ระบบตระกูลท้าปฐพีย่ำสวรรค์ 【จบ】

        “พี่ฉางเซิง... ภายหลังข้าจะตั้งครรภ์ด้วยหรือไม่” ภายในห้อง ไป๋เยวี่ยเกอลูบท้องแบนราบของตัวเองพลางถามด้วยความไร้เดียงสา

        ด้วยวุฒิภาวะของนางยังขาดความเข้าใจเกี่ยวกับการมีบุตรอยู่มาก

        “อืม! ต่อไปเยวี่ยเอ๋อร์จะเป็นมารดาแล้ว!” ซูฉางเซิงลูบท้องของนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

        “ดีจังเลยเจ้าค่ะ!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นดวงตาทั้งสองของไป๋เยวี่ยเกอก็เปล่งประกายระยิบระยับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังราวกับนึกภาพตัวเองอุ้มลูกน้อยอยู่ในอ้อมแขน

        “สัตว์เดรัจฉาน!”

        กู้ชิงเกอที่อยู่ด้านข้างไขว้แขนพลางพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกเล็กน้อยไป๋เยวี่ยเกอยังเป็นเด็กอยู่แท้ๆ

        บัดนี้เวลาผ่านไปกว่าครึ่งปีท้องของนางก็เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย มีเค้าโครงของสตรีมีครรภ์แล้ว

        ไม่เพียงเท่านั้นรูปร่างของนางยังอวบอิ่มขึ้นบ้าง เผยเสน่ห์แห่งความเป็นสตรีเต็มตัวออกมา

        “เด็กดี!”

        ซูฉางเซิงไม่โกรธเคืองเพียงแค่ยิ้มพลางลูบผมของกู้ชิงเกอเบาๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กน้อย สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกเขินอาย

        นี่มันกระไรกันถือว่านางเป็นเด็กหรืออย่างไร

        “จริงสิ ช่วงนี้เจ้าอย่าไปยุ่งกับองค์หญิงเก้าผู้นั้นเลยนางมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดา!”

        แม้ว่ากู้ชิงเกอจะรู้สึกเขินอายทว่าก็สงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ จึงเตือนออกไป

        ภูมิหลังไม่ธรรมดาหรือ

        สีหน้าซูฉางเซิงตกตะลึงเล็กน้อยอีกฝ่ายมีสถานะเป็นมากกว่าองค์หญิงเก้าแห่งราชสำนักสวรรค์หรือ

        หรือเป็นเพราะสายเลือดหงส์บริสุทธิ์สายตรงของนาง

        “วางใจเถิด ช่วงนี้ข้าจะไม่ไปยุ่งกับนาง!”

        ซูฉางเซิงส่ายหัวพลางยิ้มเขาไม่ได้โง่เขลา ราชสำนักสวรรค์ฉางเซิงถือเป็นอภิมหาอำนาจที่มิอาจต่อกรได้ในเวลานี้

        ยังไม่ถึงเวลาที่จะล่วงเกิน

        “ดีแล้ว!”

        กู้ชิงเกอเหลือบมองเขานางกังวลจริงๆ ว่าซูฉางเซิงผู้บ้าบิ่นคนนี้จะลงมือทำกระไรต่อองค์หญิงเก้า

        หลังจากนั้นไม่นานซูฉางเซิงก็ออกจากห้อง ส่วนกู้ชิงเกอและไป๋เยวี่ยเกอก็เริ่มบำเพ็ญเพียร

        ถึงแม้จะตั้งครรภ์ทว่าทั้งสองก็ไม่ได้ละทิ้งสิ่งนี้ไป

        โดยเฉพาะกู้ชิงเกอนางคือจักรพรรดินีที่กลับชาติมาเกิด และยังปลุกพลังร่างกายอมตะหมื่นภัยพิบัติแล้วด้วยความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของนางจึงรวดเร็วยิ่งกว่าซูจื่อยวนเสียอีก

        หากไม่ใช่เพื่อเสริมสร้างรากฐานให้แข็งแกร่งนางคงฝ่าทะลวงไปถึงระดับมนุษย์สวรรค์ถึงกระนั้นนางก็เป็นผู้ฝึกตนในระดับความสามารถศักดิ์สิทธิ์แล้ว

        “ท่านบรรพบุรุษ ตระกูลเรากำลังเตรียมที่จะย้ายถิ่นฐานแล้วขอรับ!”

        รุ่งขึ้นซูอวิ๋นมารายงานด้วยความเคารพ

        บัดนี้เขาเป็นผู้ดูแลตระกูลซูอันยิ่งใหญ่พลังบำเพ็ญเพียรของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก บารมีในตัวเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆแม้แต่หากเทียบกับเจ้าสำนักระดับกึ่งเซียนนักบุญก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน

        มีบารมีของผู้นำสำนักกองกำลังระดับสูงอย่างแท้จริง

        อย่างไรก็ตามต่อหน้าซูฉางเซิง เขายังคงแสดงความเคารพและไม่คิดล่วงเกินแม้แต่น้อย

        “ดี เริ่มย้ายได้เลย!”

        ซูฉางเซิงพยักหน้า

        หลังจากพัฒนามากว่าครึ่งปี ตระกูลซูได้กลายเป็นสำนักกองกำลังระดับสูงอย่างเป็นทางการ และยังได้รับสมญาว่า‘ตระกูลโบราณ’ อีกด้วย ภายใต้การปลุกเสกเบิกเนตรโชคชะตาของตระกูลจำนวนอัจฉริยะในตระกูลก็เพิ่มขึ้นพุ่งพรวด

        ผู้อาวุโสก็ฝ่าทะลวงขีดจำกัดได้ง่ายขึ้น

        ยิ่งไปกว่านั้นด้วยการสนับสนุนทรัพยากรที่เพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่า การฝ่าทะลวงขีดจำกัดของสมาชิกตระกูลซูก็กลายเป็นเรื่องง่ายดายราวกับกินข้าวดื่มน้ำ

        จำนวนผู้ฝึกตนในระดับนิรันดร์เพิ่มขึ้นหลายสิบคนซึ่งเดิมติดอยู่ที่ระดับอนัตตาขั้นสูงสุด และอาศัยเม็ดยาหมื่นภัยพิบัติทะลวงขีดจำกัดได้สำเร็จ

        นอกจากนี้จำนวนอัจฉริยะที่เพิ่มขึ้นช่วยให้พวกเขาได้รับโอกาสมากมายจากการออกไปท่องยุทธภพภายนอกจำนวนอัจฉริยะและยอดฝีมือจึงเพิ่มขึ้นหลายเท่า

        อาจกล่าวได้ว่าตระกูลซูในเวลานี้มีทุกอย่างเทียบเท่ากับสำนักกองกำลังระดับสูงสุดที่แข็งแกร่งที่สุด

        น่าเสียดายเพียงอย่างเดียวคือยังไม่มีอัจฉริยะที่มีสังขารเทพศักดิ์สิทธิ์ปรากฏตัวขึ้นในตระกูล

        “เมืองว่านเซี่ยงถูกยึดครองโดยจอมเซียนโบราณท่านหนึ่ง ท่านบรรพบุรุษจะปฏิบัติต่อเขาอย่างไรขอรับ”

        ซูอวิ๋นถาม

        เมืองว่านเซี่ยงเป็นคูเมืองพิเศษแห่งหนึ่งมีขนาดใหญ่กว่าเมืองเทียนหยวนหลายสิบเท่า ตั้งอยู่บริเวณรอยต่อระหว่างสำนักว่านโซ่วและสำนักกองกำลังระดับสูงต่างๆซึ่งเชื่อมต่อกับดินแดนของสำนักกองกำลังระดับสูงมากมาย

        ยิ่งไปกว่านั้นใต้บาดาลของเมืองแห่งนี้ยังมีเหมืองแร่วิญญาณชั้นยอดเก้าแห่งและเหมืองแร่ต้นกำเนิดระดับสูงสุดอีกหนึ่งแห่ง พลังปราณที่นี่เข้มข้นมากเทียบเท่ากับสำนักใหญ่ของสำนักกองกำลังระดับสูง

        ทั้งหมดนั้นทำให้เมืองแห่งนี้มีความพิเศษเป็นที่ต้องการ และมีค่ายิ่ง

        สำนักกองกำลังระดับสูงทุกแห่งต่างก็หมายปอง

        เพราะหากยึดครองได้เพียงแค่เหมืองแร่ต่างๆ ที่อยู่เบื้องล่างก็เพียงพอที่จะทำให้พลังของสำนักกองกำลังระดับสูงเพิ่มขึ้นอย่างมาก

        อย่างไรก็ตามเมืองแห่งนี้ถูกยึดครองโดยเซียนผู้แข็งแกร่งเซียนนักบุญขั้นที่ห้าที่รู้จักกันในนาม ‘จอมเซียนว่านเซี่ยง’

        ด้วยการกระโดดลงไปบัญชาการด้วยตนเองของเขาสำนักกองกำลังระดับสูงทุกแห่งต่างก็หวาดกลัว ไม่กล้ายึดแย่งโดยตรงทำได้เพียงส่งกองกำลังบางส่วนเข้าไปตั้งรกราก

        ดังนั้นเมืองว่านเซี่ยงจึงมีผู้คนมากมายจากทุกสารทิศ พัวพันกับสำนักกองกำลังมากมายไม่มีสำนักกองกำลังระดับสูงใดกล้าลงมือทำสิ่งใดกับเมืองแห่งนี้

        “บอกเขาว่า ยอมสวามิภักดิ์หรือจะเลือกตาย!” ซูฉางเซิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

        เมืองว่านเซี่ยงคือดินแดนใหม่ของตระกูลซู

        จอมเซียนโบราณแล้วอย่างไรหากกล้าขวางทางก็เพียงกำจัดทิ้งซะ

        “ให้ผู้อาวุโสซูเจี๋ยไปด้วย!”

        “ขอรับ!”

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นซูอวิ๋นก็แสดงสีหน้าดีใจ

        ซูเจี๋ยคือผู้บำเพ็ญเพียรระดับเซียนนักบุญที่ระบบมอบให้เป็นเซียนนักบุญระดับขั้นที่เก้า เมื่อปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา ตบเพียงฝ่ามือเดียวก็สังหารเซียนนักบุญขั้นที่ห้าได้สบายๆ

        หากเขาเป็นผู้ออกโรงจอมเซียนธรรมดาๆ คงไม่อาจต้านทานได้

        ตูม!

        รุ่งขึ้นผู้อาวุโสของตระกูลซูก็เคลื่อนพล เมืองเทียนหยวนสั่นสะเทือนกองทัพตระกูลซูอันเกรียงไกร พร้อมด้วยสมาชิกตระกูลซูนับไม่ถ้วน

        รถศึกเรือศักดิ์สิทธิ์ และยานเหาะเหินนับพันลำเปล่งประกายแสงศักดิ์สิทธิ์นับล้านสายส่องสว่าง สร้างวงเวทเคลื่อนย้ายจำนวนมากเชื่อมต่อไปยังเมืองว่านเซี่ยง

        บารมีอันน่าเกรงขามเช่นนี้ได้สร้างความตกตะลึงให้กับสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนไปตลอดทาง

        “ตระกูลซูกำลังย้ายถิ่นฐานแล้ว!”

        “ไม่แปลก เมืองเทียนหยวนเล็กเกินไป ไม่คู่ควรกับตระกูลซูในเวลานี้ จำเป็นต้องมีเมืองที่ใหญ่กว่า!”

        “ไม่รู้ว่าตระกูลซูจะสร้างเมืองใหม่ หรือจะยึดเมืองโบราณบางแห่งมาใช้ทดแทน”

        “องค์กรของสำนักว่านโซ่วก็ไม่เลว นั่นคือสำนักกองกำลังระดับสูง น่าจะใหญ่พอจะเป็นที่ตั้งใหม่ของตระกูลซู!”

        ตลอดทางผู้อาวุโสจากสำนักกองกำลังต่างๆ ล้วนแอบสังเกตการณ์และคาดเดาการเคลื่อนไหวของตระกูลซู

        “กระไรนะ ทิศทางนั้น... เป็นเมืองว่านเซี่ยง!”

        “นั่นคือดินแดนของจอมเซียนว่านเซี่ยง!”

        “หรือว่าตระกูลซูจะเลือกจอมเซียนโบราณผู้นั้นเป็นเป้า”

        อย่างไรก็ตามสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของสำนักกองกำลังทั้งหมด เป้าหมายของตระกูลซูคือเมืองว่านเซี่ยง

        จอมเซียนโบราณผู้นี้แม้แต่สำนักหลิงซวีเจี้ยนก็ไม่กล้าล่วงเกิน

        อย่างไรเสียจอมเซียนโบราณผู้รักความสันโดษผู้นี้มีพลังอำนาจที่น่ากลัวอย่างยิ่ง

        หากไม่มั่นใจว่าจะกำจัดได้แน่นอนคงไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินผู้มีพลังน่าเกรงขามเช่นนั้น

        ตูม!

        เนื่องจากมีวงเวทเคลื่อนย้าย

        ในไม่ช้ากองทัพตระกูลซูก็มาถึงบริเวณใกล้เคียงกับเมืองว่านเซี่ยงรัศมีอันน่าพรั่นพรึงทำให้ผู้ฝึกตนในเมืองว่านเซี่ยงนับไม่ถ้วนตกตะลึง

        รวมถึงจอมเซียนโบราณผู้เฝ้ารักษาเมืองว่านเซี่ยงอย่างจอมเซียนว่านเซี่ยง!

        “กล้าลงมือกับข้าหรือ!”

        จอมเซียนว่านเซี่ยงลืมตาขึ้นดวงตาเย็นชาเปี่ยมล้นจิตสังหาร เขาไม่คาดคิดว่าตระกูลซูจะกล้าลงมือกับเขา

        ตระกูลซูไม่กลัวการตอบโต้ของเขาหรือ

        ซูฉางเซิงแข็งแกร่งก็จริงทว่าท้ายที่สุดก็ยังไม่ถึงขั้นราชานักบุญ เหตุใดจึงกล้าลงมือกับจอมเซียนโบราณผู้รักสันโดษเช่นนี้

        “ตระกูลซู ไสหัวออกไปจากเมืองของข้า!”

        เหนือเมืองว่านเซี่ยงรัศมีแห่งเซียนอันเกรียงไกรปรากฏขึ้น จอมเซียนว่านเซี่ยงปรากฏตัวร่างกายของเขาเปล่งประกาย แสงศักดิ์สิทธิ์นับพันสายส่องสว่างราวกับราชาเทพยุคโบราณถือง้าวขนาดใหญ่ในมือพลางตะเบ็งเสียงดัง

        บารมีของเขาส่งให้ฟ้าดินสั่นสะเทือนเป็นระยะทางนับหมื่นลี้

        “เป็นจอมเซียนว่านเซี่ยงนั่นเอง เขายอมปรากฏตัวแล้ว!”

        “ตระกูลซูช่างโอหังนัก แม้ว่าซูฉางเซิงจะแข็งแกร่งทว่าสุดท้ายก็เป็นเพียงเซียนนักบุญขั้นที่สี่เท่านั้น เหตุใดจึงกล้าลงมือกับจอมเซียนว่านเซี่ยง”

        “หึๆ เศรษฐีหน้าใหม่ก็คือเศรษฐีหน้าใหม่ ดูเหมือนจะเหลิงไปหน่อยไม่รู้จักแยกแยะความแตกต่างของพลัง!”

        ในเมืองว่านเซี่ยงรวมถึงผู้อาวุโสจากสำนักกองกำลังต่างๆ ที่ถูกดึงดูดความสนใจมาตลอดทางเมื่อเห็นเช่นนี้ต่างก็หัวเราะเย้ยหยัน

        บรรดาผู้นำของสำนักกองกำลังระดับสูงต่างก็รู้ถึงพลังของซูฉางเซิงจากเหตุการณ์ผู้นำของสำนักหลิงซวีเจี้ยนแล้ว

        เซียนนักบุญขั้นที่สี่ทว่ามีพลังต่อสู้เทียบเท่ากับขั้นที่เจ็ด

        พลังเช่นนี้แข็งแกร่งมากจริงทว่าการจะสังหารจอมเซียนโบราณผู้แข็งแกร่งนั้นเป็นไปไม่ได้

        ทุกคนต่างก็อยากเฝ้าดูว่าซูฉางเซิงจะจัดการอย่างไร!

        ตูม!

        ภายในตระกูลซูร่างอันน่าเกรงขามปรากฏขึ้น ร่างนั้นเปล่งประกาย แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องสว่างไม่อาจมองเห็นใบหน้าที่ชัดเจนได้ มีเพียงรัศมีชวนขนพองสยองเกล้าเท่านั้นที่พวยพุ่งออกมาฟ้าดินพลันสะเทือนเลือนลั่นเป็นระยะทางนับหมื่นลี้

        จากนั้นเขาก็ตบฝ่ามือลงไปปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับขั้นที่เก้าออกมา

        “เซียนผู้ยิ่งใหญ่ขั้นที่เก้า!”

        จอมเซียนว่านเซี่ยงตกตะลึงร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน็บ สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามถึงชีวิตเขาคำรามเสียงดังและปลดปล่อยพลังต่อสู้แข็งแกร่งที่สุดออกมา

        ตูม!

        ชั่วพริบตาต่อมาเขาและง้าวในมือก็ถูกฟาดจนร่างแหลกสลาย ร่างกายเซียนของเขาระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยงๆแทบจะทันใด

        จอมเซียนว่านเซี่ยงถูกตบจนแหลกสลายด้วยฝ่ามือเดียว…