ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

บาสคิดตามพี่ทราย การขายลูกชิ้นปิ้งน่าสนใจไม่น้อย โดยปกติแล้วงานวัดสมัยนี้ก็มีแต่ลูกชิ้นทอดทั้งนั้น ใครที่ไหนล่ะจะมายืนปิ้งให้เมื่อยมือ อีกทั้งยังใช้เวลานานกว่าด้วย “เป็นไง...คิดนานเชียว ถ้าหากอยากขายจริงๆล่ะก็พี่จะให้ยืมมอเตอร์ก็ได้นะ” พี่ทรายยักคิ้วให้ หลังจากวันนั้นที่เธอจูบทั้งสองก็สนิทกันขึ้นกว่าเดิม พวกเขาไม่ได้มีอะไรกัน เพียงแค่สนิทกันเท่านั้นยังไม่ถึงขั้นที่ว่ามีอะไรเกินเลยกว่าคำว่าพี่น้อง “พี่จะให้ยืมรถเหรอ? แต่รถของพี่มีสองล้อนะจะให้เอาของใส่ไปขายได้ยังไง” นี่เองก็เป็นอีกหนึ่งปัญหา ที่บ้านบาสมีรถคันเดียว นั่นคือรถสามล้อที่พ่อรุ้งซื้อมือสองมา ครั้นจะยืมมาใช้ก็ยังไงอยู่เพราะตอนเย็นทุกวันแกก็ขับไปขายของที่ตลาดโนนเหล็ก หาเวลาว่างที่จะยืมไม่มี ทำให้บาสค่อนข้างลังเลว่าจะไปขายที่งานวัดตามที่คิดไว้ดีมั้ย“นั่นสินะ...” พี่ทรายลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย เธออยากจะช่วยเขาจนลืมไปว่ารถของเธอมีแค่สองล้อ “ถ้างั้นเอาอย่างนี้มั้ย ไปติดสามล้อราคาถูกๆไม่มีหลังคา มันคงไม่แพงหรอก” พี่ทรายเสนอ “ติดก็ได้นะบาสจะออกตังค์เอง แต่มันจะดีเหรอพี่...นั่นนะรถพี่นะ” บาสดูกังวล เขาไม่อยากให้รถเธอมีปัญหา อีกทั้งยังเป็นการติดสามล้อ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าป้าชมพูจะคิดยังไง “ก็แค่ติดชั่วคราวเท่านั้นแหละ ว่าไงเนี่ยพี่ให้ยืมรถเลยนะ ไม่เอาเหรอ?” ตอนนี้แม่หน่อยไปนาส่วนพี่น้ำกับพี่เมย์ก็นั่งอยู่หน้าทีวี พ่อรุ้งไปหว่านแหหน้าบ้านจึงมีแต่พวกเขาเท่านั้น พี่ทรายยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะโน้มตัวลงมา วันนี้เธอใส่เสื้อคอกว้างจะเห็นได้เลยว่าใส่บราสีอะไรเมื่อโน้มตัวลงมา...บราสีขาว ใช่นั่นคือบราสีขาว! จะเป็นตากุ้งยิงหรือเปล่าเนี่ย“ว่าไง คิดนานจังเลยนะ” พี่ทรายเป็นคนเจ้าเล่ห์ เธอจะไม่รู้ได้ยังไงว่าสายตาของเด็กหนุ่มมองตรงไหน เธอจงใจยั่วเขา!บาสถอนสายตากลับคืนมา ถอนหายใจยาวพยายามสะบัดเรื่องลามกออกจากหัว เนิ่นนานจึงตอบว่า“ก็ได้ ถ้าพี่พูดมาถึงขนาดนี้ล่ะก็ขอยืมใช้ให้คุ้มในช่วงเทอมใหญ่ก่อนขึ้นม.4แล้วกัน!” “เย้! นี่สิบาสที่พี่รู้จัก...แต่จะให้ยืมเฉยๆก็ยังไงอยู่ นี่มาหุ้นกันมั้ย” “หุ้นกันเหรอ...?” บาสมองหน้าพี่ทรายที่กำลังยิ้มอยู่ ดูเหมือนนี่จะเป็นจุดประสงค์จริงๆของเธอ มิน่าล่ะถึงให้ยืมรถ ถึงแม้จะรู้เช่นนั้นแต่บาสก็ไม่ได้ตอบปฏิเสธ ผงกศีรษะแล้วบอกว่า“ก็ได้...แล้วแต่พี่เลยแล้วกัน”“เยี่ยม! งั้นตอนนี้เราไปติดล้อพ่วงกันดีกว่า ราคาสักเท่าไหร่กันนะไอ้ล้อพ่วงเนี่ย” “น่าจะสามสี่พันล่ะมั้ง” บาสเท้าคางก่อนจะตอบ เขาเองก็รู้ราคาไม่แน่นอน เเต่มันก็ไม่น่าเกินนี้หรอก อีกอย่างแค่ขายชั่วคราวเท่านั้นไม่ได้ขายเป็นอาชีพหลัก เอาราคาถูกที่สุดถือว่าดีแล้วหลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไปร้านมือสอง โชคดีที่มีสิ่งที่อยากได้พอดี บาสจ่ายเงินเพียงสองพันบาทก็ได้พ่วงเก่าๆมา จากนั้นทั้งสองก็แวะไปตลาดเพื่อซื้อลูกชิ้นและพริกมาทำน้ำจิ้ม “บาสทำไมถึงเอาแค่นี้ล่ะ?” พี่ทรายไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงหยิบแต่ลูกชิ้นเอ็นหมูกับบีลัคกี้ เขาไม่สนใจลูกชิ้นอย่างอื่นเลยเพียงหยิบแค่สองอย่างนี้เท่านั้น สร้างความแปลกใจให้พี่ทรายไม่น้อย“เราจะขายลูกชิ้นปิ้งกันใช่มั้ยล่ะ ไม่เหมือนกับลูกชิ้นทอดนะที่อะไรก็สามารถทอดได้” “งั้นหมายความว่า...ไอ้ลูกชิ้นสองอย่างเนี้ยเหมาะที่จะปิ้งมากกว่าลูกชิ้นอย่างอื่นว่างั้น?” พี่ทรายเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย ไม่เสียแรงที่สอบได้ที่สิบในชั้น บาสพยักหน้าก่อนจะเอาลูกชิ้นเอ็นหมูใส่ตระกร้าที่ร้านลูกชิ้นเตรียมให้ “ลูกชิ้นเอ็นหมูกับบีลัคกี้นี่ละอร่อยที่สุดมันเหมาะที่จะเอามาปิ้งย่าง แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าลูกชิ้นอื่นๆจะไม่อร่อย แค่มันไม่ดีเท่าลูกชิ้นทั้งสองที่เลือกเท่านั้นเอง”“อ๋อ...” พี่ทรายผงกศีรษะ แต่ยังมีความสงสัยอยู่ “แล้วมันจะขายได้เหรอ มีแค่สองอย่างเอง” “ขายได้อยู่แล้ว การจะขายอะไรสักอย่างจำเป็นต้องมีเอกลักษณ์เป็นของตัวเอง และลูกชิ้นปิ้งของเราเองก็เช่นกัน เราจะเน้นไปที่น้ำจิ้ม!” เขากอดอกด้วยความมั่นใจ สร้างความหมั่นไส้ให้พี่ทรายไม่น้อย“น้ำจิ้ม! หวานกับเผ็ดเหรอ?” “ไม่...เราจะใช้เพียงรสชาติเดียวเท่านั้น นั่นคือเผ็ด!” เสียงของเขาหนักแน่น“เห...แล้วเด็ก” พี่ทรายยังพูดไม่จบ บาสได้พูดต่อถึงแนวทางที่ลูกชิ้นควรจะเป็น “เราจะเน้นน้ำจิ้มที่มีความเผ็ด! เพียงแค่คำแรกก็เผ็ดจนต้องร้องหาแม่ และคนที่สามารถทำอย่างนั้นได้ก็มีแค่คนเดียว...พี่ทราย บาสขอมอบหน้าที่ทำน้ำจิ้มให้กับพี่!” สายตาที่เขามองเธอนั้นเป็นประกาย! ใช่แล้วคนที่สามารถทำอาหารรสชาติเดียวได้ก็คือพี่ทราย เธอเหมาะยิ่งกว่าใครที่จะมาทำน้ำจิ้มรสจัดจ้าน ซึ่งไม่มีรสอื่นเลยนอกจากเผ็ดและเผ็ด! “เอ่อ...มันจะดีเหรอ?” พี่ทรายกังวล เงินที่ใช้ลงทุนกับเขาแทบจะเป็นเงินทั้งหมด และถ้าหากน้ำจิ้มที่เธอทำมันไม่อร่อยล่ะ? นั่นไม่เท่ากับว่าขาดทุนหรือ “ดีสิ บาสเชื่อใจพี่นะ” เด็กหนุ่มให้กำลังใจหญิงสาว เขาไม่ได้บ้าพอที่จะไม่คิดอะไรเลย ลูกชิ้นที่เขากำลังจะทำเรียกว่าลูกชิ้นปิ้งซาดิสม์! ฟังแค่คำว่าซาดิสม์ก็รู้แล้วว่ารสชาติมันต้องไม่เหมือนใคร ในชีวิตก่อนหน้าบาสได้รู้จักพ่อค้าขายลูกชิ้นปิ้งคนหนึ่ง เเกขับรถสามล้อตระเวนขายไปตามหมู่บ้านต่างๆ และลูกชิ้นที่เเกขายก็คือลูกชิ้นปิ้งซาดิสม์!! ทั้งรถมีแค่ลูกชิ้นเอ็นหมูกับบีลัคกี้ ลูกชิ้นที่ไม่ดึงดูดและไม่หลากหลายแทนที่จะขายไม่ได้กลับขายดีเป็นเทน้ำเทท่า จากที่บาสรู้จักลุงแก ทำให้เขาได้รู้ว่าแกใช้เวลาเพียงหนึ่งปีในการขายลูกชิ้นปิ้งเพื่อซื้อรถกระบะคันหนึ่ง! รถกระบะราคาเจ็ดแสนกว่าขายลูกชิ้นปิ้งใช้เวลาเพียงหนึ่งปีเท่านั้น! ลองคิดดูสิว่าขายดีขนาดไหน แม้ทำงานออฟฟิศหรือธนาคารก็ยังไม่สามารถซื้อรถเงินสดได้ ที่เห็นขับๆกันนั่นคือผ่อนกันทั้งนั้นแหละ
พี่ทรายมองบาสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ เธอผงกศีรษะแล้วเริ่มทำน้ำจิ้มอย่างที่บาสบอกบาสไม่รู้สูตรน้ำจิ้มที่แน่นอนเพียงรู้ว่ามันเผ็ดสุดๆเท่านั้น เพราะงั้นพวกเขาจึงซื้อพริกขี้หนูที่จัดว่าเด็ดมาทำน้ำจิ้ม!“นี่พอได้มั้ย” พี่ทรายตักน้ำจิ้มสีจัดให้บาสชิมดู เด็กหนุ่มรับช้อนมาก่อนจะส่ายหน้า“ไม่ มันต้องรสจัดเหมือนกับจะระเบิดในปากสิ!”“เข้าใจแล้ว!” พี่ทรายไม่ได้บ่น เธอพยักหน้าแล้วทำตามที่บอกอย่างขมักเขม้น พวกเขาใช้เวลาในครัวนานหลายชั่วโมงกว่าจะได้รสชาติที่ต้องการ ในเวลานั้นพี่เมย์พี่น้ำสงสัยเลยเข้ามาดู เมื่อรู้ว่าพวกเขาทำอะไรจึงรีบออกไปจากครัวเพราะกลัวว่าจะได้ชิมน้ำจิ้มจนลิ้นห้อยเหมือนกับบาส“แฮ่กๆ...” ปากของบาสบวมเป่ง เขาชิมจนลิ้นด้านชาซึ่งต่างจากคนทำที่กำลังผิวปาก “ใช้ได้หรือยัง” พี่ทรายถาม เธอกำลังจะปรุงอีกครั้งหากเขาบอกไม่อร่อย เด็กหนุ่มรีบตอบไปว่า“ใช้ได้แล้วพี่ ไม่ลืมจดไว้ใช่มั้ย”“พี่นี่ระดับไหนแล้ว จะลืมได้ไง” พี่ทรายถือปากกาและสมุดจดบันทึก หากปรุงจมั่วๆแม้จะได้รสชาติที่อร่อย แต่หากอยากทำอีกครั้งก็ต้องงมหากันใหม่ เพราะงั้นแต่ละครั้งจึงจดไปว่าใส่อะไรไปด้วยบ้าง ขนาดเท่าไหร่ ไม่งั้นแล้วปากบาสคงกินข้าวไม่ได้ไปอีกนาน เมื่อทุกอย่างพร้อมเสร็จสรรพทั้งสองก็ขับรถออกจากบ้าน บาสบอกพ่อแม่แล้วว่าจะไปขายของที่งานวัด ซึ่งพวกแกก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะพี่ทรายก็เป็นคนกันเอง โดยเฉพาะเมื่อมาขายหมูปิ้งด้วยบ่อยๆ จึงทำให้แม่หน่อยคิดไปว่านี่คือเเฟนของบาส ป้าชมพูเองก็รู้เรื่องนั้น แกเห็นว่าพ่อรุ้งกับแม่หน่อยไม่ได้ว่าอะไรก็เลยปล่อยเลยตามเลย ครั้นจะให้มาทำผีก็ยังไงอยู่ เพราะเด็กทั้งสองก็ยังอายุน้อยไม่ถึงสิบแปดปี ไว้ถึงยี่สิบยังคบหากันอยู่ค่อยแต่งก็ยังไม่สาย
งานวัดในช่วงนี้มีหลายบ้าน ตอนนี้ยังเป็นปี 2008 งานวัดถือว่ายังได้รับความนิยมล้นหลาม ซึ่งต่างจากยุคที่เขาจากมาสมัยนั้นเรียกได้ว่าแทบจะไม่มีคนเดินเลยแหละ วัดที่บาสกับพี่ทรายไปมีชื่อว่า วัดบ้านโคกกระท้อน ชื่อฟังดูน่ารักน่ากิน งานวัดมีด้วยกันสองวันและวันนี้เป็นวันแรกบาสไม่ได้ซื้อโต๊ะพับหรือเตาปิ้งตัวใหม่ เขาใช้ของเดิมจากปิ้งหมู ที่ซื้อก็มีแต่กระปุกใส่น้ำจิ้มกับลูกชิ้นและกระหล่ำ พี่ทรายจอดรถไว้ในที่ตั้งขาย จากนั้นบาสก็ยกโต๊ะพับมาตั้ง มันก็เหมือนกับช่องขายของที่ตลาดแต่ที่งานวัดไม่ได้ขีดเส้น เลือกตรงไหนก็ได้ขอแค่ไม่เกะกะทางเดินรถเป็นพอ“มาเดี๋ยวพี่ช่วย” พี่ทรายช่างต่างกับที่คิดไว้จริงๆ ตอนแรกก็คิดว่าสาวนักบิดอย่างเธอคงไม่ทำอะไรแบบนี้หรอก แต่ดูตอนนี้สิ แม้เหงื่อออกหรือแดดแรงก็ยังไม่บ่นสักคำ...เชื่อเลยว่าเธอเป็นผู้หญิงในอุดมคติของใครหลายคน ชี่...! จุดไฟจนถ่านได้ระดับก็เริ่มปิ้งลูกชิ้น บาสใช้ถาดเดิมที่ขายหมูปิ้งต่างแค่วันนี้ใส่ใบตองรองถาดด้วย ทำให้ร้านดูสะอาดตาน่ารับประทานอีกระดับ“มีลูกชิ้นแค่นี้เหรอจ้ะหนู” คุณป้าที่ดูมีอายุจูงหลานคนหนึ่งเข้ามาถาม แกสวมแว่นสายตากำลังพินิจกับลูกชิ้นตรงหน้า“ค่ะป้า ลูกชิ้นปิ้งร้านเรามีแค่สองอย่างเท่านั้น จะรับอันไหนดีคะ เอ็นหมูหรือ...” ยังพูดไม่จบคุณป้าก็ส่ายหน้าบอกหลาน “เราไปดูร้านอื่นกันเถอะ เมี่ยง” จากนั้นทั้งสองก็เดินไป พี่ทรายอ้าปากค้างคำที่จะเอ่ยเป็นต้องเก็บกลับคืน จากนั้นหันไปหาบาสด้วยท่าทางไม่แน่ใจ“นี่บาส...มันจะได้ผลแน่เหรอ?” ไม่ใช่ว่าพี่ทรายไม่มั่นใจในน้ำจิ้ม แต่ที่ไม่มั่นใจคือลูกชิ้นสองอย่างต่างหาก หากเทียบกับร้านอื่นที่มีลูกชิ้นให้เลือกหลากหลายกว่าแล้ว ร้านของบาสดูไม่น่าทานเลย...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่36 ขายลูกชิ้นปิ้ง

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

ย้อนอดีตกลับมารักเธอ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่36 ขายลูกชิ้นปิ้ง

คล้ายกับเรื่องย้อนอดีตกลับมารักเธอ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้