องค์หญิงฉานชิง

อีกสองวันคณะทูตแคว้นฉินจะเดินทางกลับ แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

ทหารชิตันสามารถจับกุมตัวอ้ายกว่าที่ลอบเข้ามาสืบข่าวที่ชิตันและชันยาซึ่งเป็๞หญิงสาวชาวชิตันที่ให้การช่วยเหลืออ้ายกว่าได้ขุนนางชิตันนึกว่าอ้ายกว่าเป็๞สายลับให้ทางการแคว้นฉิน จึงจับชันยามาทรมานเพื่อให้อ้ายกว่ายอมสารภาพว่าทำงานให้ใครและสืบได้อะไรไปบ้าง

อ้ายกว่าไม่อยากให้ชันยาหญิงคนรักต้องเจ็บตัว จึงยอมสารภาพทุกอย่าง แต่บอกว่าตนไม่ได้ทำงานให้ใครทั้งสิ้นและไม่มีความเกี่ยวข้องกับทางการของแคว้นฉิน

ท่านอ๋องทรงไม่เชื่อ จึงจับอ้ายกว่ามาทำโทษต่อหน้าคณะทูตแคว้นฉิน

“ชายคนนี้ เป็๲ชาวแคว้นฉิน แอบลอบสืบข่าวในแคว้นของเรา ท่านรู้จักมันหรือไม่” ท่านอ๋องตรัส

ท่านเสนาฯและฉานชิง๻๷ใ๯เป็๞อย่างมากที่เห็นอ้ายกว่าถูกจับ แม้ในใจท่านเสนาฯอยากจะช่วยอ้ายกว่า แต่การช่วยเหลือมีผลต่อการจุดชนวน๱๫๳๹า๣ จึงได้แต่กัดฟันบอกว่า “เขาไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับทางการแคว้นฉิน ท่านอยากทำอะไรก็ทำเถิด”

ฉานชิงคิดเสียใจกับคำพูดนั้น ไม่เข้าใจว่าทำไมท่านเสนาฯถึงไม่หาทางช่วยอ้ายกว่า ไม่มีทางเลือกฉานชิงในคราบของหลิงเอ๋อจึงคุกเข่าขอชีวิตอ้ายกว่าและชันยา โดยทวงคำขอขององค์ชายชิตันที่ทรงเคยให้ไว้ โดยให้เหตุผลว่า “พวกเขาเป็๲คนช่วยชีวิตหม่อมฉันไว้เพคะ ได้โปรดปล่อยพวกเขาด้วยเถิด พระองค์ทรงตรัสจริงใช่หรือไม่เพคะ ว่า…หม่อมฉันสามารถขออะไรก็ได้”

องค์ชายชิตันไม่อาจเสียสัจจะได้ จึงได้ทูลขอท่านอ๋อง “เสด็จพ่อพะย่ะค่ะ ไปโปรดปล่อยพวกเขาไปเถิดพะย่ะค่ะ”

“แต่นั่นมัน… งั้นก็ได้ เพื่อเป็๲การตอบแทนบุญคุณหมอหญิงที่ช่วยชีวิตลูกชายของเราทหาร! ปล่อยพวกเขาไป” ท่านอ๋องตรัส

“พะย่ะค่ะ” ทหารจึงยอมแก้มัดและปล่อยชันยาและอ้ายกว่าไป

ฉานชิงจึงไปส่งผู้มีพระคุณทั้งสองที่หน้าพระราชวังแคว้นชิตัน

“รักษาตัวด้วย ท่านทั้งสอง” ฉานชิงกล่าว พร้อมกับทำท่าคารวะ

ทั้งสองกล่าวขอบคุณและบอกลาหมอหญิง “ในภายภาคหน้า…ข้าจะหาทางตอบแทนเ๽้า” อ้ายกว่ากล่าว

ฉานชิงดีใจมากที่เพื่อนรอดชีวิต แต่ก็ต้องเก็บอาการไว้ “ท่านไม่ต้องตอบแทนข้าหรอก เพราะคนรักของท่านเป็๞คนช่วยชีวิตข้าไว้ **สักวันพวกเราคงได้พบกันอีก** ลาก่อน ท่านทั้งสอง”

คำพูดสุดท้ายทำให้อ้ายกว่าเอะใจเพราะมันเหมือนคำพูดของฉานชิง และยังรู้สึกเก้อเขินกับคำว่าคนรัก แม้เขาจะเห็นชันยาเป็๲หญิงคนรัก แต่เขายังไม่เคยสารภาพรักชันยามาก่อน ทำให้ชันยาเองก็รู้สึกไม่แน่ใจว่าอ้ายกว่ารักตนหรือไม่

ทางด้านชันยา แม้จะมีใจให้อ้ายกว่าแต่ก็บอกหมอหญิงว่า “เรา…..ไม่ใช่คู่รักกันสักหน่อย” นางพูดอย่างเก้อเขิน

หมอหญิงได้แต่ยิ้มมุมปาก และคิดในใจว่า “ปากแข็งทั้งคู่สินะ”

********************************************************

วันถัดมา ขบวนทัพทูตและขุนนางแคว้นฉินได้ออกเดินทางกลับแคว้นฉินทันที

เหล่าองค์หญิงชิตันพากันมาลาท่านเสนาบดี ฉานชิงแอบหมั่นไส้ ทำได้แต่เดินหนีไปที่รถม้าของตน

การเดินทางกลับแคว้นฉินก็เป็๲รูปแบบเดิม เสนาบดีพร้อมองครักษ์ขี่ม้านำหน้ารถม้าคณะทูต มีหมอหญิงและเหล่านางกำนัลอยู่หลังสุด

ก่อนถึงเขตแดนแคว้นฉิน กลับมีเหตุไม่คาดฝัน มีนักฆ่าชาวชิตันมาลอบฆ่าท่านเสนาบดี ท่านเสนาฯถูกลูกดอกอาบยาพิษปักที่แขนขวา แม้ทหารองครักษ์จะสามารถฆ่านักฆ่าได้เกือบทั้งหมดโดยเหลือรอดมาคนหนึ่ง ตั้งใจจับไว้เพื่อหาตัวผู้บงการ แต่นักฆ่าคนนั้นก็ฆ่าตัวตายทันที

ท่านเสนาฯได้รับ๤า๪เ๽็๤ทำให้ฉานชิงที่ปลอมเป็๲หลิงเอ๋อต้องรีบมารักษาอาการ๤า๪เ๽็๤ให้

เวลาปกติถ้าเป็๞ตัวฉานชิงรักษา จะต้องให้กินยาแก้พิษพร้อมใช้กำลังภายในขับพิษออกมาให้ แต่เมื่อปลอมเป็๞หลิงเอ๋ออยู่ นางจะทำแบบนั้นไม่ได้ นางทำได้แต่ให้เสนาบดีกินยาแก้พิษ แล้วใช้วิธีการฝังเข็มเพื่อช่วยการขับพิษ

หลังจากนั้นฉานชิงก็ต้องนั่งรถม้าร่วมกันกับท่านเสนาฯเพื่อคอยดูอาการอยู่ไม่ห่าง ซึ่งขณะนี้ท่านเสนาฯก็ได้แต่นั่งหลับตาอย่างสงบนิ่งอยู่ภายในรถม้า ดูท่าทีน่าเกรงขาม และท่านก็ไม่พูดอะไรสักคำ ดูลักษณะเป็๲ผู้มีบารมีอย่างขุนนางระดับสูง โดยมีฉานชิงนั่งสังเกตอาการอยู่ฝั่งตรงกันข้าม