ผมผู้ตายจากโลก ชีวิตที่จะแก้ไขให้มันดีขึ้น ไปพร้อม กับพวกเธอ

หยุดได้สองวันก็ได้กลับไปเรียน โรงเรียนเนี่ยหน้าเบื่อจังนะ แต่ก็เรียนไปก่อน เอาใบจบการศึกษาแต่มันมีแต่ความรู้เด็กประถม

เราต้องเรียนวิชาที่ไม่ถนัดในตอนนี้เลยดีกว่าเช่น ภาษาอังกฤษ จีน เป็๲วิชาที่ไม่ได้จริงๆ เเต่ตอนเรามีเวลาพอที่เรียนอย่าตั้งใจ

แต่ว่าเราต้องไปหาคนสอน อาจารย์วิชาภาษาอังกฤษแต่เราไม่อยากยู่ง ยากจริง..เราคงต้องเรียนเองที่ห้องหนังสือ ระหว่างคิดอยู่ผมได้เห็นเด็กนักเรียนหญิงหน้าจะอยู่ชั้นป.6 ตามอาจารย์ผู้ชายเข้าไปในห้องน้ำ เราเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น แต่การไปยุ่งอดีตมากมันก็ไม่ดีอาจจะให้อนาคตเปลี่ยนไปมากเกินจนเราคาดการณ์ไม่ได้ เราไม่จำเป็๲ต้องไปช่วย ไม่จำเป็๲.....ผมเห็นเด็กดูกลัว

เราคิดอะไรอยู่..เรามีความคิดแบบนี้ได้ไงวะ เด็กป.6 ถูกขืมใจเนี่ยเราไม่ไปช่วยเลยเหรอว่ะ

ไม่ชอบตัวเองเลยว่ะ “ช่วย” มันเป็๲เสียงที่เบาแต่ผมได้ยิน วิ่งไปที่หน้าประตูห้องน้ำ

“ขอโทษนะครับ”

ไม่มีเสียงตอบรับ เอาอย่างนี้เลยดีกว่า

“อาจารย์ครับ พอเถอะครับ ผมรู้หมดแล้ว”

ไม่มีเสียงตอบรับเลย

“ออกมาผมจะไม่เอาเ๱ื่๵๹นี้ไปบอกใคร ครับ”

ไม่มีเสียงตอบรับอยู่ดี

“ก่อนที่จะ๻ะโ๠๲ให้อาจารย์คนอื่นมา”

ประตูได้เปิดออกมาอาจารย์ทำสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก

“เธอจะไม่เอาเ๱ื่๵๹นี้ไปบอกใครใช้ไหม”

เด็กผู้หญิงคนนั้นร้องจนน้ำตาท่วมหน้าไปหมดเธอมาหลบหลังผม ขอโทษที่มีความคิดที่จะทิ้งเธอนะ

“ครับ แต่อาจารย์จะไม่ยุ่งกลับเด็กผู้หญิงอีก”

เราบอกไปแบบนั้นล่ะ สุดท้ายเราก่อนจะไปบอกอาจารย์คนอื่นและตำรวจอยู่ดี อาจารย์คนนั้นก็ได้หนีไปแต่พร้อมกับขู่

“เธอไปบอกคนอื่นก็จบไม่สวยเเน่”

เราไม่ได้กลัวเขาไม่สามารถทำอะไรเราได้อยู่แล้ว แต่ว่าเด็กคนนี้จะไม่มีแผลในใจนะ

“ขอบคุณมากจริง มีอะไรให้ฉันช่วยบอกได้นะ”

“ครับ”

“แต่จะไม่บอกคนอื่นจริงๆเหรอ”

“บอกสิ”

“แล้วไม่กลัวอาจารย์บ้างเหรอ”

“ไม่ต้องกลัวนะครับผมไม่เป็๲ไร ไม่ต้องกลัวน่ะ ”

ผมได้เอามือลูบหัวเพื่อปลอบเด็กหญิงคนนี้

“ไม่กลัวแล้ว”(พร้อมกับยิ้ม)

ผมก็ได้ไปหาอาจารย์ที่ปรึกษาของเด็กผู้หญิงคนนี้ อาจารย์ที่ทำการลวนลานกับเด็กก็ได้ถูกจับแล้ว

ได้รู้ว่าเขาเริ่มทำเป็๲ครั้งแรก แต่ก็ถูกจับได้ เพราะผมแต่ในอดีตผมไม่รู้ว่ามีเ๱ื่๵๹แบบนี้เกิดขึ้น

จะว่าไปเด็กผู้หญิงคนนั้นชื่ออะไรไม่ได้ถามด้วย ไม่เป็๲ไรอ่านหนังสือต่อดีกว่า

(1ชั่วโมง) ไม่เข้าหัวเลย การมีคนสอนหน้าจะดีกว่าจริงๆ

“มีอะไรให้ช่วยไหม” เสียงใคร “ไม่เป็๲ไรครับ….”

“ไม่เป็๲ไรช่วยสอนเองนะ” เด็กคนนี้อย่างตอบแทนสินะ “ได้” แต่เราอายุก็25แล้วนะมาให้เด็กสอนภาษาอังกฤษให้มันก็ยังไงไม่รู้สิ แต่เธอต้องเก่งกว่าแน่ ผมให้เธอสอนไม่อย่างเชื่อเลยเธอเก่งมาก กว่าที่เราคิดเยอะ

“เป็๲ไงฉันสอนเก่งไหม”

“อืม เก่งมากเลย”

“เห็นฉันแบบนี้เเต่ภาษาอังกฤษเก่งมากเลย”

“รู้แล้ว” เธอพูดเก่งกว่าที่เราคิดอีก

“จะว่าไปเรายังไม่ได้รู้จักชื่อกันเลยนี่ เราชื่อ นะ นะคะ”

“….. นะ เหรอ นอ-อะ นะ เฉยๆ เลยเหรอ”

“ใช่แล้ว ตานายแล้ว”

“ลักครับ”

“ลักเหรอที่แปลว่าลัคกี้ (Lucky)”

“ลักเฉยๆ ลอ-อะ-กอ และไม่ใช่รักด้วย ไม่ใช่ ร.เรือ เป็๲ ล.ลิง”

“ไม่ใช่คำว่ารักสินะ”

“ใช่แล้ว”