มหาสงครามศิลากำเนิดจักรวาล (The Cosmic War of the Genesis Stone)

⚔️ บทที่ 35 : กรีดร้องแห่งเงามืด

เสียงคำรามของคราเวลสะท้อนลึกเข้ามาจากป่าด้านนอก แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าทำให้สะพานเถาวัลย์สั่นไหวเหมือนคลื่นบนผิวน้ำ ชาวเอลฟ์หลายสิบคนกรูกันออกมา จับธนูและหอกแน่น บรรยากาศทั้งหมู่บ้านเปลี่ยนเป็นดั่งค่ายรบ

ไครอสยืนหอบหายใจ ดาบเก่าในมือยังส่องแสงเงินบาง ๆ จากคาถาที่เขาเพิ่งร่ายโดยไม่รู้ตัว เด็กชายวัย 7 ขวบ จ้องมือสั่น ๆ ของตนเองด้วยความตกใจ “เมื่อกี้…เสียงที่ออกจากปากข้า…มันคืออะไร”

อัครอสจับไม้เท้าแน่น เดินมาแตะบ่าของเด็กชาย “เจ้าเพิ่งใช้ภาษาโบราณ—ภาษาที่แม้แต่ข้าไม่ได้ยินมานานหลายสิบปี”

ลิซาเอลที่ยืนไม่ห่าง ขมวดคิ้วแน่น ดวงตามรกตมองเขม็งที่เด็กชาย “เจ้ามนุษย์…เจ้าไม่ใช่เด็กธรรมดาแน่”

ก่อนที่ใครจะถามต่อ เสียงแหลมกรีดอากาศ กรี๊ดดด! คราเวลกว่าห้าสิบตัวกรูกันเข้ามาเหมือนคลื่นสีดำ พวกมันตะเกียกตะกายขึ้นต้นไม้ กระโจนลงจากเถาวัลย์ เล็บแหลมวาววับสะท้อนแสงจันทร์

“พวกมันมากเกินไป!” เอลฟ์หนุ่มคนหนึ่งร้องอย่างตื่นตระหนก

เอลด์ริออน ผู้นำเผ่า ก้าวออกมายืนกลางลานใหญ่ ยกหอกเวทขึ้นเหนือศีรษะ ตะโกนเป็นภาษาเอลฟ์โบราณ

“Tor’vhael lunastra! Rhen’kal norian!!”

(ข้าเรียกพลังจันทร์! ปกป้องเผ่าของข้า!)

ทันใดนั้น เสาหินแสงเงินผุดขึ้นรอบหมู่บ้าน สร้างกำแพงเวทโปร่งใสกันคราเวลไว้ แต่กำแพงสั่นสะเทือนทุกครั้งที่พวกมันพุ่งชน

ลิซาเอลกระชับคันธนู “มันไม่ทนได้นาน” เธอหันมาที่ไครอส “เจ้ามนุษย์ ถ้าเจ้าอยากพิสูจน์ว่าเจ้ามีหัวใจจริง—นี่คือเวลา!”

ไครอสกัดฟันแน่น ความกลัวปนความฮึกเหิมไหลพล่านในเลือด เขาก้าวออกมายืนเคียงเธอ ดวงตาสีเงินวาวขึ้นอีกครั้ง “ครั้งนี้…ข้าจะไม่เป็นภาระ”