เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อย่างที่คาดอาจเพราะพนักงานในบริษัทคิดว่าเรื่องนี้ค่อนข้างแปลกประหลาดเกินไป

        เมื่อโม่เชี่ยนนีเข้าไปในแผนกเหล่าหญิงสาวจำนวนมากต่างเข้าไปสอบถามและส่งกำลังใจให้นั่นทำให้โม่เชี่ยนนีรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ น้ำเสียงที่ใช้เวลาสั่งงานลูกน้องก็อ่อนโยนขึ้นกว่าแต่ก่อน

        จ้าวหงเยี่ยนเห็นหยางเฉินกลับไปที่โต๊ะดังนั้นเธอจึงเข้าไปหาหยางเฉินพร้อมรอยยิ้มแปลกๆ

        "นายจัดการหัวหน้าโม่แล้วจริงๆเหรอ?"

        "ผมอยากจะจัดการคุณมากกว่า"หยางเฉินขยิบตาให้จ้าวหงเยี่ยน

        จ้าวหงเยี่ยนขวยเขินพลางทุบตีหยางเฉิน

        "ฉันจริงจังนะ!อย่าล้อเล่นสิ!"

        "ลองเดาดูสิ"หยางเฉินกลอกตาไปมาพลังแห่งความอยากรู้ของผู้หญิงช่างทรงพลังถึงขีดสุด

        จ้าวหงเยี่ยนดูเหมือนจะได้ข้อสรุปว่าหยางเฉินและโม่เชี่ยนouมีความสัมพันธ์อันไม่ธรรมดา

        "แล้วหัวหน้าโม่ไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

        "คุณคิดว่าเธอไม่ปกติงั้นเหรอ?"หยางเฉินชี้ไปที่โม่เชี่ยนนีที่กำลังอธิบายแผนงานให้ลูกน้องอย่างกระตือรือร้นและมีความมั่นใจ

        จ้าวหงเยี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอก หลังจากที่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติกับโม่เชี่ยนนี

        "จริงๆแล้ว พวกเราปรึกษาหารือกันมาก่อนแล้ว มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร จากครั้งแรกที่เห็นพวกเราก็รู้แล้วว่าชายคนนั้นไม่ได้มีเจตนาดีอย่างแน่นอนเขาอาจทำอะไรบางอย่างที่น่ากลัวต่อหัวหน้าโม่ก่อนดังนั้นหัวหน้าโม่จึงสามารถตอบโต้เขาไปอย่างรุนแรงเช่นนั้นอีกอย่างหัวหน้าโม่ก็ปฏิบัติกับเราด้วยดีมาโดยตลอด"

        หยางหัวเราะถามว่า "เธอปฏิบัติต่อพวกคุณอย่างดี?ทำไมผมรู้สึกเหมือนเธอให้คุณทำงานทั้งหมดเหมือนหัวหน้าเลยล่ะ?"

        จ้าวหงเยี่ยนเผยท่าทีรังเกียจขึ้นมาทันที

        "พนักงานใหม่อย่างนายรู้แค่เรื่องเล่นเกมอย่างเดียวเท่านั้นแหละตอนนี้ในหมู่บริษัทยักษ์ใหญ่ทั้งหลายต่างให้พนักงานทำงานหนักแล้วพวกเขาจ่ายค่าตอบแทนให้สาสมหรือยังไง? ฉันจะบอกอะไรให้นะตั้งแต่หัวหน้าโม่มาเป็นหัวหน้าที่แผนกนี้สวัสดิการและโบนัสของแผนกเราก็กลายเป็นสูงที่สุดในบริษัทอีกทั้งถ้าพวกเราโดนลูกค้าข่มขู่หรือลวนลามหัวหน้าโม่ก็จะทวงความยุติธรรมให้พวกเราเสมอ และเธอสู้กับผู้บริหารคนอื่นๆให้พวกเราตลอด"

        "แล้วการกดขี่ข่มเหงล่ะไม่มีใครบ่นเลยงั้นหรือ?" หยางเฉินคิดว่าโม่เชี่ยนนีทำ'รุนแรงและโหดร้าย'กับเขาไม่เคยคาดคิดว่าเธอเป็นคนที่ใส่ใจลูกน้องมากขนาดนี้

        จ้าวหงเยี่ยนหัวเราะกล่าวว่า

        "หัวหน้าโม่ถูกรับเลือกโดยซีอีโอคนก่อน อาจเรียกได้ว่าเธอเป็นผู้อาวุโสในบริษัท และเธอยังเป็นเพื่อนสนิทกับบอสหลินแน่นอนว่าบอสหลินจะสนับสนุนหัวหน้าโม่อีกอย่างหัวหน้าโม่นั้นมีคอนเนคชั่นที่กว้างขวางมากมิฉะนั้นเมื่อตอนที่บอสหลินไปพักฟื้นที่โรงพยาบาลหัวหน้าโม่จะได้ขึ้นเป็นรองประธานบริหารได้อย่างไร"

        หลังจากฟังจ้าวหงเยี่ยนอธิบายหยางเฉินเข้าใจโครงสร้างของบริษัทนี้มากขึ้นแต่เขาก็เป็นเพียงแค่ฟังและไม่ได้ใส่ใจอะไรมันมากนักหลังจากพูดคุยสักพักหยางเฉินก็เริ่มอาชีพเล่นเกมของเขาต่อ

        หลังจากเล่นได้ไม่นานโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เมื่อมองไปที่โทรชื่อปรากฏว่าเป็นถังถังเองที่โทรมา หยางเฉินหยิบขึ้นมารับเสียงหวานของถังถังก็ดังขึ้นทันที

        "ลุง!หนูคิดถึงลุงจะตายอยู่แล้ว!"

        "แต่ฉันไม่ได้คิดถึงเธอ"

        "ฮึ่มไร้อารมณ์เหมือนเดิม" ถังถังบ่นออกมาแล้วถามว่า "ลุงทำไรอยู่เหรอคะ?วันนี้หนูเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ไปมันงี่เง่ามากแล้วตอนนี้หนูทำเสร็จแล้วด้วย หนูเลยเบื่อจะตายอยู่แล้ว"

        "เบื่อก็หาอะไรทำสิฉันกำลังทำงานอยู่"

        "กำลังทำงาน?"เหมือนกับว่าถังถังได้ค้นพบโลกใหม่ เธอถามอย่างตื่นเต้นว่า "ลุงทำงานอะไรงั้นเหรอคะ?"

        "เล่นเกม"หยางเฉินตอบตรง ๆ

        ถังถังหัวเราะคิกคักกล่าวว่า "ลุงเป็นพวกขี้เกียจงั้นเหรอเนี่ยแล้วลุงกำลังเล่นเกมอะไรอยู่เหรอ World of Warcraft? EQ? Miracle หรือเกมอะไร?"

        หยางเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบไปว่า "เกมIQ สูง"

        "เกมIQ สูง?มันคือเกมอะไรเหรอคะ?"

        "เกมโปเกมอนไงฉันเล่นน็อกมาหลายรอบแล้ว!" หยางเฉินบอกชื่อเกมไปอย่างไม่มีทางเลือก

        ถังถังเงียบไปสักพักก่อนที่เสียงหัวเราะ 'ฮ่าๆ'จะทะลุมาจากโทรศัพท์อย่างไม่หยุดยั้ง หยางเฉินหน้าหมองคล้ำลงทันทีมันตลกมากงั้นหรือ? มันเป็นเกมแฟลชที่ฮิตที่สุดเชียวนะ

        ถังถังใช้เวลาอยู่นานกว่าเธอจะควบคุมตัวเองให้กลับสู่ปกติได้จากนั้นเธอจึงกล่าวต่อว่า

        "ลุงลุงทำแบบนี้ได้ยังไง สำหรับนักรบใหญ่ห้าวหาญ และชาญฉลาดเช่นลุงแล้วมันเป็นเรื่องที่ตลกอย่างมากที่ลุงจะเล่นเกมแบบนั้น เกมนั้นเขาเอาไว้ให้เด็กน้อยและพวกคุณป้าเล่นเท่านั้นแหละ!"

        "แล้วอย่างฉันควรเล่นเกมอะไรล่ะ?"หยางเฉินมีความสุขที่ได้ยินคำชมเชยเช่นนี้!

        "มันก็มีหลายเกมนะขึ้นอยู่กับว่าลุงชอบเล่นแบบไหน มีทั้งเกมวางแผน เกมกีฬา เกมมุมมองบุคคลที่หนึ่งเกมไขปริศนา และแม้กระทั่งเกมวางแผนธุรกิจ" ถังถังบอกเกมหลากหลายชนิดในหยางเฉินฟัง

        หยางเฉินไม่ใช่คนโง่เขาสามารถเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้นได้ แต่เขาออกจะขี้เกียจเกินไปที่จะเล่นเกมกีฬาหรือเกมยิงปืน ในชีวิตจริงเขาเคยผ่านเรื่องพวกนี้มาหมดแล้วและเขาไม่ต้องการเจอกับเรื่องพวกนั้นอีก และสำหรับเกมวางแผนธุรกิจเขาจะเล่นไปเพื่อ!

        "ฉันชอบพวกกลยุทธ์มากกว่ามีเกมประเภทสงครามหรือเปล่าล่ะ?"

        "ใช่ต่อสู้กับผู้เล่นคนอื่นๆ ใช่หรือเปล่าคะ ลุงต้องสร้างฐานหรืออาคารฝึกทหารจากนั้นลุงก็จะมีกองทัพทหาร แล้วถึงไปต่อสู้กับคนอื่นๆ ได้"

        "ฟังดูน่าสนใจมันชื่อเกมอะไรล่ะ?" หยางเฉินเอ่ย

        ถังถังคิดสักพักก่อนตอบว่า "ลุงเอาอย่างนี้เป็นไง หนูไม่มีอะไรทำในช่วงบ่ายอยู่แล้ว มารับหนูที่โรงเรียนสิแล้วหนูจะพาลุงไปสถานที่ที่มีเกมสนุกๆ หนูจะได้สอนลุงเล่นคุณไปด้วยเลย!"

        "เธอไม่เรียนหรือไง?อย่าพยายามที่จะหลอกฉันเสียให้ยาก"หยางเฉินเป็นผู้ใหญ่มีหน้าที่จะต้องสอนบทเรียนให้แก่เด็กๆเขาต้องเห็นการเรียนมาก่อนเสมอ

        ถังถังตกใจกล่าวว่า "ลุงลุงต้องเชื่อหนูนะ หนูทำงานเสร็จหมดแล้วจริงๆ!"

        หยางเฉินรู้สึกหงุดหงิดในหัวใจเล็กน้อยเพราะเวลาเขาอยู่ต่างประเทศเขารู้สึกอิจฉานายพลที่สามารถสั่งเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคนได้ดั่งใจเสมอแม้ว่าตอนนี้ตัวเขาเองก็สามารถสั่งใครบางคนได้เช่นกัน แต่คนที่เขาสั่งในตอนนี้ช่างไม่ได้ดั่งใจเขาเลย

        "เอาล่ะฉันจะไปรับเธอที่โรงเรียนตอนบ่ายโมง"

        ...

        หลินรั่วซีที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า แต่เธอก็พิจารณาอย่างใจเย็นวิธีที่โม่เชี่ยนนีใช้นั้นแตกต่างจากปกติ

        แต่หลินรั่วซีก็ไม่ได้จัดการเรื่องนี้อย่างเร่งรีบหลังจากที่จัดการเอกสารต่างๆ แล้วเธอก็เรียกโม่เชี่ยนนีเข้ามาพูดคุยในช่วงบ่ายทันที

        โม่เชี่ยนนีอยู่ในอารมณ์ที่ดีเธอเผยรอยยิ้มอันสดใสเมื่อเธอเดินเข้าไปในห้องของหลินรั่วซี เธอก็นั่งอยู่ที่โซฟาขนาดใหญ่ในลักษณะที่ผ่อนคลาย และพูดติดตลกว่า

        "บอสหลินคะคุณเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล คุณก็ทำงานหนักทันทีเลยนะคะแล้วอย่างนี้ลูกจ้างอย่างเราจะทำตัวยังไงดีล่ะเนี่ย?"

        หลินรั่วซีอยู่ในชุดสีขาวนวลเช่นดวงจันทร์ กลิ่นอายที่ปล่อยออกมาช่างอ่อนโยนและกระจ่างใสเหมือนสาววัยยี่สิบเธอหันมามองที่โม่เชี่ยนนี ด้วยความกังวล

        "เชี่ยนนีเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" แม้ว่าเธอจะเป็นห่วงแต่ลักษณะของเธอทำให้คำถามนี้อยู่เฉี่อยชามาก

        โม่เชี่ยนนีเม้มริมฝีปากเผยรอยยิ้ม และส่ายหัวกล่าวว่า"ฉันดูเหมือนมีปัญหาหรือไง?"

        "ดีแล้ว"หลินรั่วซีพยักหน้า "สิ่งที่เธอทำเมื่อเช้านี้อยู่ผิดไปจากตัวเธออย่างมาก"

        โม่เชี่ยนนีไม่แปลกใจทั้งสองรู้จักกันมานานหลายปีหลินรั่วซีเข้าใจเธอเช่นเดียวกับที่เธอเข้าใจหลินรั่วซีคนอื่นๆ อาจมองโม่เชี่ยนนีตัวปลอมไม่ออกแต่หลินรั่วซีนั้นสังเกตได้ถึงความผิดปกตินี้

        เพื่อไม่ให้เป็นเรื่องใหญ่โตโม่เชี่ยนนีจึงตัดสินใจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ จากนั้นอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า "ฉันก็ไม่คาดคิดเหมือนกันบางทีฉันอาจโกรธมากจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"

        หลินรั่วซีพยักหน้าแล้วเปลี่ยนหัวข้อทันที "เธอรู้จักหยางเฉินมานานแล้วงั้นหรือ?"

        คำถามนี้ค่อนข้างลึกซึ้งเมื่อหลินรั่วซีได้ยินมาว่าโม่เชี่ยนนี และหยางเฉินมีความใกล้ชิดกัน แต่เธอก็ไม่ได้ถามโม่เชี่ยนนีเกี่ยวกับเรื่องนี้ในฐานะที่เป็นภรรยาตามกฎหมาย เธอจึงถามด้วยน้ำเสียงเหน็บแนมแทน

        ความรู้สึกผิดหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจของโม่เชี่ยนนีทันทีเธอไม่สามารถหยุดความรู้สึกนี้ได้ เมื่อเธอคิดถึงคำที่หยางเฉินบอกเธอ หลังจากได้ยินคำนั้นเธอก็กลับไม่รู้สึกอึดอัดใจใดๆเลย

        "จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ว่านาน แล้วมันก็เป็นเพียงความสัมพันธ์แบบเพื่อนร่วมงานเท่านั้นรั่วซีเธอก็รู้นี่ว่าฉันไม่ใช่คนง่าย" โม่เชี่ยนนีไม่ได้ยืนยันหรือปฏิเสธเมื่อตอบออกมาเช่นนี้แล้ว ถือว่าเป็นการประกาศชัดเจนว่าเธอยอมรับมัน

        เธอไม่ได้เป็นคนง่ายดังนั้นแล้วเรื่องนี้สมควรเป็นความสัมพันธ์ที่จริงจัง!

        หลินรั่วซีรู้สึกอึดอัดภายในแต่เธอมีความรู้สึกหึงหวงนี้เนื่องจากสามีที่น่าผิดหวังอย่างนั้นหรือ?เรื่องนี้สมควรเป็นไปไม่ได้เด็ดขาดมันเป็นเพราะเพื่อนสาวของเธอมีความรู้สึกบางอย่างต่อหยางเฉินต่างหาก

        ชายคนนี้อะไรกันแม้แต่ผู้หญิงที่ฉลาดเช่นเชี่ยนนียังตกหลุมพรางของเขาอย่างนั้นหรือ?

        โม่เชี่ยนนีเป็นห่วงว่าหลินรั่วซีจะโกรธเพราะเธอยังคงเงียบ เธอเริ่มรู้สึกละอายใจเล็กน้อย พร้อมพยักหน้ากล่าวว่า

        "รั่วซีอย่าโกรธไปเลย ระหว่างเราสองคนไม่มีอะไรเลยจริงๆบางทีอาจเป็นฉันเองที่หุนหันพลันแล่น เขาไม่ได้ทำอะไรให้เธอผิดหวังหรอก"

        หลินรั่วซีพบว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกอย่างยิ่งหนึ่งในเพื่อนสาวคนสนิทติดใจสามีไร้ประโยชน์ของเธอจริงๆและแม้กระทั่งแก้ต่างให้กับเขา ฉันจะโกรธเพื่อนเพื่อคนไร้ความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไรกัน?หยุดล้อเล่นกับฉันได้แล้ว!

        "เชี่ยนนีอย่าห่วงไปเลยฉันไม่ได้โกรธ ฉันแค่หวังว่าเธอจะเห็นแสงสว่างมันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลยที่เธอจะคาดหวังกับคนแบบนั้น"หลินรั่วซีถอนออกมาเฮือกใหญ่

        โม่เชี่ยนนีตะลึงงันเธอไม่สามารถเข้าใจได้ว่าคนเป็นภรรยาจะพูดคำแบบนั้นอย่างใจเย็นเช่นนี้เธอเผยรอยยิ้มที่เจ็บปวดพร้อมกล่าวว่า

        "ฉันรู้ว่าเขาเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถืออย่างมากแต่บางสิ่งบางอย่างก็อาจควบคุมได้ด้วยเหตุผล"

        หลินรั่วซีเลิกคิ้วขึ้นเธอได้ยินเสียงหวานในคำพูดของโม่เชี่ยนนี เธอรู้สึกอึดอัดมาก และกระวนกระวายใจมากยิ่งขึ้นเธอได้แต่หวังว่าคนที่ทำให้เธอปวดหัวคนนั้นจะยืนอยู่ตรงหน้าและทำทุกอย่างให้ชัดเจน มันจะดีมาก...ถ้าเขาบอกว่า มันเป็นไปไม่ได้...ระหว่างเขาและเพื่อนสาวที่ดีของเธอคนนี้!

        หลินรั่วซีกดปุ่มบนโต๊ะทำงาน จากนั้นอู๋เยวี่ยที่สวมชุดสูทสีดำเรียบร้อยก็เข้ามาในห้องทันที

        "บอสหลินมีอะไรหรือคะ ?"

        "อู๋เยวี่ยเรียกหยางเฉินมาพบฉันที่นี่ หัวหน้าโม่และฉันมีบางสิ่งจะถามเขา"หลินรั่วซีสั่ง

        เลขาอู๋เยวี่ยพอจะเดาได้ว่าหลินรั่วซีจะต้องเรียกหยางเฉินอยู่แล้วจึงกล่าวว่า

        "บอสหลินหยางเฉินออกไปข้างนอกเมื่อสิบห้านาทีที่ผ่านมานี้เองค่ะ"

        "นี่มันเวลาทำงานอยู่เลยเขาออกไปไหน?" หลินรั่วซีและโม่เชี่ยนนีมองอู๋เยวี่ยด้วยความประหลาดใจ

        อู๋เยวี่ยกล่าวตอบ

        "ตามที่พนักงานแผนกประชาสัมพันธ์บอกหยางเฉินออกไปเล่นเกมค่ะ"

        ใบหน้าของหลินรั่วซีเปลี่ยนเป็นอึมครึมมืดมนลงทันทีในขณะที่โม่เชี่ยนนีเองก็แสดงอาการไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

        "ดินไม่ดีย่อมไม่อาจเป็นกำแพงได้"หลินรั่วซีถอนหายใจด้วยความผิดหวังเธอพยายามกระตุ้นอะไรบางอย่างแล้ว แต่ในท้ายที่สุดมันก็เหมือนกับเสียแรงเปล่าเธอปิดตาลงด้วยความอ่อนเพลีย และส่งสัญญาณมือให้อู๋เยวี่ยออกไป

        เมื่อเห็นความทุกข์ทรมานของหลินรั่วซีแล้วนั่นทำให้โม่เชี่ยนนีรู้สึกว่าเธอต้องรับผิดชอบในเรื่องนี้เธอก้มหน้าลงอย่างเงียบๆ และรู้สึกเสียใจมากขึ้น และมากยิ่งขึ้นภายในใจ...