อภินิหารศาสตราวุธ

ตอนที่ 139 ดาบภูติ

"ปราณจิตขั้น 5 ธาตุดิน มังกรพสุธา (มังกรดิน)"

เสาหินที่ตอนนี้เปลี่ยนรูปร่างเป็นมังกรดินขนาดใหญ่เผชิญหน้ากับมังกรวายุที่ทะยานพุ่งเข้ามาอย่างองอาจ

บึ้ม

การปะทะกันของวิชาสุดยอดทั้งสองระหว่าง มังกรดินกับมังกรวายุ จนเกิดคลื่นพลังมหาศาล

สำนักอาชาสวรรค์ที่เคยอยู่มานานจนถึงปัจจุบันบัดนี้ได้ถูกทำลายลงไปเรียบร้อยจากคนถือสามง่าม

มังกรดิน ที่สามารถเอาชนะมังกรวายุพุ่งจู่โจมใส่เจ้าสำนักอาชาสวรรค์ที่ไร้ทางต่อต้านไปเรียบร้อยแล้ว

การเสียชีวิตของเจ้าสำนักอาชาสวรรค์เริ่มก่อให้ระลอกคลื่นของเหตุการณ์บางอย่างที่กำลังจะลุกลามใหญ่โตเร็วๆนี้ขึ้นมา

"โชคดีจริง ที่เจ้ารอดมาได้"

ชายลึกลับยุแหย่ออกมาอย่างต่อเนื่อง

"เจ้าอย่าพลาดให้ข้าสูบปราณเจ้าละกัน"

ชายถือสามง่าม ยังคงสวนกลับอย่างดุดัน

"ไม่ต้องห่วง วันนั้นจะไม่ทางมาถึง"

ชายลึกลับยังคงนิ่งเฉยกับคำพูดสวนกลับอีกฝ่าย

"พอ"

ชายอีกคน ที่ตะโกนหยุดการโต้เถียงทั้งสองคนขึ้นมา

...

ณ.สำนักพยัคฆ์

"พวกเจ้ากล้าดียังไงถึงมาหาเรื่องสำนักพยัคฆ์"

คนเฝ้าประตูสำนักพยัคฆ์ถามกับคนแปลกหน้าตรงหน้าขึ้นมาที่จู่ๆอีกฝ่ายบุกเข้ามาจู่โจมอย่างไม่เกรงกลัวชื่อเสียงสำนักเลย

"อ๊าก"

เสียงร้องอย่างเจ็บปวดทรมานดังออกมา

เมื่อตอนนี้คนเฝ้าประตูสำนักพยัคฆ์ได้รับบาดเจ็บจากการจู่โจมของคนแปลกหน้าอย่างไม่ทันตั้งตัว

แม้จะเรียกว่าได้รับบาดเจ็บแต่เป็นการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น แต่สามารถทำให้คนเฝ้าประตูต้องทุกข์ทรมานขึ้นมาทันที

"เกิดอะไรขึ้นกัน"

เลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลขึ้นเรื่อยๆหลังโดนพลังของศัตรูที่จู่โจมเข้ามากะทันหัน

ตอนนี้เลือดไหลออกไปหาคนแปลกหน้าที่ยืนเผชิญหน้ากับคนเฝ้าประตูเรื่อยๆ

"ดูกี่ทีก็น่าขยะแขยงทุกที"

ชายถือสามง่ามที่เฝ้ามองดูสหายของตนกำลังใช้ศาสตราวุธกระทำบางอย่างอยู่กล่าวเยาะเย้ยออกมา

"หึ รึว่าเจ้าจะโดนข้าสูบเลือดไปด้วยละ"

ชายที่โดนเยาะเย้ยสวนกลับอย่างเยือกเย็น เมื่อตอนนี้ในมือของตนกำลังถือของบางสิ่งอยู่

"ไหนั่นมันอะไรกัน"

ชายเฝ้าประตูที่ตอนนี้กำลังทรุดลงกับพื้น มองดูเลือดที่ไหลออกมาจากปากแผลตรงเข้าไปยังไหในมือศัตรู

"ฮึ่ม"

แม้คนเฝ้าประตูจะพยายามปิดปากแผลยังไงก็ไม่อาจห้ามการโดนสูบเลือดได้อยู่ดี

เมื่อมือที่ปิดห้ามเลือดเอาไว้ ยังคงมีช่องว่างระหว่างนิ้วมือให้เลือดไหลออกผ่านออกมาได้อยู่ดี

ตู้ม

จู่ๆก็มีดาบปักลงมาจากฟากฟ้าแทงลงไปพื้นดินซึ่งเป็นจุดที่ชายถือไหเคยยืนอยู่

"เจ้าสำนัก"

คนเฝ้าประตูดีใจออกมาเมื่อคนที่ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับดาบยักษ์ที่ปักคาพื้นดินคือเจ้าสำนักพยัคฆ์

"เจ้าหลบไปก่อน"

เจ้าสำนักพยัคฆ์เอ่ยออกมาแก่คนเฝ้าประตู หันมาเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกตอนนี้

"พวกเจ้าเป็นใครกัน"

เจ้าสำนัก เอ่ยอย่างสงสัยเมื่ออีกฝ่ายปกปิดใบหน้ายากจะบอกได้ว่าคือใครกันแน่

"มาแล้วรึ เจ้าสำนักพยัคฆ์"

"ลืมข้าไปแล้วรึ"

ชายถือไห จ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา

"เสียงนี้มัน แล้วศาสตราวุธชิ้นนั้นอีก"

เจ้าสำนักพยัคฆ์ที่สำรวจอีกฝ่ายอย่างละเอียด เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยออกมาราวกับคนเคยรู้จักกันมาก่อนเลย

"จำได้เสียทีนะ"

ชายถือไห ที่สังเกตุท่าทางอีกฝ่ายที่ตอนนี้ตกตะลึงขึ้นมาเมื่อไม่คิดว่าจะได้พบคนเคยรู้จักกันเมื่อนานมาแล้วเช่นนี้อีก

"เจ้ายังไม่ตายรึ"

เจ้าสำนักพยัคฆ์ ตกใจอย่างมากเมื่อคนที่คิดว่าน่าจะตายไปแล้วยังคงมีชีวิตอยู่

"คิดว่าข้าคนนี้จะตายง่ายๆรึ"

คนถือไห จัดการยื่นไหออกมาด้านหน้าเตรียมกระทำบางอย่าง

ตอนนี้เลือดที่เคยอยู่ในไหเริ่มไหลออกมาก่อตัวเป็นรูปร่างบางอย่างขึ้นมา

"นี้คือ ของขวัญของเจ้า"

ชายถือไห ที่จัดการใช้วิชาบางอย่างเสร็จเรียบร้อยจนตอนนี้เลือดก่อตัวเป็นรูปร่างของใครบางคน

"ท่านพ่อ"

เจ้่าสำนักพยัคฆ์ที่มองดูเลือดก่อตัวกลายเป็นคน ซึ่งมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับตนเองเป็นบุคคลที่เรียกว่า บิดา หรือเจ้าสำนักพยัคฆ์คนก่อน

"เจ้าบังอาจเอาท่านพ่อข้ามาล้อเล่นงั้นรึ"

เจ้าสำนักพยัคฆ์ระเบิดปราณราชันออกมาทันที

ปราณจิตขั้น 6 โลหิตปราณ ทำการใช้เลือดที่สูบเข้ามาทำการก่อตัวเป็นบุคคลของเจ้าของเลือดนั้นได้สามารถทำการต่อสู้แทนตนเอง

"ตาย"

ดาบยักษา ที่เป็นศาสตราวุธเจ้าสำนักพยัคฆ์ฟาดฟันใส่คนถือไหเพื่อต้องการผ่าอีกฝ่ายให้เป็นสองท่อนทันที

เคล้ง

แต่จู่ๆดาบอีกเล่มที่มีขนาดต่างกันสิ้นเชิงของเจ้าสำนักพยัคฆ์คนก่อนออกมารับดาบยักษาเอาไว้ได้อย่างสบาย

"ดาบภูติ"

เจ้าสำนักพยัคฆ์ที่จดจำดาบขนาดเล็กของอีกฝ่ายได้อย่างดี เมื่อเป็นศาสตราวุธของเจ้าสำนักพยัคฆ์คนก่อนเคยใช้

ดาบภูติ หรือ จะเรียกอีกอย่างว่าดาบของเหล่าคนแคระที่มีขนาด รูปร่างต่างกับ ดาบยักษาจนเห็นความต่างชั้นกันอย่างมาก

แม้ดาบภูติจะมีขนาดเล็กจนเทียบดาบยักษาไม่ติดแต่กับสามารถรับดาบยักษาได้อย่างสบายๆจนไม่รับรู้ถึงความต่างของขนาดเลยสักนิด

เปรี้ยง

ดาบภูติ จัดการปัดดาบยักษาออกไปราวกับขนนกจนอีกฝ่ายต้องเซไปตามแรงดาบที่ถูกปัดด้วยเช่นกัน

"แม้แต่ อานุภาพของดาบยังเหมือนกันเลยรึเนี่ย"

เจ้าสำนักพยัคฆ์ที่แทบไม่อยากเชื่อว่า ดาบยักษาจะถูกปัดให้ลอยออกไปง่ายดายเช่นนี้มาก่อน

"ฮึ่ม รีบคลายวิชาซะ"

เจ้าสำนักพยัคฆ์ คำรามออกมาแต่คนถือไหยังคงนิ่งเฉยทำเหมือนกับไม่ได้ยินใดๆทั้งสิ้น

เฟี้ยว

เปรี้ยง

ไม่ว่าเจ้าสำนักพยัคฆ์จะเหวี่ยงดาบยักษาเล่นงานศัตรูที่ถือไหแค่ไหนก็ไม่สามารถสัมผัสถูกตัวอีกฝ่ายได้เลย

เมื่อดาบภูติคอยปัดป้องดาบยักษาตรงหน้า เหมือนกับกำลังปกป้องคนถือไหไม่ให้มีผู้ใดเข้ามาย่างกรายเข้ามาทำร้ายได้เลย

"ถ้าไม่จัดการดาบภูติก่อน คงไม่สามารถแตะตัวมันได้เลย"

เจ้าสำนัก ที่กล่าวอย่างเจ็บใจเมื่อตนเองไม่คิดอยากจะปะทะกับเจ้าสำนักพยัคฆ์คนเก่า แต่ก็ไม่อาจจะเข้าไปทำร้ายคนถือไหให้คลายวิชาได้จึงไม่มีทางเลือกอีกต่อไป

"ใช่แล้ว"

"เจ้าทำอย่างงั้นถูกต้องแล้ว"

ชายถือไห ล้อเลียนอีกฝ่ายออกมาเมื่ออีกฝ่ายตัดสินใจได้ถูกแล้วตอนนี้

"หนอย ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้"

เจ้าสำนักพยัคฆ์โกรธจัดเมื่อต้องถูกบีบบังคับให้มาต่อสู้กับบิดาของตนเองเช่นนี้อย่างช่วยไม่ได้