“ทราบแล้วเ้าค่ะ หลิงเอ๋อร์จะเป็เด็กดี...ท่านย่าเมื่อใดหลิงเอ๋อร์ถึงจะไปพบท่านแม่ได้เ้าคะ”มู่จื่อหลิงนึกถึงมารดาที่ยังมิได้พบหน้าผู้นั้น เมื่อใดจึงจะได้พบจะได้ถือโอกาสตรวจดูอาการเจ็บป่วยของนาง
ได้ยินคำพูดนี้ เหล่าไท่จวินก็ประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็ยังตอบว่า“มารดาเ้าพักรักษาตัวอยู่ที่สวนจิ้งซิน จากที่นี่ไป หนทางไกลนัก รอวันที่เ้าว่างแล้วค่อยไปก็ยังมิสาย”
เหล่าไท่จวินรู้ว่าั้แ่สามขวบมู่จื่อหลิงก็เปลี่ยนไปนิ่งเงียบไม่พูดจา ไม่เคยเป็ฝ่ายเรียกร้องพบหน้าหลี่เอินมาก่อนแค่นั้นนางก็แปลกใจมากพอแล้ว ทว่าตอนนี้มู่จื่อหลิงสามารถเปลี่ยนแปลงตนเองได้นางก็ปลื้มใจนัก
มู่จื่อหลิงได้แต่พยักหน้าได้ยินเสี่ยวหานกล่าวว่าสวนจิ้งซินอยู่ห่างไปไกลถึงชานเมืองที่นั่นตั้งอยู่ข้างูเาเคียงลำธาร เป็สถานที่ที่ดีในการพักรักษาตัว
หลังจากมู่เจิ้นกั๋วกลับมาจากสนามรบก็พาหลี่เอินไปรักษาตัวที่สวนจิ้งซินเมื่อวานรีบร้อนกลับมาดูมู่จื่อหลิง จากนั้นก็กลับไปเสียแล้ว
ดูท่าบิดานางผู้นี้คงมีรักลึกซึ้งต่อมารดานางจริงๆทว่าเหตุใดจึงปฏิบัติต่อนางอย่างเฉยชา แม้แต่บุตรสาวแต่งออกก็ไม่มาส่งสักหน่อยเล่า
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ ในใจลึกๆ ของมู่จื่อหลิงก็ปรากฏความรู้สึกของการถูกทอดทิ้งอันเบาบาง
“หลิงเอ๋อร์ ย่ารอเ้าออกจากจวน ก็จะไปสวดภาวนาที่วัดชิงอันต่อไปอยู่ที่จวนฉีอ๋องต้องระมัดระวังทุกเื่ อย่าได้ยั่วโทสะฉีอ๋องโดยเด็ดขาดหากไม่จำเป็ก็ไม่ต้องเข้าวังหลวง” เหล่าไท่จวินเอ่ยกำชับอย่างใส่ใจ
ในใจมู่จื่อหลิงรู้สึกปลาบปลื้มยิ่งนักแม้เหล่าไท่จวินจะมิอาจอยู่เป็เพื่อนนางได้ แต่ก็ยังคำนึงถึงนางแค่นี้นางก็พอใจมากแล้ว
“ท่านย่าวางใจ หลิงเอ๋อร์ทราบแล้ว” มู่จื่อหลิงมิสนว่าในจวนฉีอ๋องจะมีมหันตภัยร้ายอะไรแค่ไม่มายั่วยุนางเข้า ทุกคนก็จะอยู่กันอย่างสงบไม่มีเื่มีราว
ส่วนวังหลวง นางรู้อยู่แล้วว่าเป็สถานที่เช่นใดคงไม่เหยียบย่ำเข้าไปอย่างโง่เขลาแน่นอน
-
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตอนบ่ายกำลังใกล้เข้ามา
สี่ผอ [1] เดินเข้ามาด้วยใบหน้ายินดี“ฤกษ์มงคลใกล้จะมาถึงแล้ว รีบนำมงกุฎหงส์สวมให้เ้าสาวใหม่ออกจากเรือนเร็ว”
สาวใช้ด้านข้างใช้สองมือประคองมงกุฎหงส์ขึ้นมาสวมบนศีรษะของมู่จื่อหลิงอย่างระมัดระวังแล้วนำผ้าคลุมสีแดงคลุมศีรษะนางทับอีกชั้น
สี่ผอแบกมู่จื่อหลิงออกจากเรือน
“หลิงเอ๋อร์” เหล่าไท่จวินตามออกมา เงาร่างของนางหดหู่ดูโดดเดี่ยวราวกับนางแก่ชราขึ้นไปอีกสองสามปี
“ท่านย่าวางใจ หลิงเอ๋อร์จะต้องสบายดีแน่ ต่อไปหากมีเวลาว่างหลิงเอ๋อร์จะไปเยี่ยมท่านที่วัดชิงอันนะเ้าคะ” มู่จื่อหลิงอาวรณ์หญิงชราผู้นี้ผู้ที่มอบความอบอุ่นให้นางเป็คนแรก
สำหรับนางแล้วแม้เพิ่งรู้จักเหล่าไท่จวินได้เพียงวันเดียวแต่กลับมีความรู้สึกดีให้นางไม่น้อย
หากนางกลับไปไม่ได้จริงๆต่อไปเมื่อมีโอกาสจะต้องเคารพกตัญญูต่อนางแน่นอน แค่ไม่รู้ว่าหลังจากพบกันครั้งนี้แล้วเมื่อใดจะได้พบกันอีก
ในขณะที่ด้านนอกมีเสียงตีฆ้องลั่นกลอง ครึกครื้นขึ้นมา
ภายในจวน กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นทว่าไม่มีผู้ใดได้ยินเสียงกรีดร้องราวกับหมูถูกเชือดนี้ของมู่อี๋เสวี่ย “กรี๊ด! หน้าข้า! ตัวข้า! เกิดอันใดขึ้น”
ทั้งๆ ที่เมื่อวานนางก็อาบน้ำไปตั้งสิบกว่ารอบแล้วอีกอย่างฤทธิ์ของผงกัดกร่อนก็มิได้เป็เช่นนี้ ทั่วทั้งตัวบวมแดงเกิดเหตุใดขึ้นกันแน่
มู่อี๋เสวี่ยตื่นขึ้นมา อยากจะออกไปขัดขวางมู่จื่อหลิงคาดไม่ถึงว่าจะเห็นร่างกายของตนเองบวม หมดหนทางที่จะออกไปพบปะผู้คนแล้วเมื่อเห็นใบหน้าที่น่าเกลียดเช่นนี้ นางก็แทบจะเป็ลม
-
แม้จะกล่าวว่าเป็งานแต่งงานที่มิได้รับคำอวยพรแต่ก็เป็ไทเฮาพระราชทานสมรส ฉีอ๋องมาสู่ขอด้วยตนเองฉากขึ้นเกี้ยวเ้าสาวจึงโอ่อ่านัก
ขบวนสีแดงยาวสิบลี้ เกี้ยวหลังใหญ่แปดคนหาม ตีฆ้องลั่นกลองไม่ขาดแม้แต่อย่างเดียวสมกับหน้าตาราชวงศ์
หลังจากสี่ผอวางมู่จื่อหลิงลงบนพื้นก็มีชายหนุ่มใบหน้าเ้าเล่ห์สวมชุดกี่เพ้าสีแดง หน้าอกกลัดดอกไม้แดงขนาดใหญ่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันธพาละโลงมา คนผู้นี้คือโอรสองค์ที่หก
“พี่สะใภ้สาม วันนี้พี่สามติดธุระมามิได้ จึงให้เปิ่นหวงจื่อ [2] มารับท่านแทน” หลงเซี่ยวเจ๋อกล่าวอย่างชั่วร้ายยื่นมือออกมาเตรียมพยุงนางขึ้นเกี้ยว
มู่จื่อหลิงอยู่ภายใต้ผ้าคลุมศีรษะจึงไม่เห็นท่าทางของเขาทว่าแค่ฟังจากน้ำเสียงก็รู้สึกว่ากวนประสาทยิ่งนัก พี่ชายสู่ขอภรรยาแต่ให้น้องชายมารับแทนทั้งยังมีธุระมามิได้?
ทันทีที่มาถึงก็วางอำนาจต่อนางเสียแล้วแล้วนางจะไม่มอบของขวัญตอบแทนได้อย่างไร ของเหลวไร้สีไร้กลิ่นค่อยๆกลิ้งออกจากแขนเสื้อไหลไปสู่กลางฝ่ามือนางไม่กล่าวอะไรใช้มือวางบนมือของหลงเซี่ยวเจ๋อขึ้นเกี้ยว
หลงเซี่ยวเจ๋อชะงักไป มือนุ่มนิ่มนั้นเย็นสบายอย่างยิ่งเมื่อได้สติเขาก็คิดว่าเหตุใดหญิงสาวนางนี้จึงไม่สำรวมเลยแม้แต่น้อย พยุงมือบุรุษตามใจชอบ
เมื่อครู่เขาแค่ทำท่าทีไปอย่างนั้นเองจะรู้ได้อย่างไรว่านางจะพยุงมือเขาขึ้นเกี้ยวจริง เมื่อพบว่าคนตรงหน้าไม่อยู่แล้วจึงเกาจมูกด้วยใบหน้าเหยเก ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนหลังม้า
บนท้องถนนเต็มไปด้วยประชาชนที่พากันวิพากษ์วิจารณ์หญิงสาวมากมายจับจ้องไปที่เกี้ยวด้วยสายตาอิจฉาริษยาอิจฉาเสียจนอยากให้ผู้ที่นั่งในเกี้ยวเป็ตนเอง
“สมกับที่ไทเฮาพระราชทานสมรสด้วยตนเอง ขบวนยิ่งใหญ่นักได้ยินมาว่าคุณหนูใหญ่จวนจงอี้โหวนับว่าเป็หญิงงามผู้หนึ่งเลยทีเดียว”
“ชิ! งามเยี่ยงใดก็เป็แค่กระสอบฟางใบหนึ่งดูได้แต่มิอาจทำประโยชน์ แต่งเข้าไปก็เป็ได้แค่แจกันดอกไม้”
“ใช่ๆ ฉีอ๋องของข้าคงไม่ชมชอบกระสอบฟางเช่นนี้ แม้แต่หางตาคงไม่เหลือบมองเป็แน่”
“ฉีอ๋องของเ้าอะไรกัน เป็ของข้า”
“ของข้า...”
เมื่อมู่จื่อหลิงเข้าไปในเกี้ยว ก็คลุมศีรษะปิดพักสายตาจึงมิได้รับผลกระทบจากเสียงโหวกเหวกโวยวายด้านนอกเลยแม้แต่น้อย
หลงเซี่ยวเจ๋อที่อยู่บนหลังม้าได้ยินปวงประชาพากันวิพากษ์วิจารณ์ก็ไม่ถือสาทั้งยิ่งฟังยิ่งชอบใจ ยิ้มชอบอกชอบใจไปตลอดทาง ‘พี่สะใภ้สาม บทละครชั้นยอดยังรอท่านอยู่ในภายหลังรอดูแล้วกันว่าท่านจะทนรับได้หรือไม่?’
ขบวนตีฆ้องลั่นกลองไปตลอดทาง ช่างคึกคักเป็อย่างยิ่ง
เมื่อมาถึงจวนฉีอ๋อง พอหลงเซี่ยวเจ๋อลงจากม้าก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
มู่จื่อหลิงให้สี่ผอแบกมาที่โถงทำพิธี ก็ยังคงไม่เห็นหลงเซี่ยวอวี่และในห้องโถงใหญ่ก็ไม่มีผู้าุโเลยสักท่านมีแค่เพียงขุนนางบางส่วนที่ถูกเชิญมาร่วมงานกับคนรับใช้เท่านั้น
ตัวเอกของงานล้วนไม่อยู่จะกราบไหว้ฟ้าดินได้อย่างไรผู้คนรอบข้างมองไปที่มู่จื่อหลิงพลางกระซิบกระซาบเสียงเบา
“ฉีอ๋องไม่อยู่ จะกราบไหว้ฟ้าดินอย่างไรกัน”
“แม้ฉีอ๋องจะสู่ขอนาง แต่คงไม่มีทางกราบไหว้ฟ้าดินด้วยแน่”
“นั่นน่ะสิฉีอ๋องสู่ขอนางก็ถือเป็ผลจากบุญวาสนาที่นางสั่งสมมาสามชาติสามภพแล้ว”
......
ผ่านไปไม่นาน หลงเซี่ยวเจ๋อก็จูงลูกหมูตัวหนึ่งเข้ามาจากด้านนอกอย่างกระตือรือร้น“พี่สะใภ้สาม พี่สามไม่อยู่เปิ่นหวงจื่อเห็นว่าให้เ้าสิ่งนี้กราบไหว้ฟ้าดินกับท่าน ท่าจะดี”
ในใจหลงเซี่ยวเจ๋อคิดว่า ‘มู่จื่อหลิง อีกประเดี๋ยวเ้าจะต้องขายขี้หน้ายากจนที่จะรับไหว เ้าจะอยากวิ่งชนกำแพงตายหรือไม่นะ’
ใบหน้าของมู่จื่อหลิงที่ถูกบดบังด้วยผ้าคลุมสีแดงได้ยินแเื่ที่อยู่เต็มห้องกระซิบกระซาบเสียงเบา ท่าทางกำลังรอรับชมบทละครชั้นเลิศ
------------------------------
เชิงอรรถ
[1] สี่ผอเป็หญิงวัยกลางคนที่มีครอบครัวครบถ้วนสมบูรณ์คอยส่งเ้าสาวขึ้นเกี้ยว
[2] เปิ่นหวงจื่อ คือสรรพนามที่องค์ชายใช้แทนตนเอง
234
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
