๐ ฮ่ะฮ่ะ โอเค โดนด่าแล้วผมก็สบายใจแล้วละ แต่อย่างนึงนะคุณ ลูกเมียน่ะ ผมยังไม่มีครับ ๐ ฮึ! อมพระมาทั้งวัดก็ยังเชื่อไม่ได้เลย ผู้ชายน่ะมันก็พูดอย่างนี้ทุกคน ๐ อ้าว ผมพูดจริง นี่ข้อมูลลับเฉพาะของ the Ripper สืบหาที่ไหนไม่ได้นะครับผมอุตส่าห์มาบอกด้วยตัวเองเลยนะ
๐ ใครขอร้องให้แกบอกล่ะ เสนอหน้ามาบอกเอง แล้วฉันต้องขอบใจแกหรือไง ฮะ! ๐ ไม่ต้องหรอก ฮ่า ๆ และผมก็รู้ด้วยว่าคุณก็โสด ยังไม่ได้แต่งงานเหมือนกัน ฉันชะงักไปอึดใจ นายนี่หลอกสืบข้อมูลฉันหรือเปล่า หลักจิตวิทยาข้อหนึ่งที่เคยรู้มาคือ จะสืบข้อมูลเบื้องลึกของใครสักคนนั้น ทำได้โดยเล่าความลับของตัวเองก่อนเพื่อให้อีกฝ่ายเปิดใจ หึ.. อย่ามาหลอกถามกันซะให้ยาก แล้วเรื่องที่ the Ripper ยังไม่มีเมียน่ะ จริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ๐ แค่นี้อึ้งไปเลยเหรอคุณ ผมบอกเคล็ดลับหาสามีให้เอาเปล่าอย่าปากร้ายให้มากนัก ไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้เมียปากจัดหรอกนะแล้วพอไม่ด่า ก็จะไม่เครียด พอไม่เครียด หน้าก็ไม่เหี่ยวเร็วคุณก็จะได้ไม่ต้องเป็นยัยป้าปากร้ายตายยาก หนังเหนียวเคี้ยวไม่ออก นั่งเฝ้าคานอย่างโดดเดี่ยวอย่างงี้ไงล่ะ ๐ ไอ้…! ๐ แค่นี้ก่อนนะคุณ ขอให้โชคดี มีสามีเร็ว ๆ ละ แล้ว มันก็ตัดการสนทนาไปอ๊ากก!หน็อย คิดจะเล่นสงครามประสาทกับฉันใช่ไหม ได้!ฉันรัวนิ้วกับคีย์บอร์ดเลเซอร์เพื่อเจาะระบบเข้าไปป่วนนาย the Ripper แต่ยังไม่ทันถึงไหนก็ปรากฏว่าเจ้าโทรศัพท์มือถือข้างกายสั่นขัดจังหวะเสียก่อน รอดไปนะและพอหันไปคว้าโทรศัพท์มา ชื่อผู้โทร. เข้าก็ทำให้ความหงุดหงิดพุ่งปี๊ดขึ้นมาอีกครั้งนายนักรบ!ฉันลังเลว่าจะรับสายดีไหม เพราะภาพเมื่อวานนี้ยังติดตาอยู่เลย คิดถึงมันทีไรก็ปวดหน่วง ๆ ในอกทุกที นับวันนายชักจะเข้ามามีอิทธิพลกับความรู้สึกฉัน จนมันจะมากเกินไปแล้วนะโทรศัพท์ในมือหยุดสั่นไปแล้ว แต่ฉันยังหยุดคิดเรื่องบ้า ๆ นั่นไม่ได้ แล้วจู่ ๆ โทรศัพท์ก็สั่นอีกครั้งไม่เลิกรา เลยคิดขึ้นมาได้ว่า ปลายสายอาจมีเรื่องสำคัญก็ได้ถึงได้โทร. กลับมาอีก จึงตัดสินใจกดรับสาย“ฮัลโหล...”“คุณซัน”“มีอะไร”“........”“ว่าไงล่ะ มีอะไรก็พูดมาสิ”“เสียงคุณโหดจัง” นายนี่ทำเสียงออดอ้อนเหมือนเด็ก ๆ ฉันละอยากจะหยิกแขนให้หายหมั่นไส้“นี่! อย่ามาท่ามาก มีอะไรจะพูดก็พูด ไม่งั้นฉันวางละ”“เดี๋ยว ๆ”“...............”“เอ่อ คือ...”“..............”“คุณซัน”“อะไร! ฟังอยู่”“ตกลงว่า วันนี้คุณไปงานโรงเรียนหนูเกลกับผมใช่ไหม”ฉันหันขวับไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะ ตายละ! ลืมไปเลยว่าวันนี้เป็นวันงานโรงเรียนของหนูเกล เท่าที่จำได้ นายนักรบบอกว่าตอนกลางวันมีงานกีฬาเชื่อมสัมพันธ์ผู้ปกครองกับครูอาจารย์ พอค่ำ ๆ ก็มีกินเลี้ยงโต๊ะจีนพร้อมการแสดงของนักเรียนบนเวที ป่านนี้เจ้าตัวเล็กคงจะชะเง้อคอคอยฉันแย่เอ๊ะ ถ้างั้นก็หมายความว่า คืนนี้ก็มีงานกาลาร์ดินเนอร์เปิดตัวสมาร์ตโฟนใหม่ของคุณภาคิณด้วยน่ะสิ“คุณซัน ผมไปรับนะ กี่โมงดีครับ”“ใครบอกว่าฉันจะไปกับนาย”“โธ่ เห็นแก่หนูเกลเถอะนะ เนี่ย...ไม่เป็นอันทำอะไรเลย ร้องจะหาน้าซันอย่างเดียวเลย กีฬาก็เล่นไม่สนุก ซ้อมเต้นก็ไม่มีกะจิตกะใจ โถ ๆ น่าสงสารจังนะแม่คุณ...”“นี่ ๆ พอได้แล้ว” ฉันเบรกไว้ซะก่อนที่คนปลายสายจะทำโอเวอร์แอ็กติ้งไปมากกว่านี้ ใจหนึ่งฉันก็อยากไปดูหนูเกลตัวแสบของฉันแสดงเป็นเจ้าหญิงแสนสวย แต่อีกใจก็ยังไม่แน่ใจนักว่า นายนักรบกับ the Ripper มีความเกี่ยวข้องกันหรือเปล่า เมื่อวานนี้ที่เฝ้าตามสะกดรอยทั้งวันก็คว้าน้ำเหลว ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย“คุณซัน ตกลงคุณจะมาใช่ไหม” นายนักรบถามซ้ำมาอีก แต่ฉันก็ยังไม่ได้ตอบอะไรเพราะมัวแต่คิดเรื่องไอ้บ้า the Ripper นั่น!แต่เอ๊ะ เมื่อกี้ the Ripper บอกว่ายังโสด ยังไม่มีครอบครัวนี่แต่นายนักรบมีลูกสาว ถ้าอย่างนั้นแสดงว่านายนักรบก็ไม่ใช่ the Ripper น่ะสิถ้าหากว่า the Ripper ไม่ได้แค่จะพูดกวนประสาทฉันละก็...มันก็น่าจะเชื่อถือได้ นั่นสินะ ผู้ชายอารมณ์ดี เชฟเบเกอรีหน้าหวานอย่างนายนักรบจะกลายเป็นมือมีดในตำนานแห่งวงการไซเบอร์ไปได้ยังไงโอ๊ย ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ทำไมเรื่องราวมันถึงพันกันยุ่งไปหมดเลยเนี่ย“คุณซัน...”ปลายสายเรียกมาอีกครั้ง คงเห็นฉันเงียบไปนาน ก็ได้...ถ้านายนักรบไม่ใช่ the Ripper ก็คงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง“ไปก็ได้ และขอให้รู้ไว้ด้วยว่าฉันไปเพื่อหนูเกล ไม่ใช่ใครอื่น”“ก็หนูเกลน่ะสิ คิดว่าใครล่ะ”“นายนักรบ!”“ล้อเล่นน่ะคุณ ว่าแต่...”“อะไรอีกล่ะ เฮ้อ เรื่องเยอะจริง ๆ” ฉันถอนหายใจเอือมระอา ทำไมวันนี้ถึงมีแต่คนมากวนประสาทนะ“เราสองคนไปหาของขวัญให้หนูเกลกันดีไหม หนูเกลต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยนะคุณ”อืม ก็ดีเหมือนกันนะ“เอาสิ”“ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปรับที่บ้านนะ อีกสักชั่วโมงหนึ่งคงถึง”“ไม่ต้องหรอก นายอยู่ที่โรงเรียนกับหนูเกลนั่นแหละ เดี๋ยวฉันขับรถไปเองได้”“เปล่าครับ ผมไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนหรอก ตอนนี้อยู่ที่อื่น แต่ก็เข้าไปรับคุณได้นะ”“งั้นไม่ต้องมารับหรอก เพราะฉันก็อยู่ข้างนอกเหมือนกัน เราเจอกันที่โรงเรียนเลยก็ได้”เป็นอันว่าฉันกับนายนักรบจะไปซื้อของขวัญให้หนูเกลก่อน แล้วค่อยเลยไปงาน ใจฉันสั่นแปลก ๆ อีกครั้งเมื่อวางสายไป นี่ฉันจะทำหน้ายังไงดีตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับนายนักรบ ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มองโทรศัพท์มือถือในมือที่เพิ่งจะวางสายจากคุณตะวันวาดไป ทีแรกก็กะจะเคลียร์เรื่องคาใจที่ว่าทำไมคุณซันต้องวิ่งออกจากร้าน Bakery Smile ไปเมื่อวานนี้ รวมไปถึงเรื่องที่เธอสะกดรอยตามผมด้วย แต่พอได้ยินเสียงโหด ๆ ดังมาตามสายแล้ว ผมว่า...ผมขอตั้งหลักก่อนดีกว่าเปล่ากลัวครับ ไม่ได้กลัว ไม่ได้ถอย แค่ตั้งหลักเฉย ๆ น่า เพื่อที่ว่าจะได้เผชิญหน้าเธอตรง ๆ จ้องตากัน ถามกันตัวต่อตัว ความจริงของขวัญสำหรับหนูเกลนั้นผมเตรียมเอาไว้แล้ว เป็นช่อดอกไม้เล็ก ๆ น่ารักที่คุณพ่ออย่างผมจะยื่นให้เจ้าหญิงน้อยบนเวทีหลังการแสดงจบลง ที่ผมนัดคุณซันไปเป็นข้ออ้างที่จะได้พบเธอมากกว่า จะคุยหรือจะนัดคุณเธอแต่ละทีต้องเอาหนูเกลมาอ้าง ไม่อย่างนั้นเธอไม่ยอมหรอก จะด่าผมกลับสิไม่ว่าจะเกลียดอะไรนักหนา ไอ้เรารึก็ออกจะรัก เฮ้อ...ผมชัตดาวน์คอมพิวเตอร์ตรงหน้า เก็บแว่นกรองรังสีเข้ากล่องแว่นเรียบร้อย ครับ...ตอนนี้ผมอยู่ที่ฐานลับห้อง 303 หลังศาลเจ้า ภารกิจลับที่ได้รับมอบหมายให้เจาะระบบ D.O.S. ของพวก Dazzle ยังดำเนินไปเรื่อย ๆ ในขณะเดียวกันก็ต้องระวังการโจมตีกลับด้วย เพราะพวก Dazzle ก็จ้องจะเล่นงานพวกเราเช่นกันวันนี้ผมทำการโคลนนิงตัวเองเป็นหนึ่งใน user ลูกน้องของ CZiS แฝงตัวเข้าไปสำรวจระบบรักษาความปลอดภัยของ Dazzle ยิ่งไปกว่านั้น ผมได้ปรากฏตัวในฐานะ the Ripper ต่อหน้าแฮ็กเกอร์ตัวแม่อย่าง CZiS ด้วย ให้คุณเธอรู้เอาไว้ว่า...ผมคืบคลานเข้าใกล้ตัวเธออยู่ทุกขณะ และทุกอย่างที่ผมเคยพูดไป มันไม่ใช่แค่คำขู่ผมเอาจริง และจะทำมากกว่านี้ด้วยอ้อ ผมรู้ได้ยังไงน่ะเหรอครับว่า CZis ยังโสด ยังไม่ได้แต่งงานก็ดูฝีปากเจ้าหล่อนสิครับ ฉับ ๆ ยังกับกรรไกร แล้วแบบนี้จะให้ผู้ชายที่ไหนมาชอบ จ้างให้ผมก็ไม่เอาคนหนึ่งละ! ถ้าต้องแต่งงานกับคุณเธอนะ ผมยอมบวชไม่สึก ไม่เหมือนคุณตะวันวาดคนสวยของผม ทั้งน่ารัก อ่อนหวาน ถึงจะชอบฉะผมทุกทีที่เห็นหน้าก็เถอะ แต่ผมรู้ว่าเธอทำไปเพราะความเขิน ก็ไอ้ผมมันดันหล่อนี่ครับ อิอิอีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้ผมเดาว่า CZiS ยังไม่แต่งงานก็คือ ในเมื่อคุณเธอยังสามารถกระโดดเกาะต้นไม้ยังกับแมว แล้วปีนลงรวดเร็วราวกับลิง จากระดับความสูงของตึกสามชั้นตอนบุกฐานลับของผมได้ ก็แสดงว่าเธอน่าจะยังอายุไม่มาก คงรุ่นราวคราวเดียวกับผมหรือเด็กกว่าเอาเถอะ พักรบไว้ก่อน ตอนนี้ขอลุยเรื่องรักบ้างละ ผมนัดคุณซันไว้ที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกล และเป็นทางผ่านไปโรงเรียนด้วย คาดว่าสักครึ่งชั่วโมงผมก็คงจะขับรถไปถึง ผมคว้ากระเป๋าเป้มาสะพาย สวมหมวก ตรวจตราดูความเรียบร้อยของระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุด และหันไปเปิดประตูห้องแต่แล้ว ขณะที่มือกำลังจะจับลูกบิดนั่นเอง โทรศัพท์มือถือก็ส่งเสียงเรียกซะก่อนชื่อคนโทร. เข้าทำให้ผมต้องเลิกคิ้วสงสัยคุณครูราณี...
****************************************************************ฝากผลงานจ้า...Messy Buddy คุณบัดเดอร์ใช่เธอหรือเปล่า?(พิมพ์โดย สนพ. กรู๊ฟ พับลิชชิ่ง)
#E-Bookพร้อมดาวน์โหลดใน MEB ค่ะ ขอหัวใจ 5 ดวงด้วยนะค้าาา#หนังสือเล่มสั่งซื้อได้ที่เพจเฟสบุ๊ก Groove Publishingหรือเพจแสนแก้ว ได้เลยค่ะ ยินดีพูดคุยและเซ็นให้ทุกเล่มค่ะ
3K
