วิถียุทธเหนือโลก: ข้ามีระบบสังเคราะห์ไร้พ่าย

ทั่วทั้งลานประลองในวินาทีนี้... เงียบสงัดจนน่าขนลุก

ผู้คนนับหมื่นชีวิตเบื้องล่าง สิ่งเดียวที่พวกเขารับรู้ได้มีเพียงเสียงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ของตัวเอง!

กระทั่งบนอัฒจันทร์ ไป๋จ่านยังตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง

นัยน์ตาเจียงซ่างกลับสาดประกายเจิดจ้าอย่างรุนแรง

เจ้าเด็กคนนี้ ถึงกับบรรลุวิชาต่อสู้ระดับสามเชียวหรือ... แต่ทำไมวิชาต่อสู้รูปแบบนี้ ฉันถึงไม่เคยเห็นมันมาก่อน? เจียงซ่างหรี่ตาลง ซ่อนเร้นความคิดในใจ

เพียงชั่วอึดใจ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็พลันระเบิดดังกึกก้องไปทั่วลานประลอง!

"เชี่ยเอ๊ย! ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ซูอวี่ชนะจริงๆ เหรอวะเนี่ย!"

"เดี๋ยวก่อน ขอฉันขยี้ตาแป๊บ... บ้าไปแล้ว! ซูอวี่โค่นสือเจียนได้จริงๆ!"

ฝูงชนนับไม่ถ้วนต่างพากันอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า

ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กใหม่ที่เพิ่งทะลวงขอบเขตหลอมโลหิตได้ไม่กี่วัน จะสามารถบดขยี้ตัวตนอันดับสิบเอ็ดแห่งทำเนียบอัจฉริยะลงได้ราบคาบ!

ยามนี้อัจฉริยะสิบอันดับแรกต่างพากันเข้าไปในดินแดนลับกันหมดแล้ว สือเจียนผู้นี้จึงเปรียบเสมือนอันดับหนึ่งของค่ายอัจฉริยะ ณ ปัจจุบัน!

แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับถูกซูอวี่เหยียบย่ำจนหมดสภาพ!

ชั่วขณะนั้น สายตาทุกคู่ที่มองไปยังซูอวี่พลันแปรเปลี่ยนไป

หากความรู้สึกก่อนหน้านี้คือความกังขาและดูแคลน... เช่นนั้นยามนี้ สายตาที่พวกเขามองชายหนุ่มบนเวที ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่นและยำเกรงอย่างถึงที่สุด!

ในค่ายอัจฉริยะ ไม่มีเส้นสาย ไม่มีระบบอุปถัมภ์ ที่นี่คุยกันด้วยหมัดและพลังเท่านั้น!

ตราบใดที่นายแข็งแกร่ง ทุกคนก็จะก้มหัวเคารพนาย!

นี่แหละคือกฎเหล็กของค่ายอัจฉริยะ!

อัจฉริยะทุกคนล้วนหยิ่งผยอง การจะบดขยี้ทิฐิของพวกเขาให้แหลกละเอียด มีเพียงต้องแสดงความแข็งแกร่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าให้ประจักษ์!

และตอนนี้... ซูอวี่ทำมันสำเร็จแล้ว!

บนลานประลอง ซูอวี่ก้าวเดินขึ้นไปยังอัฒจันทร์อย่างเชื่องช้า ใบหน้าเรียบเฉยเผยรอยยิ้มบางเบา

"หัวหน้าผู้ฝึกสอนครับ ของเดิมพันล่ะ..."

มุมปากเจียงซ่างกระตุกเล็กน้อย เขาคลุกคลีกับเด็กนี่มาพอสมควร จึงตระหนักได้ว่า มีเพียงตอนเห็นของรางวัลเท่านั้น รอยยิ้มบนใบหน้าซูอวี่ถึงจะดูจริงใจที่สุด!

เจียงซ่างแค่นยิ้ม "เอาเถอะ ของนายทั้งหมดนั่นแหละ!"

เขาโอนคะแนนสองพันแต้มจากป้ายของสือเจียนเข้าสู่ป้ายประจำตัวซูอวี่ทันที ก่อนจะโยนยาหลอมโลหิตสามวัฏจักรสองเม็ดส่งให้ชายหนุ่ม

ซูอวี่รับมากำไว้ในมือ เขาพลิกฝ่ามือเบาๆ แสงสีเงินสว่างวาบ ข้าวของทั้งหมดก็ถูกดูดเข้าไปในแหวนมิติอย่างหมดจด

เจียงซ่างแอบลอบถอนหายใจในใจ

การมีเบื้องหลังแข็งแกร่งนี่มันโคตรเจ๋งจริงๆ ตอนฉันได้แหวนมิติวงแรก ยังต้องรอจนทะลวงขอบเขตกายาทองคำแล้วสมาคมถึงยอมมอบให้ ทว่าตอนนี้ ซูอวี่เพิ่งอยู่แค่หลอมโลหิต กลับมีแหวนมิติพกติดตัวซะแล้ว

เจียงซ่างส่ายหน้า ก่อนจะหิ้วคอไป๋จ่านที่ยังยืนตาค้างเดินออกจากลานประลองไป

ส่วนซูอวี่ก็หมุนตัวเดินกลับหอพัก ท่ามกลางสายตายำเกรงของผู้คนทั้งหลาย

ท่ามกลางฝูงชน หยางเสี่ยวยืนนิ่งเงียบ สายตาจับจ้องแผ่นหลังซูอวี่ที่ค่อยๆ ห่างออกไป สองหมัดกำแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด

แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเฉียบขาดและดุดันสุดขีด

ซูอวี่... ฉันจะต้องเหยียบแกขึ้นไปให้ได้!

เขามีความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง! ในฐานะอัจฉริยะระดับสีส้ม ซ้ำยังมีปู่เป็นถึงรองประธานสมาคมนักสู้ ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรหรือพรสวรรค์ เขาล้วนบดขยี้คนทั่วไปได้สบายๆ

ฉันอยู่ห่างจากขอบเขตหลอมโลหิตช่วงปลายเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น! ฉันจะทำให้ทุกคนรู้ว่า ในหมู่เด็กใหม่ ไม่ได้มีแค่แกที่เป็นสัตว์ประหลาด!

ยังมีฉัน... หยางเสี่ยวคนนี้อีกคน!

ก้นบึ้งหัวใจของหยางเสี่ยวคำรามก้อง

.....

ไม่นานนัก ซูอวี่ก็กลับมาถึงหอพัก มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

ไม่ใช่แค่เพราะกระทืบสือเจียนแก้รำคาญได้สำเร็จ แต่เหตุผลหลักคือคะแนนสองพันแต้มที่รีดไถมาได้ต่างหาก!

"มีตั้งสองพันแต้ม... บางทีฉันอาจจะแลกยาหลอมโลหิตสี่วัฏจักรมาใช้ได้!"

นัยน์ตาซูอวี่สาดประกายความบ้าคลั่ง

"ตอนนี้มาลองดูสรรพคุณของยาหลอมโลหิตระดับสี่กันก่อนดีกว่า ถ้ามันยังมีผลข้างเคียงเหมือนระดับสามอีกล่ะก็ ฉันคงต้องรีดไถคะแนนมาเพิ่ม เพื่อยัดมันเป็นระดับห้าให้ได้!" ซูอวี่พึมพำกับตัวเองเบาๆ

เขาตวัดมือเบาๆ เรียกหน้าต่างระบบสังเคราะห์ขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มลากยาหลอมโลหิตระดับสามวทั้งสองเม็ดยัดลงช่องสังเคราะห์โดยไม่ลังเล

"สังเคราะห์!"

แสงสีทองสว่างวาบขึ้นบาดตา ภายในสล็อตสีทองปรากฏเม็ดยากลมเกลี้ยงที่ดูราวกับหยกขาวบริสุทธิ์เม็ดหนึ่งนอนนิ่งอยู่

พร้อมกันนั้น ข้อความระบบก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมา

[**ยาหลอมโลหิตระดับสี่: เพิ่มพลังปราณโลหิตของผู้ใช้ได้ 30 ถึง 50 หน่วย (ผลลัพธ์ขึ้นอยู่กับศักยภาพแต่ละบุคคล) ผลข้างเคียง: ร่างกายสามารถทนรับตัวยาได้เพียง 1 ครั้งเท่านั้น!**]

เมื่ออ่านคำอธิบาย ซูอวี่ก็ส่ายหน้าเบาๆ

"เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ แต่แค่เพิ่มปราณโลหิตได้มหาศาลขนาดนี้ ต่อให้กินได้แค่ครั้งเดียว มันก็โคตรคุ้มแล้ว!"

"ตอนนี้พลังปราณโลหิตของฉันป้วนเปี้ยนอยู่แถวห้าสิบห้าหน่วย ถ้ายัดยาเม็ดนี้ลงไป... ไม่รู้จะดันทะลุไปถึงขอบเขตหลอมโลหิตจุดสูงสุดได้รึเปล่า"

มุมปากชายหนุ่มยกยิ้ม "หวังว่าจะไม่ทำให้ผิดหวังนะ!"

ซูอวี่โยนยาเม็ดนั้นเข้าปากกลืนลงคอไปทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว!

บึ้ม!

เม็ดยาแปรเปลี่ยนเป็นขุมพลังงานพุ่งทะลักไปทั่วสรรพางค์กาย ตามมาด้วยฤทธิ์ยาที่ระเบิดพลุ่งพล่าน ซูอวี่รู้สึกราวกับมีเตาหลอมขนาดยักษ์กำลังแผดเผาอยู่ภายใน อัดแน่นไปด้วยความร้อนระอุขั้นสุดยอด!

"ร้อนโว้ย!"

ซูอวี่สูดลมหายใจลึก ฤทธิ์ยาหลอมโลหิตระดับสี่เมื่อเทียบกับระดับสามแล้ว มันโหดเหี้ยมกว่ากันคนละเรื่อง!

แต่ชายหนุ่มเตรียมใจรับแรงกระแทกไว้แล้ว เขาตั้งสติอย่างรวดเร็ว โคจรเคล็ดวิชาชักนำพื้นฐานทันที ชักนำพลังงานที่บ้าคลั่งให้ไหลเวียน และบีบอัดสรรพคุณยาทั้งหมดให้หลอมรวมเป็นพลังปราณโลหิตของตัวเอง!

เวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างเงียบงัน

ม่านราตรีค่อยๆ โรยตัวปกคลุมผืนปฐพี

พรึ่บ!

ภายในห้องพักที่มืดมิด ซูอวี่เบิกตากว้าง ฉายแสงสีทองวาบทะลุความมืด กลิ่นอายดุดันน่าสะพรึงกลัวระเบิดทะลักออกจากร่างเขาในพริบตา!

ครืนนน!!!

เสียงเลือดลมเดือดพล่านราวกับลาวาปะทุ ก้องกังวานออกมาจากภายในร่างกายของเขา

สิ่งที่ตามมาคือกลิ่นอายพลังที่พุ่งทะยานทะลุขีดจำกัด!

ขอบเขตหลอมโลหิต... ช่วงปลาย!

พลังปราณโลหิต... 89 หน่วย!

สรรพคุณของยาเม็ดนี้ดันพลังปราณโลหิตของซูอวี่พุ่งพรวดทีเดียวถึง 34 หน่วย!

แม้จะไม่แตะโควตาสูงสุดที่ 50 หน่วย แต่ตัวเลขแค่นี้ก็เกินพอที่จะเรียกได้ว่าโคตรวิปริตแล้ว! เพราะขอเพียงเพิ่มขึ้นอีกแค่นิดเดียว เขาก็จะเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตหลอมโลหิตจุดสูงสุดทันที!

ซูอวี่สงบจิตใจลงอย่างรวดเร็ว สูดลมหายใจลึกเพื่อทำสมาธิ

ขั้นตอนต่อไป... คือการหลอมรวมรากฐานพลังให้มั่นคงที่สุด!

และในขณะเดียวกันนั้นเอง ณ บริเวณหน้าประตูทางเข้าค่ายอัจฉริยะ...

ท่ามกลางความมืดมิด เงาร่างสายหนึ่งกำลังก้าวเดินฝ่าความมืดใกล้เข้ามา

มันคือเรือนร่างที่สูงใหญ่กำยำอย่างน่าสยดสยอง! ด้วยส่วนสูงกว่าสองเมตรครึ่ง เมื่อมองจากระยะไกลไม่ต่างอะไรกับกอริลลายักษ์คลุ้มคลั่ง ในมือของมันลากกระบองเขี้ยวหมาป่าขนาดมหึมามาด้วย

ร่างยักษ์หยุดยืนประจันหน้าประตูค่ายอัจฉริยะ ก่อนจะปลดกระบองเขี้ยวหมาป่าทิ้งกระแทกพื้นอย่างดุดัน

ตูม!!

พื้นดินโดยรอบสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับแผ่นดินไหว!

มันจ้องมองป้ายค่ายอัจฉริยะเบื้องหน้า ริมฝีปากแสยะยิ้มกว้างเผยให้เห็นใบหน้าเหี้ยมเกรียมอำมหิต

วินาทีถัดมา เสียงแหบพร่าหยาบกระด้างราวกับสัตว์ร้ายก็แผดคำรามก้องฟ้า!

"ได้ข่าวว่ามีไอ้สวะที่ชื่อซูอวี่ มันกล้าลองดีแตะต้องน้องชายของข้า..."

"ไสหัวออกมารับตีนข้าเดี๋ยวนี้ไอ้สวะ!!!"