        ...

        กระป๋องเบียร์เปล่าหลายกระป๋องวางเกะกะไปตามพื้นห้อง..ขณะที่สองร่างนั่งบนพื้นไม่ห่างออกไปกำลังยกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้นดื่มอย่างเลื่อนลอย

        “ไม่ใช่มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกครับพี่นุช...” เสียงพูดยานคางช้าๆ แต่ทุ้มต่ำชวนฟัง

        “อีกอย่างเราก็รู้จักกันมานานแล้ว...”ชายหนุ่มพูดเพ้อเจ้อ ยืดยาวอยู่คนเดียว...ในขณะที่หญิงสาวยังคงนั่งดื่มเบียร์อยู่เงียบๆ

        “ผมรู้สึกลำบากใจตั้งแต่ที่พวกเราเริ่มเหินห่างกัน” นงนุช นั่งฟังนิ่งๆ ไม่พูดแทรกอะไรปล่อยให้ชายหนุ่มพูดระบายความในใจพรั่งพรูออกมาไม่หยุด

        “ผมรู้สึกดีใจที่มีพี่ เป็นเพื่อนผม...”

        “ตอนที่ผมมาเรียนที่นี่ครั้งแรกผมไม่รู้จักใครเลย...แต่พี่ก็ยอมเป็นเพื่อนกับผม ทำให้ผมไม่โดดเดี่ยว...”

        “ผมอยากให้ความสัมพันธ์ของเรากลับมาปกติอีกครั้งจริงๆ นะคับ..”

        หญิงสาวนั่งนิ่งเหม่อลอยก่อนจะกล่าวเบาๆ หันไปมองหน้าชายหนุ่มที่นั่งถัดไป “โอ้...แล้วนายต้องการให้ความสัมพันธ์ของเรา เป็นอะไรกันแน่...”

        “โอ้..เอ่อความสัมพันธ์ แบบที่มันไม่แย่น่ะ” ชายหนุ่มส่ายหน้ารู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันใด

        “นายก็รู้ฉันเปรียบเสมือนเพื่อน หรือพี่สาว ใครมันจะไปสนุกกับความสัมพันธ์แบบนั้นกัน...”เสียงคล้ายคนเมากล่าวลอยๆ ออกมา

        ชายหนุ่มได้ฟังก็ชะงักนิ่งไป...หันกลับไปมองหญิงสาวที่นั่งถัดไปอย่างจริงจังอีกครั้งใช่สิใครอยากจะได้พี่สาวกันล่ะ...เขาอยากได้อย่างอื่นมากกว่า...

        ฤทธิ์แอลกอฮอล์ขับผิวหน้าขาวนวลของนงนุชให้กลายเป็นสีชมพูเรื่อๆปากอิ่มเย้ายวนที่ปกติก็แดงสดอยู่แล้วก็ยิ่งแดงเข้มขึ้นอีก...ตาวาวหวานเชื่อมมองประสานสายตากับนวพลอย่างไม่ตั้งใจก่อนจะเบือนหลบไปอย่างรวดเร็ว...ขณะที่แก้มนวลเริ่มแดงจัดขึ้นทั้งสองข้างพร้อมลมหายใจที่หนักหน่วงขึ้น

        อือวันนี้ พี่นุชสวยจัง...เขาหลบสายตาหล่อนก้มต่ำลง พลางเลื่อนสายตาไปจับที่อกอวบเต่งตึงที่ล้นทะลักออกมามาจากคอเสื้อสายเดี่ยวของหล่อน...อ้อหน้าอกคู่นั้น...อยากจับเหมือนเมื่อก่อนจัง...โอ้กระโปรงเธอร่นขึ้นมาอีกแล้ว...ขาของเธอโคตรขาวเลย...เฮื้อก...ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงอย่างฝืดๆ

        นงนุชหันหน้ากลับมามองเขาอย่างช้าๆใบหน้าแดงก่ำ “งั้นถ้านายคิดว่าฉันเป็นพี่สาว...แล้วตอนที่นายแอบมาเปิดกระโปรงและล้วงเข้ามาในกางเกงใน...แล้วก็...จับตรงนั้นของฉันตอนที่หลับอยู่ล่ะ...”

        ชายหนุ่มหน้าตาตื่นเกือบหายเมา“ห๊า...พี่พูดเรื่องอะไร...”

        “ก่อนหน้านั้นนายก็ดึงกระโปรงขึ้น และจับตูดฉัน ตอนที่ฉันกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา...” หญิงสาวพูดต่อไปด้วยใบหน้าที่แดงเข้มขึ้น

        “เอ่อพี่นุช ตอนนั้นพี่ยังไม่หลับเหรอ...” ชายหนุ่มเริ่มอยู่ไม่สุขหน้าแดงก่ำอย่างอับอาย

        “ก็ใช่ไง...นายมันเป็นไอ้โรคจิต  ฉันก็ปล่อยให้มันผ่านไปเพราะเห็นนายเป็นเพื่อนไง...” นงนุชพูดเหมือนเห็นเป็นเรื่องปกติ แต่เธอก็ตื่นเต้นใจเต้นแรงแอบหวังอยู่ในใจลึกๆ

        “มันก็ใช่แหละแล้วที่พี่แอบมาอมดุ้นผมตอนที่หลับอยู่ล่ะ...”ชายหนุ่มแย้งออกมาอย่างไม่ยอมแพ้

        “อ๊อก...แค้กๆ...”หญิงสาวสะดุ้งเผลอบีบกระป๋องเบียร์ที่กำลังยกขึ้นดื่มเต็มแรงของเหลวพุ่งเข้าไปในคอจนหล่อนสำลักน้ำตาไหล

        “ทำไมนาย...นาย...ถึงไม่หยุดพูดเรื่องนั้นซะที...ห๊าห้ามพูดเรื่องนั้นอีก ปล่อยให้มันตายไปกับนาย เข้าใจมั้ย..”หญิงสาวตะโกนเสียงดังอย่างขัดใจ....หน้าแดงคล้ำด้วยความเขินอาย...สีหน้าแสดงอาการโกรธเคืองเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกในใจ

        “เห็นมั้ยนายทำให้เบียร์ฉัน หกเลอะพื้นหมดแล้วเนี่ย” หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

        “ไอ้ลูกหมาเอ๋ยนายนี่ชอบทำให้มันยุ่งยาก ซะจริงๆ..” นงนุชบ่นพลางหยิบกระดาษทิชชู่ก้มลงไปเช็ดคราบเบียร์ที่เปียกเป็นหย่อมๆ อยู่บนพื้น อย่างร้อนใจโดยลืมไปว่ากระโปรงที่หล่อนชอบสวมใส่อยู่นั้นสั้นมาก

        พอหล่อนก้มคลานลงไปแบบนั้นสิ่งที่อยู่ภายในกระโปรงของหล่อนก็ปรากฏสู่สายตาของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ใกล้ๆแบบเต็มๆ

        ‘หือ..ตูด...ตูดพี่นุช...แล้วยังกลีบนูนๆที่ถูกบีบไว้ใต้หว่างขานั่นอีก...โอ้ย...แบบนี้...เรา เรา ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว’

        นวพลก้มหน้าไปประกบก้นงอนที่ส่ายไปมายามที่หล่อนเช็ดถูพื้นส่งเสียงเหมือนละเมอ..”อ่า พะ พี่นุชตรงนี้ สวยจัง สวยมาก...”

        หญิงสาวตกใจพลิกตัวกลับมาทันที“เฮ้ย...นี่...นี่ นายจะทำแบบนั้นอีกแล้วเหรอ...”

        ชายหนุ่มไม่รีรอพุ่งตัวไปด้านหน้ากดร่างบางของหญิงสาวให้นอนหงายราบไปบนพื้นห้องทันที...สาวสวยนอนนิ่งตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ...เหมือนจะช็อคไปชั่วขณะสมองหยุดสั่งงานใดๆ

        “พี่นุชอยู่เฉยๆ นะ แค่...แค่ แป๊บเดียว...ผม...ผม...จะบ้าแล้วพี่ ผมดื่มเยอะไปหน่อยแล้วผม...” นวพลพูดได้แค่นั้น ก่อนใช้มือใหญ่หนาตะบบลงบนอกอวบใหญ่นุ่มมือของหญิงสาวอย่างแรง

        หญิงสาวนิ่งอึ้งสมองว่างเปล่าขาวโพลน“อ๊าา...มันเกิดบ้าอะไรขึ้นอีกเนี่ย...”

        ชายหนุ่มไปรอช้าให้หล่อนทันตั้งตัวเขารูดผ้าท่อนบนทั้งชั้นนอกและชั้นในของหล่อนขึ้นไปทันทีก่อนจะก้มหน้าลงดูดดื่มถันอวบขาวของหล่อนอย่างหิวกระหาย

        “จ๊วบๆ”

        มือหนึ่งกำขยำนวดคลึง อีกด้านหนึ่ง ไล้ลิ้นโลมเลียปลายยอดเต่งชูชัน สลับกันไปมา อย่างร้อนรน...สาวสวยที่คิดจะขัดขืนในตอนแรกกลับปล่อยให้เขาคลึงเคล้าตามใจปรารถนา...ความร้อนระอุจากปลายลิ้นสากที่ลากผ่านไปมาบนผิวอ่อนนุ่มของหล่อน...ทำให้ไฟปรารถนาในกายลุกโชนอย่างรวดเร็ว

        “อ๊าห์...อูยย..อือ...” เสียงที่ตั้งใจร้องห้าม กลายเป็นเสียงครางสั่นๆ

        นงนุชบิดส่ายตัวไปมาอย่างเผลอตัวส่งเสียงครางระงม...อือ...ดีจัง...ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมถึงได้ยอมเขาตลอด...อุตส่าห์ตั้งใจว่าจะไม่แล้วนะ...

        นวพลขยับหน้าสลับดูดเลียทั้งสองเต้าหยุ่นราวกับหิวกระหายมาแสนนาน...

        “ต้น..นาย..นายบอกเพื่อนๆตัวเอง ว่าฉันเป็นแฟนนายใช่มั้ย...หือ...อูยย” หญิงสาวบิดตัวเอ่ยถามเสียงสั่นๆเมื่อตัดสินใจได้แล้ว...

        “หืม...เรื่องนั้น...”ชายหนุ่มอึ้งไปอย่างไม่รู้ว่าจะตอบหล่อนว่าอย่างไร

        “ถ้างั้นนายอยากให้ฉันเป็นแฟน นายมั้ยล่ะ...” หล่อนถามเขาอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรนัก

        “ห๊า...พี่นุช...”นวพลเงยหน้ามาจ้องตาหล่อนเหมือนกับไม่แน่ใจสิ่งที่ได้ยิน

        ...

อ่านแล้วรบกวนทุกท่าน ติชม วิจารณ์ด้วยจ้าเพื่อจะได้นำไปปรับปรุงให้ดีขึ้น

คำแนะนำติชมเป็นสิ่งที่ไรต์ต้องการสุดๆอ่านแล้วชอบอย่าลืมเก็บเข้าชั้นไว้อ่านตอนต่อไปด้วยนะ  ขอบคุณนักอ่านทุกๆ ท่านจ้า