Demonlord online ราชาอสูรสะท้านโลก

            ท่ามกลางป่าที่มืดมิดเงียบสงัดบรรยากาศคล้ายกับวินาทีก่อนที่ซามูไรจะชักดาบตัดสิน  ภาพที่เห็นคือโดมสีแดงเลือดคล้ายแก้วใส  กินพื้นที่เป็นวงกว้างสองกิโลเมตร  รอบนอกคือกองทัพยักษ์และมังกรนับแสนชีวิตที่กำลังจับจ้องเหตุการณ์ภายในเขตแดน

            เบื้องหน้าของศิลาคือบุรุษหน้าตาคมสันหล่อเหลา  บึกบึนกำยำผมยาวผิวกายสีเขียวทศกัณฐ์  ด้านข้างคือหนุมานและพญาครุฑเวรไตร  ข้างหนุมานคือบุรุษรูปงามหน้าตาหมดจดสะอาดผิวสีเผือก

            “ไม่คิดว่าท่านจะเข้าพวกกับยักษ์ด้วยพระลักษมณ์”  ศิลาหน้าเครียด  “มากระทั่งหนุมาน  พระลักษมณ์  พระพญาครุฑเวรไตร   แหม่  กลัวผมถึงขนาดต้องยกพวกมารุมเลยหรอ”  เขารีบหาทางเอาตัวรอด

            พญาครุฑเวรไตรหรี่ตามองศิลาก่อนจะพูดขึ้น  “คิดว่าพวกข้าจะหลงกลเจ้าหรือไงคิดจะใช้คำพูดหาทางเอาตัวรอด  คิดง่ายไปแล้วจอมมาร”

            ศิลายิ้มกลบเกลื่อนความกังวล

            “อย่าเข้าใจผิดบุรุษของจันทราเทพ”  พระลักษณม์พูดเสียงเรียบ  “เรามาจับตาดูสถานการณ์ตามบัญชาของท่านพี่รามเพียงเท่านั้น  อีกอย่างเรากับทศกัณฐ์มิได้เป็นมิตรกัน  แต่ก็มิได้เป็นศัตรู  เราจะไม่ยื่นมือเข้าไปขวางท่าน  เช่นกันเราก็จะไม่ยื่นมือไปขวางทศกัณฐ์”

            “ไม่ใช่มิตรไม่ใช่ศัตรู?....”  ศิลาสงสัย  “ท่านจะไม่สอดมือเข้ามาขวางผม  ไม่ขวางทศกัณฐ์  หากผมปลดเขตแดนท่านและหนุมานจะยอมถอยไปจะได้หรือไม่”

            “แน่นอน”  พระลักษมณ์ตอบ

            ศิลาปลดเขตแดนออกชั่วขณะ  พระลักษมณ์และหนุมานจึงออกไปนอกเขตแดนทิ้งให้เหลือเพียงพญาครุฑเวรไตรและทศกัณฐ์

            “ฮึม..”  ทศกัณฐ์ฉีกยิ้มหัวเราะในลำคอ  “คิดว่าเหลือข้าสองตน  เจ้าจะเอาชนะได้หรอ”

            ศิลาส่ายหัว  “มิได้  มิได้  ท่านทั้งสองคงตึงมือผมเกินไป  อีกอย่างถึงผมจะฆ่าท่านได้ท่านก็ฟื้นขึ้นมาได้อยู่ดีจริงไหม  ท่านทศกัณฐ์”  

            “โอ้ว”  ทศกัณฐ์เลิกคิ้ว  ยิ้มหัวเราะลั่น  “นี่เจ้ารู้ด้วยเหรอว่าข้าถอดดวงใจ”

            “ใช่ผมรู้  แต่ถึงทำลายดวงใจท่านไปท่านก็ฟื้นขึ้นมาได้อยู่ดี”  

            ทศกัณฐ์ชะงักหรี่ตามองศิลา  “หมายความว่ายังไง” 

            “เพราะท่านมีผู้ทำสัญญายังไงล่ะ  หากผู้ทำสัญญาเจ้านายท่านไม่ตาย  ต่อให้ผมสังหารท่านเป็นร้อยเป็นพันครั้งก็ไร้ความหมาย”  

            “ฮ่า  ฮ่า”  ทศกัณฐ์หัวเราะชอบใจ  “เจ้ารู้ถึงขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย  หลากแหลมมาก  เจอกันแค่ครั้งแรกเจ้าก็มองทุกอย่างแทบจะทะลุปุโป่ง  ข้ามั่นใจแล้วว่าเจ้ามันตัวอันตราย”  น้ำเสียงของทศกัณฐ์ฟัฃดูจริงจัง

            ฟุ้บ...   ทั้งสามชีวิตหายวับเกิดเป็นเส้นสายเงาสีแดงสองสายและสีเขียวหนึ่งสายวิ่งตัดผ่านกันไปมาส่งคลื่นพลังแตกระเบิดถี่ยิบ

            ตัดมาทางสนาทรบ

            ร่างพญานาคสีดำโบยบินในท้องนภาพร้อมกับฟ้าครามระดมยิงศรพลังปราณออกมาไม่ขาดสาย  เบื้องร่างคือฝูงซาลามันเดอร์และไวเวิร์นที่กำลังบุกตีฝ่าเข้าประชิดกำแพงเมือง  ฟ้าครามรอบตรวจสอบพวกไวเวิร์นและพบว่าพวกมันคือไวเวิร์นธาตุแสง  ซึ่งขั้วตรงข้ามกับพลังของเธอและภุชจัง  และถ้าว่ากันตามตรงตามวัฏจักรธาตุนั้น  ธาตุแสงอาจจะชนะธาตุความมืดอยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ

            “ภุชจัง  ไวเวิร์นพวกนั้นเป็นธาตุแสงชั้นสูง  พลังของภุชจังพอจะใช้กับพวกมันได้ไหม”  เจ้าหล่อนถามน้ำเสียงกังวล

            “ไม่ต้องห่วงค่ะนายหญิง  พลังธาตุความมืดของข้าข้ามขีดจำกัดไปแล้วหลังจากที่ทำพันธสัญญากับท่าน  หากไม่ใช่พลังธาตุแสงของอามาเทราสึข้าก็ไม่แพ้ผู้ใช้พลังธาตุแสงหน้าไหนแน่นอน”  ภุชจังตอบกลับน้ำเสียงมั่นใจ

            “ตกลง”  ฟ้าครามพยักหน้า  “เราจะใช้การโจมตีประสาน  แต่อย่าใช้พลังมากไปไม่งั้นเราจะไม่เหลือพลังรับมือกับลัสเตียน”  หญิงสาวสั่งอย่างคล่องแคล่วก่อนจะเริ่มร่ายเวทมนต์

            วงเวทย์สีดำกระจ่างดาวรูปดาวห้าแฉกประดับด้วยอักขระตัวหนังสือโบราณลอยตระหง่าอยู่เหนือท้องฟ้า  กระพริบแสงไปมา

            “ในนามแห่งข้าเทพีรัตติกาล  ความวิบัติจงบังเกิดแก่ผู้ที่บังอาจ

            เมื่อข้าปรากฎตัวทวยเทพเทวาจงหลีกหนี  เมื่อข้าปรากฎตัวสุริยันจักษ์สิ้นแสง

            เมื่อข้าปรากฎตัวจงบูชา  จงคาราวะ  จงเกรงกลัว  

            ข้าเทพีรัตติกาลผู้กลืนกินทุกชีวัน

            มหาเวทย์รัตติกาลกลืนสุริยัน”  ฟ้าครามกระแทกเสียง

            “อเวจีนาคราช”  ภุชจังคำราม  ยิงเพลิงสีดำออกมาจากปาก  

            เพลิงสีดำและลำแสงสีดำสว่างวาบพุ่งตกลงมาจากท้องฟ้าลงสู่เบื้องล่าง  วินาทีต่อมาปรากฎเสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับเสียงโหยหวนดังระงม      

            ตอนนั้นเองพญายักษาท้าวลัสเตียนลอยอยู่กลางอากาศมองดูกองทัพของตนถูกมหาเวทย์ของฟ้าครามและเพลิงของภุชจังถล่ม

            “นางภุชคินทร์”  ลัสเตียนเน้นเขี้ยวเน้นฟัน  พุ่งตัวเข้าหาภุชคินทร์ตรีศูลแก้วในมือแทงผ่าอากาศเข้าโจมตีอย่างเฉียบคม

            ด้วยความยาวของรางพญานาคทำให้ภุชคินทร์ไม่สามารถหลบได้  ฟ้าครามที่เห็นลัสเตียนเข้ามาโจมตีตรงๆจึงยิงศรพลังปราณจันทราเข้าสกัด  ตรีศูลแก้วในมือของลัสตวัดปัดป้องคลื่นพลังอย่างทันท่วงทีเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมกับคลื่นพลังแตกกระจาย

            ร่างของภุชจังพลันโผยบินผาดโผนเข้าโจมตีลัสเตียน  ลัสเตียนเองก็ไม่ยิ่งหย่อนเหาะเหินเดินอากาศทยานร่างไปมาหลบรอดคมเขี้ยวพิษมรณะของภุชจัง  ทว่าภุชจังเองก็ไม่ลดละทยานร่างผาดโผนแล่นไปมาเคลื่อนไหวราวกับร่ายรำฟ้าครามยิงศรพลังเข้าช่วยอีกแรง  ลัสเตียนโรจน์โผนหลบซ้ายทีขวาทีตวัดตรีศูลเพชรในมือปัดป้องคลื่นพลังของฟ้าคราม  ซาลามันเดอร์และไวเวิร์นเบื้องร่างระดมยิงบอลเพลิงบอลแสงเข้าโจมตีร่างของภุชจังทว่าก็ไร้ผลเมื่อกระสุนแสงและกระสุนเพลิงปะทะกับเกล็ดของภุชจัง  พลังของพวกมันแตกกระจายหายไปทันที

            “น...นี่มัน”  ลัสเตียนหยุดชะงักเมื่อมองภาพเบื้องหน้า

            ปรากฎวงเวทมนต์ที่ภุชจังสร้างขึ้นมาจากการบินผาดโผน  แต่รู้ตัวตอนนี้สายเกินวงไสยเวทย์สีดำรัตติกาลขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางเจ็ดเมตรลอยตระหง่าบนผืนฟ้าก่อนจะสาดแสงสีดำลงมายังใจกลางวงเวทย์  ทว่าทุกชีวิตกลับไม่ได้รับบาดเจ็บทำเอาทุกคนชะงักและตลึงแต่ทว่ากองทัพยักษ์พบบางสิ่งที่ผิดปกติคือพวกมันไม่สามารถใช้เวทมนต์ได้

            “ผนึกพลังเวทย์หรือ?”  ลัสเตียนมองวงเวทย์อุทานออกมา  “แย่แน่แบบนี้แย่แนนๆ”  เขามองเบื้องล่างเห็นพวกอาชญากรยังสามารถใช้พลังเวทมนต์ได้ตามปกติ

            ณ.บนยอดเขาบริเวณห่างไกลออกไปแต่สามารถมองเห็นฉากสงครามได้  

            “ยังร้ายกาจเหมือนเดิม  อักขระไสยเวทย์  พลังที่สามารถผนึกพลังของอีกฝ่าย”  คำกล่าวชมจากชายชุดคลุมสีดำสนิทที่กำลังมองดูภุชจัง  “ร้ายกว่าคือพิษนาคราชของนางที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้ท่านผ่ายแพ้มาแล้วจริงไหมท่านชิงหลงไม่ซิหรือจะให้เรียกมังกรเขียวเซริวผู้พิทักษ์ทิศตะวันออก”  ชายปริศนาหันไปมองชายในชุดคลุมสีเทา

            ไม่มีคำตอบจากชายชุดคลุมสีเทาดวงตาของชิงหลงจ้องแต่ภาพเบื้องหน้า                    ตามภาษาจีนจะเรียกมังกรเขียวตนนี้ว่าชิงหลง  หากเป็นญี่ปุ่นจะเรียกเทพพิทักษ์มังกรเขียวนี้ว่าเซริวและเกาหลีจะเรียกว่าชุง รวอง    

            ชิงหลงไม่ตอบคำใดออกมาสายตาจับจ้องภาพภุชจังที่กำลังสู้กับลัสเตียน  นัยน์ตาของมังกรเขียวในร่างมนุษย์กำลังบอกเล่าเรื่องราวย้อนถึงความหลัง

            “แค่นี้เจ้าก็เอ่ยชมแล้วนางแล้วเหรอ จูเชวี่ย  ว่าแต่ท่านเถอะเป็นถึงพญาหงส์แดงคิดยังไงกับฟีนิกซ์ตัวนั้นล่ะ  เห็นแล้วไม่คิดว่าพญาวิหคจักษ์ต้องมีเพียงหนึ่งหรอกหรือ”  ชิงหลงถามเชิงยั่วยุ

            “ฮ่า  ฮ่า  อย่ายุ่ข้าเลยท่านมังกรเขียวข้าเองก็พึ่งจักษ์ตื่นจากนิทราอันเป็นนิรันดร์ร่างกายยังฝืดๆ  พลังยังไม่สเถียรแต่เมื่อไหร่ที่ข้าพร้อมข้าลงมือแน่  ท่านเถอะหวังว่าคงไม่กลัวภุชคินทร์จนหัวหดหรอกนะ”  

            ชิงหลงหันมองจูเชวี่ยนัยน์ตารุกโชนแสดงถึงความเกรี้ยวกราดส่วนร่างของใบหน้าเผยให้เห็นร้อยยิ้มอัมหิตเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจราวกับเหยียดหยามให้กับทุกสรรพสิ่ง  ก่อนที่จะเดินหายเข้าไปในเงามืด

            ตอนนั้นเองบุรุษในชุดคลุมสีน้ำตาลอีกคนก็โผล่ออกมาจากเงามืดแทนที่ชิงหลงพร้อมกับพูดขึ้น

            “อรุณสวัสพญาหงส์แดงผู้พิทักษ์ทิศใต้”  น้ำเสียงเข้มขรึมดังขึ้น

            จูเชวี่ยหันมามองเจ้าของเสียง  “อรุณสวัส  อ๋อไม่ซิสายยันสวัส  ท่านพยัคขาวไป๋หู่  ท่านเองก็ตื่นจากนิทราด้วยหรือ”

            “แน่นอน”  ไป๋หู่ตอบยิ้มๆ  เดินมายืนมองฉากสงครามข้างกับจูเชวี่ย  “ท่านจะเอายังไง”  ชายหนุ่มถามขึ้น

            “เรื่องอะไร”  จูเชวี่ยทำสีหน้าไม่เข้าใจ

            “ท่านก็น่าจะรู้นี่  บัดนี้หวงหลงท่านพญามังกรทองแห่งทิศกลางผู้เป็นศูนย์กลางของพวกเราผู้พิทักษ์ทิศทั้งสี่ทรงมีบัญชาให้กำจัดบัลลังก์มารนั่นไปพร้อมกับภุชคินทร์  แล้วท่านล่ะมีความเห็นเช่นไร”  ไป๋หู่หันไปถาม  สีหน้าของเขาแสดงถึงความสับสนออกมาอย่างไม่ปกปิด

            “แล้วท่านเต่าทมิฬเสวียนอู่ผู้พิทักษ์ทิศเหนือล่ะ” 

           ไป๋หู่ส่ายหัวถอนหายใจออกมาดังเฮือก  ก่อนจะพูดขึ้น  “ท่านเต่าทมิฬเสวียนอู่ถูกสังหารแล้ว”

            “อะไรน่ะ”  จูเชวี่ยหันมองหน้าผู้พูดสีหน้าตลึงเบิกตากว้าง  “ใคร”  เขาถามกระแทกเสียง  “ใคร  ใครกัน  ผู้ใดบังอาจ”

            “นีโอและโอนิ  เป็นดวงวิญญาณต่างโลกเหมือนกับบัลลังก์มารนั่น”  ไป๋หู่ตอบเสียงเครียด  

            “งั้นหรอ  ข้านึกว่านีโอที่เป็นเทพทวารบาลและโอนิยักษ์แห่งแดนอาทิตย์อุทัยเสียอีก”  จูเชวี่ยน้ำเสียงโล่งใจ  “หวังว่าพวกมันคงไม่ตื่นจากนิทราเหมือนพวกเราหรอกนะ”  เขาหันไปถามไป๋หู่

            ไป๋หู่ส่ายหัว  “ข้าไม่ทราบ  แต่ที่ทราบคือบัดนี้พวกเราต้องกำจัดบัลลังก์มารนั่นตามบัญชาของท่านหวงหลง”  ทั้งสองจ้องมองฉากต่อสู้อีกครั้งด้วยความเงียบสงบ  ก้านหลังในเงามือมีสิ่งมีชีวิตตาแดงฉานหลบซ่อนอยู่มากมาย

            “เฉียบขาดจริงๆค่ะ  กองทัพอาชญากรตอนนี้กำลังโต้กลับดันทัพยักษ์ถอยล่นห่างกำแพงเมืองจันทราออกไปแล้ว”  จีเอ็มสาวพากษ์ออกรสชาติ

            “เป็นเวทมนต์ที่โกงมาก  การใช้เวทมนต์ในสงครามไม่ได้ก็ไม่ต่างกับเสียแขนขา  ภุชคินทร์ถือเป็นสัตว์อสูรที่น่ากลัวมากในเวลาสงคราม”  จีเอ็มวิ๊งแซ่บเสริม

            ขณะเดียวกันในสนามรบเกิดเหตุการณ์พลิกผันอีกครั้ง  ลัสเตียน  กุมภกรรณ  อินทราชิต  สดายุ  และสัมพาทีได้ใช้เขตแดนสัตว์อสูรออกมาพร้อมกันด้วยผลสกิลเขตแดนสัตว์อสูรทำให้เหล่ากองทัพแข็งแกร่งขึ้นมา  พละกำลังร่างกายเพิ่มขึ้นอีกหลายขั้น  เวทมนต์ของผู้เล่นไม่สามารถทำร้ายหรือสร้างดาเมจใส่กองทัพยักษ์ได้สิ่งเดียวที่สร้างดาเมจใส่พวกมันได้คือการโจมตีปกติเท่านั้นถ้าให้เปรียบก็เหมือนฝ่ายยักษ์คือบัวขาวฝ่ายอาชญากรคือนักมวยวัดขึ้นสังเวียนมาชกกัน

            แนวรับของกำแพงด้านตะวันตกถูกฝูงซาลามันเดอร์เข้ามาประชิดกับแนวรับของเหล่าอาชญากรแล้ว  เหล่าผู้เล่นที่ได้สายอาชีพอัศวินและนักรบต่างพากันออกแนวหน้าตังกำแพงป้องกันสูงใช้ร่างกายและโล่ในมือเข้าปกป้องพวกพ้องเพราะพวกมีค่า STR มากที่สุดทำให้พลังกายมากกว่าผู้เล่นอาชีพสายอื่น

            เพิร์จรีบออกไปแนวหน้าทันทีก่อนจะตะโกนสั่งการน้ำเสียงร้อนรน  “เสริมกำลังแนวป้องกันด้านขวาเข้าไปอีก  อย่าถอยไปมากกว่านั้น”  ทว่าดูเหมือนสถานการณ์จะไม่เป็นใจอย่างที่เขาคิดเมื่อแนวรับเริ่มปริแตกมีรอยร้าวเหมือนเขื่อนที่กำลังจะพังทลาย

            “ฟ้า...”  เสียงของฮานะตะโกนลั่นเรียกหญิงสาว  ฟ้าครามก้มลงมามอง  ฮานะจึงรีบพูดขึ้นต่อ  “ศิลาอยู่ไหน  แนวรับของเราเอาไม่อยู่แล้ว  แค่พลังการโจมตีกายภาพอย่างเดียวพวกเราเอาชนะพวกยักษ์และมังกรไม่ได้  จะให้พวกเราทำยังไงรีบบอกด้วย”  ฟ้าครามหน้าเครียดก่อนจะตัดสินใจในสิ่งที่ชายหนุ่มได้สั่งไว้เมื่อครั้งที่เธอและเขาอยู่ในเขตแดนรัตติกาลตอนที่ปลดผนึกคาลิเนีย

            ครืน......   

            เสียงอากาศสั่นสะเทือน  ทุกสายตาหันไปมองด้านหนึ่งของสนามรบ  บนทองฟ้าเห็นกองทัพหนึ่ง  ทั้งหมดดูคล้ายมนุษย์แต่ด้านหลังมีปีกสีแดงเพลิงผิวกายสีขาวซีดจำนวนของกองทัพนั้นมีมากกว่าหนึ่งแสนและที่สะดุดตาคือพญาหงส์แดงและพยัคขาวขนาดตัวมหึมาที่ตะบึงเข้ามาสนามรบอย่างรวดเร็ว

            วินาทีนั้นเองบนพื้นดินปรากฎวงเวทมนต์สีทองกินพื้นที่เท่าขนาดบริเวณอาณาเขตเมืองจันทรา  แสงสีทองสว่างวาบสาดสูงขึ้นฟ้า

            “น...นี่มันของนายท่าน”  สัมพาทีพูดเสียงติดขัด  

            ตอนนั้นเองเสียงของฟ้าครามที่ร่ายบทสวดก็ดังขึ้นก้องกังวาล  ทุกสายตาต่างเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่กำลังยืนบนเศียรพญานาคราวกับถูกมนสะกดตราตึงในอาภรณ์ท่วงทำนองอ่อนหวานและน้ำเสียงอ่อนช้อยนั้น

            “จงนิทราจงหลับไหลอย่างเป็นสุข

            ปิดดวงตาทอดกายาล้มลงนอน

            ขอให้ฝันในสิ่งที่เจ้าใฝ่ฝัน

            นครจันทราผู้ร่วงโรยกลับคืนสู่ผืน

พสุธา

            ขอพระเเม่ธรณีโปรดเมตตารับดวง  วิญญาณนครจันทราไว้โอบกอด

            ซึ่งคลายสิ้นจากความโดดเดี่ยวและเดียวดาย

            ข้าเทพีรัตติกาลขอผนึกนครจันทรา  จากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี

            หวังสุดท้ายขอฝันหวังมิให้เจ้าตื่นชัวนิรันดร”

            อักขระเวทมนต์สีทองเคลื่อนเข้าหาเมืองจันทราตามสิ่งปลูกสร้างก่อนจะซึมหายเข้าไปวินาทีสิ้นแสงทุกสายตาต่างตลึง  เมืองจันทรา  ทั่วอาณาเขตบริเวณปรากฎคริสตัลสีทองคล้ายเพชรปกคลุมทุกสรรพสิ่งทั้งต้นไม้  พื้นดิน  เมือง  

            เหล่าผู้เล่น  ยักษ์  มังกร  ต่างตลึงพบว่าตนเองยืนอยู่บนคริสตัลสีทองภายในมีอักขระเวทมนต์สีดำ

            “อ้า...เออ”  จีเอ็มทั้งสองอุทานออกมาอย่างลืมตัวแทบหยุดหายใจ

            “ถอย................”  เสียงหวานใสของฟ้าครามตะโกนลั่นบอกพรรคพวก  “ถอยทัพ  หนีไป  คิดแค่เรื่องหนีเอาชีวิตรอดก็พอพวกเราในตอนนี้เอาชนะกองทัพยักษ์ไม่ได้  และกองทัพอื่นกำลังมาทำลายพวกเราอีก”  ทว่าทุกคนกลับไม่ยอมถอยหรือทำตามคำสั่งของหญิงสาวพวกเขายังอยากจะสู้  แต่ทว่ากองทัพของพญาหงว์แดงและพยัคขาวก็กำลังมาถึง

            เพิร์จกำหมัดกัดฟันแน่นสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความเจ็บปวดที่ใจ  เจ็บปวดในความไร้พลังของตน  เขาตัดสินใจทำสิ่งที่ยากที่สุด

            “ถอย.....ทำตามที่นายหญิงบอก”  เขาตะโกนลั่น  “การถอยไม่ได้แปรว่าเราแพ้  เมืองจันทราไม่แตก  รักษากำลังพลไม่เพี่ยมพล้ำถือว่าเราชนะ”

            อดัมกระโดดขึ้นมายืนบนคริสตัลที่เป็นส่วนกำแพงเมือง  “ไปกันได้แล้ว  พวกเราขนย้ายอุปกรณ์จากห้องวิจัยเรียบร้อยแล้ว”

            ฟ้าครามได้ยินแบบนั้นเจ้าหล่อนจึงออกคำสั่งต่อทันที  “เพิร์จ  อดัม  หงอคง  สัมพาที  ฮารุ  ฮานะ  อยู่แนวหลัง  รับหน้าทีสกัดกำลังของศัตรู  ที่เหลือคิดแค่หนีเอาตัวรอดก็พอ”  หญิงสาวหันไปสั่งภุชจัง  “ภุชจังเราต้องรีบทำลายเขตแดน  คิดว่าพอจะทำได้ไหม”

            รับทราบ.....    ทั้งหมดตอบรับเสียงเดียวกัน