ทะลุมิติไปเป็นภรรยาผู้ชายหน้าหวาน

วันถัดมาเจียวหลิงเลือกมาหาหยางจูช่วงสาย เธอจงใจเลือกช่วงเวลาที่คนอื่นไปทำงานกันหมดแล้วในการนัดพบกัน เรื่องนี้หยางจูเป็นคนกำชับเอาไว้แล้ว

“มาแล้วเหรอคะ” หยางจูเปิดประตูบ้าน เวลานี้ลูกชายของเธอกำลังนอนกลางวันอยู่พอดี

“เข้าไปคุยข้างในกันเถอะ” เจียวหลิงเหงื่อไหลออกท่วมตัว ด้วยกลัวว่าจะถูกจับได้ ทั้งที่ความจริงพวกเธอไม่ได้ทำอะไรผิด ซื้อของในโรงงานถูกต้องทุกอย่าง

“เข้ามาก่อนสิคะ”

หยางจูมองมีดที่ทำจากเหล็กชั้นดี ทว่ากลับมีตำหนิเล็กๆ น้อย ไม่มีผลต่อการใช้งาน เพียงแต่ไม่สามารถส่งออกให้กับทางการได้ก็เท่านั้นเนื่องจากว่าไม่ได้ตามมาตรฐานที่กำหนด

“พี่เขยของเธอบอกให้เอามาเท่านี้ก่อน รอเธอขายหมดแล้วค่อยว่ากัน” ความจริงเธอก็อยากจะบอกความจริงกับอีกฝ่าย ว่าสามียังไม่มั่นใจว่าจะขายออกเลยไม่อยากให้หล่อนเอาทุนมาจมอยู่กับมีดมีตำหนิพวกนี้

มีดปังตอขนาดใหญ่มีด้วยกันทั้งหมด 10 เล่ม หากขายในราคาปกติทั่วไปอยู่ที่ราวๆ เล่มละ 3-5 หยวนแล้วแต่ขนาดและชนิดของเหล็กที่ทำ ต้นทุนที่เธอรับซื้อมาอยู่ที่ 1 หยวนเท่านั้น หญิงสาวดีดลูกคิดในใจ เธอจะได้กำไรในการค้าครั้งนี้ไม่ต่ำกว่า 50 หยวนอย่างแน่นอน เท่ากับว่าการที่เธอขายมีดครั้งนี้ เท่ากับสามีทำงานทั้งเดือน เพราะเงินเดือนของเขาอยู่ที่ 50 หยวนไม่รวมค่าล่วงเวลา

“ไม่เป็นไรค่ะ แต่ถ้าพี่เขยมีโอกาสก็สามารถซื้อออกมาอีกได้ ฉันรับซื้อไม่อั้น นี่เงินที่ตกลงกันเอาไว้ค่ะ” หยางจูยื่นเงิน 10 หยวนให้กับอีกฝ่าย

เจียวหลิงรับเงินมาด้วยความดีใจ ไม่ถึง 10 นาที เธอสามารถหาเงินเข้าบ้านได้แล้ว 2 หยวน หากขาย 10 ครั้ง เท่ากับว่าเธอสามารถหาเงินได้ 20 หยวน เงินเดือนขั้นต่ำนั้นนับเป็นอะไรได้อีก ในเมื่อเธอกำลังจะหาเงินได้มากกว่าพนักงานในโรงงานบางคนเสียอีก

ถึงแม้ว่าเงินเดือนของสามีจะสูง เพราะเขาเป็นถึงหัวหน้าโกดัง แต่จะดีแค่ไหนกันนะหากเธอสามารถแบ่งเบาภาระให้กับสามี เงินส่วนนี้เอามาใช้จ่ายในครอบครัว ส่วนเงินเดือนของสามีก็เป็นเงินเก็บสำหรับลูกๆ ของเธอในอนาคต แน่นอนว่าที่ทำไปทั้งหมดเพียงหวังว่าลูกๆ ของพวกเขาจะสบายในภายหน้า

“เธอพูดจริงเหรอ ไม่สู้รอให้ขายหมดก่อนแล้วค่อยซื้อออกมาอีกก็ไม่สายหรอก”

“ไม่จำเป็นหรอกค่ะ ใช่ว่าฉันจะได้ออกจากบ้านบ่อยๆ ออกไปแล้วก็อยากจะเอาไปขายทีละมากๆ ไม่ขอปิดบังพี่สาว เรื่องนี้สามีของฉันยังไม่เห็นด้วย เพราะฉะนั้นฉันรบกวนพี่กับพี่เขยอย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้กับพ่อหมิงเอ๋อร์ได้หรือเปล่าคะ”

“ไอหยา…นึกว่าเรื่องอะไร แน่นอนว่าเราสองสามีภรรยาจะต้องเก็บเป็นความลับ กระทั่งคนในครอบครัวก็ไม่มีใครรู้เรื่องนี้น้องสาววางใจได้ เพียงแต่พี่รู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อยเรื่องน้องเขย”

“พี่สาวไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะไม่มีทางเอาไปขายเด็ดขาดหากว่าเขายังไม่ยอมพยักหน้าอนุญาต” หยางจูรู้ว่าหล่อนกังวลเรื่องอะไร เพราะผู้หญิงสมัยนี้ยึดถือคำพูดของสามีเป็นสำคัญ

“ดี เชื่อฟังสามีเป็นหน้าที่ของภรรยาอย่างพวกเรา”

หลังจากคุยธุระกันเสร็จแล้วเจียวหลิงก็กลับบ้าน ส่วนหยางจูก็เอามีดเข้ามาเก็บในมิติให้เรียบร้อย มองดูนาฬิกาก็ใกล้เวลาที่สามีจะพักกลางวันพอดี

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ หยางจูรวบรวมมีดได้ทั้งหมด 40 เล่ม ซูต้าหม่าไม่ธรรมดาจริงๆ ภายในระยะเวลาเพียงแค่สัปดาห์เดียว เขาเอามีดออกมาขายให้เธอแล้วทั้งหมด 40 เล่ม และได้กำไรในการขายไปทั้งหมด 8 หยวน เพียงเท่านี้ก็พอสำหรับค่าใช้จ่ายของพวกเขาทั้งเดือนแล้ว

วันนี้เป็นวันหยุด หยางจูและครอบครัวตื่นแต่เช้าตรู่ พวกเขาตั้งใจจะไปเยี่ยมคุณย่าหวง แต่ก่อนจะไปก็ต้องแวะเข้าไปในเมืองเพื่อซื้อของฝากเสียก่อน

“หมิงเอ๋อร์ เราควรซื้ออะไรไปฝากย่าทวดดีจ๊ะ” หยางจูถามความเห็นของลูกชาย

“ขนมครับ” เจ้าอ้วนคิดถึงแต่เรื่องกินมาเป็นอันดับแรก

“ย่าทวดแก่แล้วกินของหวานมากไม่ดี” หวงจิ่นกวงพูดขึ้น

“ถ้าอย่างนั้นก็ซื้อพวกของบำรุงร่างกายก็แล้วกันค่ะ ครั้งก่อนฉันเห็นว่ามีน้ำผึ้งป่าวางขายอยู่ ไม่แน่ใจว่าเป็นของแท้หรือเปล่า” หยางจูเสนอความคิดเห็น

“อืม ก็ดีเหมือนกัน ย่าผมชอบกินน้ำอุ่นผสมน้ำผึ้ง ส่วนเรื่องที่คุณกังวลนั้นแทบจะไม่ต้องคิดให้เปลืองสมองเลย เพราะน้ำผึ้งพวกนั้นชาวบ้านเป็นคนเอามาขายให้กับสหกรณ์ร้านค้าเอง ช่วงนี้เหมาะกับการล่าน้ำผึ้งป่าพอดี”

หวงชิวหมิงมองหน้าพ่อแม่สลับกันไปมา เขาเสนอให้ซื้อขนมไปฝากพ่อกลับบอกว่าของหวานไม่ดีต่อสุขภาพ แล้วน้ำผึ้งไม่หวานหรืออย่างไรกันนะ? ซึ่งเรื่องนี้มีเพียงหวงจิ่นกวงเท่านั้นที่จะตอบลูกชายได้

กว่าจะถึงบ้านเดิมก็เป็นเวลาช่วงสายแล้ว คนอื่นไปทำงานที่ทุ่งนา จะมีก็เพียงคุณย่าหวง สูจิ่งหลิวและลูกสาวของหล่อนเท่านั้นที่อยู่บ้าน

คุณย่าหวงดีใจมากที่หลานมาเยี่ยม น่าเสียดายที่หวงชิวหมิงตอนนี้กำลังหลับอยู่ เขาเดินได้แค่ครึ่งทางก็ให้ผู้ป็นพ่ออุ้น สุดท้ายก็นอนหลับบนหลัง

“เข้ามาข้างในก่อน พาหมิงเอ๋อร์เข้าไปนอนในห้องย่าก่อนเถอะ” คุณย่าหวงกระตือรือร้นในการต้อนรับหลานมากเป็นพิเศษ

หยางจูแปลกใจนิดๆ ที่คุณย่าหวงไม่บอกให้พาไปนอนในห้องเดิมของพวกเธอ เพราะถึงอย่างไรข้าวของเครื่องใช้เธอก็ยังคงเก็บไว้ห้องเดิมอยู่

คุณย่าหวงเห็นหลานสะใภ้มองไปที่ห้องเดิมของหล่อนก็ไขข้อข้องใจทันที “ห้องเดิมของพวกเธอถูกยกให้กับ ปี้เอ๋อร์ กับหนี่ว์เอ๋อร์ไปแล้วล่ะ” หวงชิงปี้ และหวงชิงหนี่ว์ก็ลูกสาวของพี่ใหญ่นั่นเอง

“ค่ะ” หยางจูพยักหน้ายิ้มๆ ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไร

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะ เปลืองเงินเปล่าๆ” คุณย่าหวงเปลี่ยนเรื่องไปสนใจของในมือหลานสะใภ้แทน

ทางด้านสูจิ่งหลิวยืนสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ แต่ไม่กล้าโผล่หน้าออกไปดู เห็นเพียงหยางจูถือข้าวของมากมายเข้าไปในห้องนอนของคุณย่าหวง

พักกลางวันทุกคนกลับเข้ามาในบ้าน เห็นว่าในบ้านคึกคักเป็นพิเศษ เนื่องจากว่าตอนนี้คุณย่าหวงกำลังเล่นไพ่นกกระจอกกับคนบ้านรองและหลานสะใภ้

“วันนี้คุณแม่อารมณ์ดีจังเลยนะคะ” คุณแม่หวงพูดยิ้มๆ ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่สามีมาแต่ไกล

“นั่นสิ” คุณพ่อหวงเองก็อดยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ นานแล้วที่ท่านไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของผู้เป็นแม่

“อาโหยว หลานสะใภ้ดูหน้าของหล่อนตอนนี้สิ ฮ่าๆ” คุณย่าหวงชี้ไปที่หน้าของหยางจู เพราะเธอเล่นแพ้อยู่คนเดียว เลยถูกคนอื่นเอาถ่านมาเขียนที่หน้า

“ฉันต้องโดนรุมแน่ๆ เลยค่ะ” หยางจูแสร้งโวยวาย ทั้งที่ความจริงแล้วเธอยอมอ่อนข้อให้คนแก่ต่างหากล่ะ

“เสียงหัวเราะดังไปถึงหน้าบ้าน มีเรื่องน่ายินดีอะไรกันเหรอคะ…” คุณแม่หวงยิ้มค้างเมื่อเห็นหน้าลูกชายและลูกสะใภ้ ลูกชายก็แล้วไปเถอะ แต่ตอนนี้ใบหน้าของลูกสะใภ้ดูไม่จืดเลยจริงๆ

“สวัสดีค่ะคุณแม่” หยางจูลุกขึ้นทำความเคารพแม่สามี ตามด้วยพ่อสามีที่เดินเข้ามาในห้องโถงติดๆ

“อืม” คุณพ่อหวงรับคำในลำคอ ส่วนคุณแม่หวงนั้นเหมือนจะยังหาเสียงตัวเองไม่เจอ ได้แต่มองหน้าลูกชาย ลูกสะใภ้สลับกันไปมา

“สวัสดีครับ” หวงชิวหมิงลุกขึ้นทำความเคารพบ้าง ทว่าเขากลับไม่กล้าเรียกชื่อปู่กับย่าออกมา

ทั้งสองคนเห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกปวดใจ ทั้งยังละอายใจกับการกระทำที่ผ่านมาของตัวเองด้วย ได้แต่กัดฟันฝืนกลืนก้อนขมขื่นลงท้องไป

“พวกเรากำลังเล่นไพ่นกกระจอกกันอยู่ พวกเธอกลับมาก็ดีแล้วคงจะหิวกันแย่ วันนี้แม่หมิงเอ๋อร์ลงมือทำมื้อกลางวันเอง มากินด้วยกันสิ” คุณย่าหวงเป็นคนออกปาก ไม่มีใครกล้าขัด

ทุกคนต่างเดินไปที่โต๊ะอาหาร แต่พอเห็นอาหารบนโต๊ะต่างก็พูดไม่ออก น้ำพริก ผักลวก ดีหน่อยที่มีปลานึ่งซีอิ๊ว

“เฮอะ! คิดว่าจะวิเศษวิโสแค่ไหน ที่ไหนได้ก็แค่อาหารพื้นๆ” สูจิ่งหลิวแค่นเสียงหัวเราะ

“แล้วพี่สะใภ้รองคาดหวังให้มันวิเศษแค่ไหนล่ะคะ พวกเราอยู่ที่ในเมืองก็กินข้าวกับน้ำพริกผักลวกเหมือนกันค่ะ วันนี้พิเศษหน่อยที่มีปลานึ่งซีอิ๊วเพิ่มเข้ามา ลำพังตัวฉันเองยังไม่กล้าซื้อกินเลยค่ะเพราะรู้ว่ามันแพง แต่พอคิดถึงญาติพี่น้องที่อยู่ทางบ้าน ก็ได้แต่กัดฟันซื้อมาเป็นของฝาก ไม่คิดเลยว่าจะทำให้พี่สะใภ้รองไม่พอกับอาหารพื้นๆ ที่ฉันทำ”