เมื่อผมกลายเป็น NPC ในเกมสจอมยุทธ์

        บทที่ 48

        เหตุการณ์ลอบเข้าตำหนัก

        ห้องโถงของตำหนักบูรพา 

        ขนาดใหญ่ของตำหนักหวงหมิงหลังจากที่เดินทางกลับมาเข้ามานั่งพักภายในห้องโถงแห่งนี้ห้องโถงถูกปิดเอาไว้ไม่ให้คนนอกเข้ามาบริเวณด้านใน

        ในตอนนี้ตำหนักบูรพาของเขากำลังเต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายมากมายที่เกิดขึ้นหลังจากที่มีเหตุการณ์สังหารภายในสถานที่แห่งนี้พวกทหารองครักษ์ภายในวังก็เดินทางเข้ามาภายในตำหนักบูรพา

        เป็นเพราะว่าจำเป็นจะต้องมาสืบเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        เฮ้ยเพราะแบบนั้นในตอนนี้มันเลยทำให้ภายในตำหนักบูรพาของเขาที่ปกติแล้วเงียบสงัดไม่ค่อยมีคนภายนอกเดินทางเข้ามาวุ่นวายสักเท่าไหร่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

        หวงหมิงเข้ามานั่งลบภายในห้องโถงของตำหนักบูรพาโดยที่ตัวของเขานั้นปิดกั้นคนจากด้านนอกเข้ามาบริเวณด้านใน 

        ในตอนนี้เรื่องวุ่นวายบริเวณด้านนอกเขาก็ให้พวกข้ารับใช้บริเวณด้านนอกนั้นจัดการไปเขาทำการเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับพวกบ่าวไพร่ภายในจวนแห่งนี้ฟังไปหมดแล้วแล้วก็ให้จัดการกับพวกองครักษ์พวกนั้น

        ตอนนี้ภายในตำหนักเต็มไปด้วยความวุ่นวายเขาเองก็เพิ่งเดินทางกลับมารู้สึกตัวทั่วกับสิ่งที่เกิดขึ้น

        จางหยวนนั่งกุมขมับอยู่ภายในตำหนักบูรพาในตอนนี้เขากำลังผับปิดดวงตาทั้งสองข้างคุณคิดอยู่ภายในใจว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันอะไรกันแน่

        “ เรื่องราวที่เกิดขึ้นมันอะไรกันแน่ทำไมเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นมาได้”

        “ ในตอนนี้ผู้คนมากมายเข้ามาวุ่นวายภายในตำหนักแห่งนี้เพราะว่าเหตุการณ์นั้นแท้ๆ”

        “ แล้วคนผู้นั้นเป็นผู้ใดกันไม่เคยพบเจอมาก่อนเลยมันมีบุคลิกท่าทางแตกต่างจากพวกคนภายในวังดูเหมือนเป็นพวกนักฆ่าที่ถูกฝึกฝนมาเป็นอย่างดี” 

        “ พวกคนประเภทนี้รับมือได้ยากด้วยสิถ้าไม่มีระดับเลเวลอยู่ใกล้เคียงกับมันอย่างไรเสียก็ไม่สามารถต่อกรได้”

        “ เอาเถอะอย่างไรเสียการรอดไปได้ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้วถ้าคนคนนั้นมันมีจุดประสงค์หรือว่ามีความตั้งใจจะสังหารตัวของเรามันก็คงจะลงมือไปแล้ว”

        “ แต่ในครั้งนี้การที่มันนั้นเลือกหอยไปแสดงว่ามันมีจุดประสงค์บางอย่างที่นอกจากการสังหาร”

        “ แผ่นกระดาษแผ่นนั้นนี่มันหยิบไปน่าจะมีบางอย่างแล้วคนก่อนหน้านี้กำลังค้นหาอะไรภายในห้องแห่งนั้น” 

        “ หลังจากที่คนคนนั้นเดินทางออกไปตัวของเราก็พยายามตามหาภายในห้องแต่ยังตามหาได้ไหมโหมดพวกข้ารับใช้เองก็ได้เดินทางมาถึงเรื่องเกิดเรื่องวุ่น”

        “ มันเลยทำให้ตัวของเราจำเป็นจะต้องเดินทางออกมาจากจุดนั้นก่อนเลยค้นหาได้ไม่ละเอียดว่าสิ่งที่อยู่ภายในนั้นมันคืออะไรกันแน่และสิ่งที่มันกำลังตามหาคืออะไร”

        “ มองดูจากท่าทางของมันก็รู้ได้ในทันทีว่าตัวของมันน่าจะยังหาของที่มันต้องการไม่เจอ” หวงหมิงคิดอย่างจริงจังหลังจากที่ตนเองเพิ่งผ่านสถานการณ์แบบนั้นมา

        เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นคืออะไรกันแน่แต่มันน่าจะมีบางอย่างอยู่เขาเพิ่งเดินทางกลับมาภายในตำหนักมันก็เกิดเรื่องราววุ่นวายแบบนี้ขึ้นมาถือว่าเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย

        ในตอนนี้ก็กลายเป็นว่าตำหนักแห่งนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเขาเองก็ถูกลากเข้าไปภายในความวุ่นวายนั้นโดยที่ตนเองนั้นไม่ได้ตั้งใจเลยด้วยซ้ำ

        ในขณะที่กำลังนั่งครุ่นคิดอยู่กับตนเองภายในสถานที่แห่งนี้เสียงฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นบริเวณด้านหน้า

        กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูกของจางหยวนแต่ไกลจางหยวนค่อยๆเปิดดวงตาทั้งสองข้างขึ้นกลิ่นหอมที่ทำให้เขานั้นรู้สึกผ่อนคลายลอยมาจากบริเวณด้านหน้า

        เมื่อมองตรงไปด้านหน้าก็พบเห็นเข้ากับชายารองของเขาชายารองหลิวเดินเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

        นางเดินเข้ามาพร้อมกับชุดน้ำชาและก็ขนมของว่างที่ถูกจัดเตรียมมาเป็นอย่างดีที่แท้แล้วกลิ่นหอมที่สามารถสัมผัสได้มันเองก็ลอยมาจากตัวของนาง

        นางเดินมาหยุดลงบริเวณด้านหน้าพยักหน้าบอกกับพวกนางกำนัลที่อยู่ด้านหลังให้วางน้ำชาและขนม

        น้ำชาและขนมถูกวางลงข้างกายของหวงหมิงนางกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงอันไพเราะ“ นี่เพคะของว่างหม่อมฉันกำลังให้เหล่าพ่อครัวจัดเตรียมอาหารให้องค์รัชทายาทอยู่องค์รัชทายาทเพิ่งกลับมาคงจะเหนื่อยมากสินะเพคะ”

        หวงหมิงยึดร่างกายของตนเองตรงขึ้นก่อนที่จะพูดออกไป “เดินทางไม่เท่าไหร่แต่ว่าเดินทางกลับมาและพบเจอเรื่องวุ่นวายนี้สีหน้าเหน็ดเหนื่อยใจ” 

        “ เอาเถอะอย่างไรก็ต้องขอบคุณเจ้ามากในช่วงเวลาที่ผ่านมาดูเหมือนว่าจะจัดการตำหนักบูรพาได้เป็นอย่างดี”

        “ ภายในสถานที่แห่งนี้ไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นใช่หรือไม่?” หวงหมิงถามนาง

        เขานั่นให้นางนั้นเป็นผู้ที่ดูแลภายในสถานที่แห่งนี้เพราะตามบรรดาศักดิ์แล้วนางถือว่าเป็นชายาที่มีฐานะสูงศักดิ์ที่สุดในบรรดาชายาทั้งหมดของเขา

        เพราะแบบนั้นยามที่เขาไม่อยู่นางเองก็ต้องจัดการภายในสถานที่แห่งนี้นางจำเป็นจะต้องเก็บความลับที่เขานั้นออกไปจากสถานที่แห่งนี้

        ไม่รู้ว่าความลับนั่นรั่วไหลไปหรือไม่ไม่รู้ว่ามีผู้ใดที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ในขณะที่เขาไม่อยู่หรือไม่

        เพราะว่าตัวของเขาเองก็เดินทางไปนานนับจากช่วงเวลาที่เดินทางมันเองก็กินเวลานานเหมือนกันไหนจะเวลาที่เขาติดอยู่ภายในห้วงอสูรและเวลาที่ฝึกฝนภายในป่าอีก

        รวมทั้งหมดแล้วตัวของเขานั้นใช้เวลาไปมากกว่าหนึ่งเดือนในการเดินทางออกจากเมืองหลวง

        ไม่รู้ว่าภายในสถานที่แห่งนี้มันเกิดเรื่องวุ่นวายอะไรขึ้นหรือไม่แต่มองดูจากที่ทุกคนภายในตำหนักยังคงไม่มีผู้ใดแตกตื่นก็เห็นว่ามันน่าจะไม่มีอะไร

        เพราะว่าถ้ามีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นภายในตำหนักคงจะไม่มีสถานการณ์อย่างนี้

        นางค่อยๆนั่งลงที่บริเวณข้างกายของหวงหมิงก่อนที่จะทำการเอ่ยอธิบาย“ ไม่มีอันใดแปลกประหลาดเกิดขึ้นเพคะสถานการณ์ภายในตำหนักเองก็ยังคงปกติดี ”

        “ คนภายในตำหนักก็มีเพียงแค่บางส่วนเท่านั้นที่รู้ว่าองค์รัชทายาทเดินทางออกไปนอกวัง” 

        “ ในช่วงเวลาที่ผ่านมามีองค์ชายสามเดินทางมาขอพบตัวของท่านอยู่หลายครั้งแต่ว่าตัวของหม่อมฉันก็ปฏิเสธไป”

        หวงหมิงสบายใจที่ได้ยินว่าเรื่องทุกอย่างนั้นผ่านพ้นไปได้ด้วยดี“ ดีในเมื่อไม่มีอะไรเกิดขึ้นแบบนี้ก็ดี ”

        “ แล้วเรื่องราชการที่ฝ่าบาทมอบให้กับองค์รัชทายาทและเพคะ” นางเอ่ยถามออกมาด้วยความสงสัย

        “ แน่นอนเสร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีข้าถึงเดินทางกลับมา”

        ได้ยินว่าเขานั้นสามารถทำภารกิจลับที่องค์ฝ่าบาทมอบให้ได้สำเร็จชายารองหลิวแสดงท่าทางดีใจออกมาร่วมกับหวงหมิง

        นางรู้ดีว่าสวามีของนางนั้นสำหรับตำแหน่งภายในราชสำนักตอนนี้กำลังย่ำแย่การที่สามารถทำภารกิจที่องค์ฮ่องเต้มอบหมายให้ได้สำเร็จนั้นเองก็ถือว่าเป็นหนึ่งอย่างที่สามารถเกื้อหนุนตำแหน่งและจะทายาทเอาไว้ได้

        ถ้าเกิดว่าการเดินทางไปในครั้งนี้ล้มเหลวกลับมาคงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่และก็บางทีสิทธิ์ในการสืบทอดบัลลังก์เองก็อาจจะหลุดมือไปด้วยเช่นเดียวกัน

        “ จริงสิข้ามีเรื่องอยากจะถามมีเหตุการณ์ขโมยอันใดเกิดขึ้น” หวงหมิงเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย 

        “ เหตุการณ์ขโมยของภายในตำหนักมันหายไปหนึ่งชิ้นนางกำนัลเลยแจงขันทีที่ดูแลเลยทำการเรียกผู้คนภายในวังหลังทั้งหมดไปรวมตัวกันเพคะ” นางเอ่ยออกมาอธิบายเกี่ยวกับเหตุการณ์ก่อนหน้า

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นจางหยวนก้มหน้าคิดอย่างจริงจังภายในใจ“ น่าแปลกประหลาดเกินไปแล้วเหตุการณ์ที่เรียกรวมตัวผู้คนมากมายก็ดูเหมือนว่าจะจงใจเช่นเดียวกัน ”

        “ ผู้คนมากมายภายในตำหนักไม่มีผู้ใดอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ทำให้คนผู้นั้นเข้ามาค้นหาของภายในนี้ได้อย่างง่ายดาย”

        “ แสดงว่าพวกมันทำงานกันเป็นทีมน่าจะมีใครอยู่เบื้องหลัง” หวงหมิงสัญชาตญาณของเขาสัมผัสได้แบบนั้น

        “ องค์รัชทายาทมีอันใดหรือไม่เพคะเหตุใดจึงแสดงใบหน้าแบบนั้น?” หลิวฟางอี้สัมผัสได้ถึงใบหน้าขององค์รัชทายาทที่มีบางอย่าง

        นางรู้ได้ในทันทีว่าองค์รัชทายาทกำลังคิดบางอย่างอยู่ภายในใจและน่าจะมีเรื่องบางอย่างอย่างแน่นอน 

        หวงหมิงส่ายใบหน้าของตนเองไปมา “ ไม่มีอะไร ”

        แม้ปากจะกล่าวออกมาแบบนั้นแต่ภายในดวงตาของหวงหมิงเต็มไปด้วยความคิดมากมาย

        …

        ณ ตำหนักบูรพายามราตรี

        ยามราตรีปกคลุมทั่วทั้งท้องนภาหวงหมิงเดินทางออกจากตำหนักของตนเองลอบเข้ามาที่สถานที่เกิดเหตุนั้นคือบริเวณตำหนักด้านหลังเพื่อค้นหาเบาะแสที่เกิดขึ้น

        จบบท