ReStart เริ่มต้นใหม่

    เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นจริงกับผมในเกม

    "กรุณาตั้งชื่อ"
    "Jonh Wick"พลพิมพ์ชื่อลงไป ที่ตั้งชื่อนี้ก็เพราะเป็นพระเอกที่เทพและโหดได้ใจพลเป็นอย่างมาก และมันเหมาะกับเกมแนวนี้ด้วย
    เมื่อตั้งชื่อเรียบร้อยพลก็ถูส่งมายังสถานที่ๆหนึ่งคล้ายศูนย์บัญชาการซึ่งถ้าเทียบกับในเวอร์ชั่นในคอมก็คงเป็นหน้าLobbyที่มีร้านค้าและอื่นๆอีกมากมายมีแม้กระทั่งร้านอาหาร
    ระบบเกมที่คิดค้นขึ้นมาโดยการอ้างอิงจากระบบเดิมแต่เพิ่มสิ่งต่างๆให้สมจริงมากขึ้น ส่วนเวลาจะเข้าไปเล่นนั้นก็จะมี เครื่องบินจอดอยู่หลายร้อยลำอยู่ด้านนอกศูนย์บัญชาการ เพื่อรองรับผู้เล่นจำนวนมากโดย 1ลำบรรจุได้100คนตามแบบดั้งเดิม เมื่อผู้เล่นขึ้นไปก็ต้องนั่งรอจนมีคนมาครบเครื่องถึงจะขึ้นซึ่งก็จะมีตัวเลขบอกจำนวนคนในเครื่องอยู่ด้านหน้า
    เมื่อพลเดินสำรวจข้างในเรียบร้อยพลก็เดินออกมาจากศูนย์บัญชาการ เนื่องจากทุกอย่างๆในนั้นต้องใช้เงินพลจึงเลือกที่จะไม่สนใจมันเพราะต้องไปหาเงินก่อน
    การหาเงินนั้นง่ายมากเพียงแค่ฆ่าคนหรือได้แชมป์แค่นั้นเองก็ได้เงินแล้ว ตอนนี้พลกำลังเดินดูเครื่องบินแต่ละเครื่อง เกมพึ่งเปิดวันแรกคนจึงไม่เยอะมาก ถึงแม้ยอดสั่งซื้อจะเยอะถึงหลักล้านก็ตามแต่มีคนออนไลน์เพียง ประมาณ2-3แสนคน เท่านั้นเพราะตอนนี้เป็นช่วงเช้าคนส่วนใหญ่ไปทำงาน เกมนี้ไม่มีเด็กเพราะพลจำกัดอายุไว้18ปีขึ้นไปถึงจะเล่นได้
    เมื่อพลเลือกเครื่องบินที่จำนวนคนใกล้คบได้แล้วพลก็ขึ้นไปทันที 98/100 ขาดเพียงสองคนเท่านั้นเครื่องก็จะขึ้นซึ่งพลตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ถึงพลจะเป็นเจ้าของเกมแต่ไม่ได้เป็นคนสร้างหรือออกแบบพลมีหน้าที่ให้ข้อมูลของเกมแก่อุ๋งและออกเงินเท่านั้น จึงไม่แปลกที่จะรู้สึกตื่นเต้น
    หลังจากที่จำนวนคนครบ100เครื่องบินก็ขึ้นทันทีมุ่งหน้าสู่เกาะเพื่อเอาชีวิตรอดโดยพื้นที่ของเกาะมีขนาด 20×20กิโลเมตรเท่านั้นเพื่อจะได้ไม่ต้องหากันนานมากนัก
    เมื่อเครื่องใกล้ถึงฝั่งซึ่งใช้เวลาประมาณ1-2นาทีเท่านั้นหลังจากเครื่องขึ้นมาถึงเกาะพลก็เปิดดูแผนที่จากนาฬิกาข้อมือที่เป็นตัวช่วยในเกมไม่ให้ยากเกินไปก่อนที่พลจะกดมาร์คตำแหน่งที่จะลงเรียบร้อยพลก็รอก่อนจะกดปุ่มกระโดดที่นาฬิกาก่อนที่เก้าอี้ที่นั่งจะหายไปและพลก็ล่วงไปข้างล่าง
    "ไอหมอนั้นรีบโดดทำไมนะ ตรงนั้นมันภูเขาที่แทบไม่มีอะไร"ชายคนนึงที่นั่งข้างๆพลกล่าวขึ้นหลังจากที่พลลงจากเครื่องไปแล้ว
    "มือใหม่ชัวร์"ชายอีกคนตอบก่อนจะกดลงจากเครื่องซึ่งอยู่เหนือเมืองขนาดใหญ่
    หลังจากพลดิ่งลงมากจากเครื่องจนห้างจากพื้นประมาณ1-2เมตร พลก็กะตุกสายร่มชูชีพทันทีทำให้พลต้องติดอยู่บนฟ้าหลายนาทีกว่าจะถึงพื้นซึ่งเป็นห้องน้ำไม้เก่าอันนึง
    "ฟู้ ลงได้สวย"พลเป่าปากเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มโดยหารู้ไม่ว่ากว่าที่ตัวเองจะถึงพื้นได้นั้นผู้เล่นคนอื่นก็ฟาร์มจนของเต็มตัวแล้ว
    พลเดินเข้าไปดูในห้องน้ำไม้ที่อยู่ข้างหน้าซึ่งเป็นห้องเล็กๆขนาด 2×2เมตรเท่านั้นเอง สิ่งที่พลพบในห้องน้ำก็คือกระทะเหล็กและปืนพกกับกระสุน15นัดเท่านั้น
    "รู้งี้ลงเมืองดีกว่า"ถึงจะพูดยั่งงั้นพลก็รู้สึกกล้าๆกลัวๆอยู่ดีเพราะใครไม่กลัวบ้างหล่ะที่จะลงไปท่ามกลางคนที่จ้องจะฆ่าเราถึงจะเป็นเกมก็เถอะ ถ้าโดนยิงคงสยองพิลึก
    พลกดที่นาฬิกาเพื่อดูแผนที่ก่อนจะพบตัวเองอยู่ในวงและถ้าเดินไปทางเหนือจะเจอบ้าน 2-3หลังอยู่ไม่ไกลประมาณ300เมตร เมื่อรู้ตำแหน่งที่จะไปต่อพลก็เริ่มเคลื่อนตัวไปตามต้นไม้ถึงเห็นยั่งงี้พลก็เคยติดเกมจนโดนแม่ด่ามาแล้วนะฝีมือไม่ธรรมดาแน่นอน ที่โดดร่มได้กากแบบนั้นเป็นเพราะครั้งแรกที่เคยกระโดดจึงไม่รู้จุดที่ควรกางร่มอย่างเหมาะสม
    หลังจากลัดเลาะตามต้นไม้มาจนเห็นที่หมายห่างไปประมาณ30เมตรซึ่งพลเห็นคนกำลังเดินอยู่บนบ้านผ่านทางหน้าต่าง1คน ทำให้พลต้องซุ่มรอจังหวะเพราะพื้นที่ระหว่างบ้านและต้นไม้ที่พลหลบอยู่ไม่มีที่กำบังแม้แต่น้อยเป็นพื้นโล่งเลยทีเดียวดังนั้นต้องรออีกฝ่ายออกมาจากบ้าน
    พลรอไปได้สักพักผู้เล่นคนนั้นก็เดินออกมาจากบ้านตรงมาทางพลเพราะหมอกเริ่มบีบแล้วซึ่งขอบวงอยู่ตรงหน้าต้นไม้ที่พลหลบ
    ฟุบๆ เสียงวิ่งอีกฝ่ายดังขึ้นก่อนจะวิ่งป่านจุดที่พลแอบไป ซึ่งพลก็ลุกขึ้นยิงจากด้านหลังจนอีกฝ่ายกลายเป็นแสงหายไปเหลือแต่ของหล่นเกลื่อนพื้น
    "ว้าว Kar98 M4A1"พลพูดขึ้นอย่างดีใจก่อนจะเก็บของทั้งหมด พลได้เกราะLv.2และหมวกLv.2 รวมถึงกระเป๋าLv.3 พวกอุปกรณ์แต่งปืนและยาอีกนิดหน่อย เมื่อเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยพลก็ออกเดินทางโดยมุ่งไปบนภูเขาตรงกลางพื้นที่ที่ไม่มีหมอก
    หลังจากหาตำแหน่งเหมาะเรียบร้อยพลก็หยิบปืนKar98ขึ้นมาก่อนจะใช้สโคปx8 ส่องหาผู้เล่นคนอื่นที่ตอนนี้เหลือ 34คนโดยดูที่นาฬิกา
    ระหว่างที่ส่องหาคนจากยอดเขาพลก็ไม่ได้รับรู้เลยว่ามีคนกำลังเดินมาข้างหลัง
    แกร๊บๆๆ
    เสียงเหยียบหญ้าดังขึ้นด้านหลังพลหันกลับไปดูก่อนที่จะบางสิ่งกระแทกหน้าและสติก็วูบไปก่อนจะมาโพล่ที่ศูนย์บัญชาการอีกครั้ง
    "โดนไรวะ"พลกล่าวขึ้นอย่างมึนงง


    เกือบหล่อแล้วพลเพื่อนยากเสียใจกับการตายของนาย