มารสำราญรม ภาค.โลกใบเล็ก

ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์ ซุนนานและแม่แปดของมันซุนเฟิ่งย่า มักหาเวลามาเคล้าคลึงซึ่งกันและกันเสมอ ทั้งสองมักอ้างซึ่งการฝึกฝน แต่ในใจซุนนานก็รู้ดีตัวมันเริ่มลุ่มหลงในห้วงรัญจวนใจที่ได้เสพรับแล้ว บางครั้งมันถึงกับต้องทบทวนตัวเอง มิให้ถูกห้วงแห่งความรัญจวนใจนี้ครอบงำตัวมัน

มันรู้ว่ามันสามารถมีความสุขจากการเสพรับได้ หากแต่มันมิอาจจะลุ่มหลงในกิจแห่งกามอารมณ์นี้ได้ ดังนั้นตัวมันจึงตั้งใจยิ่งว่าจะไม่ทำสิ่งใดเกินเลยไปกว่าการฝึกฝน แม้มันจะรักท่านแม่แปดซุนเฟิ่งย่าอย่างแท้จริง

ในช่วงเวลาสองสัปดาห์ที่ผ่านมานี้ทรัพย์สมบัติที่ได้มาจากซากรถม้าทั้งหลายเหล่านั้นมีหลายสิ่งหลายอย่างที่น่าสนใจไม่น้อย หลังจากที่ตัวมันซุนนานและแม่แปดแม่เจ็ดทั้งสองของมันพากันไปตรวจสอบขนย้ายมาหลายครั้ง

ในซากรถม้าเหล่านั้นนอกจากหีบสมบัติที่มีเสื้อผ้าอยู่ไม่น้อยแล้ว ทรัพย์สินเงินทองก็มีไม่น้อยเลยเช่นกัน คาดว่าคนตระกูล [อู๋] ที่เสียท่าในดงอสูรนี้คงเป็นการอพยพครั้งใหญ่ของตระกูล เหรียญเงินเหรียญทองก็มีอยู่เป็นจำนวนมากนัก คาดหมายได้ว่าพอๆ กับทรัพย์สินที่บิดามันซุนก่างทิ้งไว้ให้เลย

นอกจากนั้นสิ่งที่ซุนนานดีใจมากที่สุดที่ได้มานั่นก็คือหม้อหลอมโอสถขนาดกลาง ที่คนหนึ่งคนสามารถโอบยกได้ และการได้หม้อโอสถนี้มาในเวลานี้ตัวซุนนานที่ขาดแคลนสิ่งนี้มาอย่างยาวนานก็ดีใจเป็นที่สุด ไม่ช้าหลังจากได้รับหม้อใบนี้ก็เป็นจริงดังที่ตัวมันซุนนานคาด มันสามารถปรุงโอสถ 2 ลายเส้นสำเร็จแล้วจนได้ การบังคับเพลิงและการดูดซับคุณประโยชน์ของเหล่าสมุนไพรถูกยกระดับขึ้นอย่างยิ่ง

รอบหม้อหลอมโอสถเหล่านี้มีอักขระอักษรวิญญาณมากมายที่ช่วยในการควบคุมไฟและการดูดซึมการกลั่นโอสถในรูปแบบต่างๆ เมื่อซุนนานได้เห็นสิ่งนี้ในใจของมันก็คิดว่า หากมันใช้มหาปฐมอักษรแรกกำเนิดในการจารึกลอยสลักแทนอานุภาพของหม้อหลอมโอสถนี้คงเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า คาดหมายได้ว่าขีดจำกัดของมันอาจจะกลายเป็นโอสถ 3 ลายเส้นเลยก็ได้

หากแต่ที่ซุนนานได้รู้มา โอสถบนโลกนี้ที่ถูกปรุงโดยหมอเลื่องชื่อ [หมอโอสถระดับ 3] มีจำนวนลายเส้นโอสถมากที่สุดเพียงแค่ 2 ลายเส้นเท่านั้น หากมันหลอมกลั่นโอสถ 3 ลายเส้นออกมาได้เกรงว่ามันจะกลายเป็นตำนานของแผ่นดินนี้เป็นแน่

และด้วยการกลั่นแก่นหยางบริสุทธิ์อย่างต่อเนื่อง ไม่น่าเชื่อเลยว่าท่านแม่แปดจะยกระดับตัวเองได้อย่างรวดเร็วยิ่ง นางสามารถยกระดับขั้นการฝึกฝนปราณได้ 1 ขั้น

นอกจากนั้นซุนนานก็สังเกตว่าผิวพรรณของนางก็บริสุทธิ์สดใสขึ้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ความกระจ่างและงดงามของนางไม่ได้ด้อยกว่าท่านแม่เจ็ดซุนจิ้นหร่านเลยแม้แต่น้อย ด้วยระยะเวลาเพียงสองสัปดาห์เท่านั้น ส่วนการยกระดับการฝึกฝนปราณนั้นส่วนหนึ่งซุนนานก็ยกความดีให้กับหม้อหลอมโอสถที่ได้รับมาด้วยเช่นกัน และเพราะมันทำให้ท่านแม่เจ็ดและท่านแม่แปดของตัวมันมีโอสถ 2 ลายเส้นช่วยในการฝึกฝนปราณให้เร็วยิ่งขึ้น นางทั้งสองต่างดีใจในสิ่งนี้ยกใหญ่ และก็โชคดีเช่นกันที่รอบถ้ำเร้นลับนี้มีเหล่าสมุนไพรหากยากที่โลกภายนอกไม่มีมากมายนัก

ความน่าอัศจรรย์ใจเรื่องความงดงามของท่านแม่แปดนั้น ซุนนานต้องยอมรับในเคล็ดวิชามหารัญจวนจริงๆ หากเคล็ดวิชานี้มิได้เริ่มฝึกฝนยากยิ่งเกรงว่าทั่วแดนดินนี้คงมีผู้ปรารถนาฝึกฝนวิชานี้มากมายยิ่งนัก

วันนี้ตกดึกเจ้าอ้วนซุนผูนอนหลับสนิทแล้ว

หากแต่มีบางสิ่งที่แตกต่างจากเดิม วันนี้ในส่วนลึกสุดของถ้ำเร้นลับ ณ แท่นวางแผ่นจารึกอักษรวิญญาณ ซุนนานที่กำลังนั่งฝึกฝนอยู่ก็มีแม่แปดที่เดินมาพร้อมกับท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน เมื่อสามคนอยู่พร้อมหน้า แม่แปดซุนเฟิ่งย่าก็พูดในสิ่งที่ตัวซุนนานไม่คาดคิดทันที

ตัวมันซุนนานไม่คิดเลยว่าแม่แปดจะใช้วิธีแบบนี้เพื่อให้แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านกลายมาเป็นคู่บำเพ็ญของตัวมัน

"น้องจิ้งหร่านวันนี้พวกเราครอบครัวสามคนอยู่พร้อมหน้า พี่หญิงคนนี้ก็จะไม่พูดกับเจ้าอย่างปิดบัง เวลานี้ผ่านมาหลายสิบปีแล้วเจ้ารู้ใช่หรือไม่ซุนน้อยของพวกเรานั้นมีชะตาเช่นใดเมื่อเขาเป็นทารกน้อยที่ไร้แก่นกำเนิด"

แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านแปลกใจ พร้อมกับตกใจ นางเกือบลืมว่าซุนนานนั้นไม่มีแก่นกำเนิด เพราะหลายปีมานี้ซุนนานสุขภาพแข็งแรง หากจะบอกว่าแข็งแรงกว่าคนธรรมดามากก็ไม่แปลกแม้แต่น้อย หากแต่เมื่อนางนึกถึงเรื่องนี้ นางก็คล้ายจำได้ว่าคนที่สูญเสียแก่นกำเนิดนี้จะอายุสั้น นางจึงมองไปที่ใบหน้าของซุนนานด้วยความเป็นกังวลพร้อมสอบถาม เพราะเกรงว่าซุนน้อยของนางจะถึงคราวย่ำแย่แล้ว "หรือที่พี่หญิงเฟิ่งย่าเรียกจิ้งหร่านมากที่นี่เพราะอาการของซุนน้อยย่ำแย่แล้วรึ"

"น้องจิ้งหร่านเจ้าคงยังจำที่ท่านหมอโอสถที่มาที่ตระกูลเราพูดได้ ซุนนานนั้นเต็มที่ก็มีอายุได้เพียง 30 ปี หากแต่นั้นหมายถึงต้องได้รับการดูแลอย่างดี หากแต่ในการคาดการท่านหมอโอสถก็ได้บอกว่าโดยพื้นฐานน่าจะไม่เกิน 20 ปี"

หัวใจของซุนจิ้งหร่านนางราวกับโดนฟ้าผ่ามีน้ำตาไหลซึม พร้อมเม้มปากที่บัดนี้กำลังสั่นเทา "ซุนน้อย... ซุนน้อยของแม่เจ็ด"

ส่วนตัวของซุนนานมันก็ถึงกับเป็นงง จะตรงจะตายอะไรกัน ท่านแม่แปดท่านก็รู้มิใช่รึข้าได้ฝึกเคล็ดวิชามหารัญจวนแล้ว ข้าจะไม่ตายแล้ว ซุนนานปรารถนาจะรีบแก้ตัว หากแต่มันก็ไม่กระทำการเช่นนี้ มันคิดว่านี่คงเป็นวิธีการของแม่แปดซุนเฟิ่งย่าในการช่วยเหลือมัน แม้ในใจมันจะแอบเสียใจเล็กน้อยที่ต้องเป็นหนึ่งในกลุ่มคนหลอกลวงท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านที่ใสบริสุทธิ์อ่อนต่อโลกเช่นนี้

แม่แปดซุนเฟิ่งย่าย่างกายก่อนจะเดินมาจับมือของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน "น้องจิ้งหร่านหากพี่หญิงคนนี้บอกว่าพวกเรามีวิธีช่วยซุนน้อยของพวกเรา และได้ตอบแทนบุญคุณของนายท่านซุนก่างและท่านพี่หญิงใหญ่ซุนลี่หรูที่เมตตาดูแลพวกเรามาหลายปีให้อยู่กันอย่างมีความสุข เจ้าพร้อมที่จะทำหรือไม่"

แม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านที่บัดนี้อยู่ในชุดสีฟ้าขาวงดงามรีบพยักหน้ารับในทันที ในใจนางพร้อมคิดว่า ไม่ว่าทางข้างหน้าจะยากลำบากเช่นไรนางก็พร้อมจะทำเพื่อช่วยเหลือซุนน้อยของตัวนาง "พี่เฟิ่งย่า น้องจิ้งหร่านพร้อมทำทุกสิ่งอย่างเพื่อช่วยซุนน้อย ขอพี่หญิงบอกมาเถอะว่าต้องทำเช่นไร"

เมื่อซุนเฟิ่งย่าเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตั้งใจของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน นางก็ยิ้มอย่างมีเลศนัยและกรุ้มกริ่มมีความสุขเป็นที่สุด "พี่หญิงดีใจที่เจ้ามีความคิดเช่นนี้จิ้งหร่าน เมื่อเจ้าพูดเช่นนี้พี่หญิงคนนี้ก็จะไม่ปิดบังเจ้าอีกต่อไป ต่อจากนี้ไปตัวเจ้าต้องยอมเสียสละตัวเองยอมเป็นคู่ฝึกฝนคู่บำเพ็ญของซุนนาน เจ้าพร้อมใจหรือไม่"

"ห๊ะ..." ซุนจิ้งหร่านตกใจ นางพอรู้เรื่องการเป็นคู่บำเพ็ญอยู่บ้าง ใบหน้าของนางจึงเขินอายไม่น้อย พร้อมกับหันเหลียวมองไปทางซุนนาน พร้อมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ "ท่านพี่หญิงคือ..."

ซุนจิ้งหร่านยังไม่ทันพูดจบ ซุนเฟิ่งย่าก็รีบพูดแทรกทันที "น้องจิ้งหร่านอนาคตของซุนน้อยและตระกูลซุนขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว หากแต่พี่หญิงก็ไม่บังคับเจ้า หากแต่ซุนนานอาจจะจากเราไปในอีกไม่ช้า แม้แต่ตอนนี้พี่หญิงเองก็มอบกายของตนเป็นคู่ฝึกฝนคู่บำเพ็ญแก่ซุนน้อยของเรานานแล้ว หากแต่แค่เพียงตัวข้านั้นมันก็ยังไม่เพียงพอ หลายปีมานี่แม้ซุนน้อยของเรายังดูเหมือนคนปกติดี ก็เพราะพี่หญิงคนนี้แอบเสียสละเรื่อยมา และเพราะการเสียสละนี่ทำให้ทุกวันนี้ซุนน้อยของเราถึงยังมีชีวิตอยู่ได้ มิเช่นนั้น..." ซุนเฟิ่งย่าทำสีหน้าสุดแสนเศร้าโศกปานกำลังจะเสียคนที่รักยิ่งไปจริงๆ

"พี่หญิงท่าน..." ซุนจิ้งหร่านกล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ พร้อมกันหันเหลียวมองซุนนานที่บัดนี้ใบหน้านิ่งกลืนน้ำลายเป็นระยะๆ เพราะความตกใจ มันไม่คิดเลยว่าแม่แปดของมันจะชักแม่น้ำทั้งห้าพร้อมแสดงละครเก่งถึงเพียงนี้ พูดหาข้ออ้างพร้อมดักคอแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านจนหมดสิ้น "...แต่ข้าเป็นมารดาของซุนน้อยจะทำเช่นนี้ได้รึพี่หญิง" ซุนจิ้งหร่านกล่าววาจาด้วยน้ำเสียงสับสนปนอยู่ไม่น้อย

หากแต่ซุนเฟิ่งย่าก็รีบตอบทันที "หากเจ้าไม่รักไม่เอ็นดูซุนนาน เจ้าก็ปฏิเสธเถอะซุนจิ้งหร่าน หากเจ้าอ้างว่าเป็นมารดาของซุนนาน เช่นนั้นข้าละมิใช่มารดาของเขารึ หากแต่ยามเป็นตายมีอนาคตของตระกูลซุนมาเกี่ยวข้อง พี่หญิงเองก็มิอาจจะเห็นแก่ตัวเห็นแก่ชื่อเสียงธรรมเนียมเก่าโบราณได้ นอกจากนั้นซุนนานก็หาใช่ลูกแท้ๆ ของเจ้าและข้าไม่ หากให้พูดกันตรงๆ แทบจะไม่มีสายเลือดเกี่ยวดองกันเลยแม้แต่น้อย นอกจากนั้นเจ้าอย่าลืมสิอาณาจักรทะเลทรายนั้นก็ยังมีประเพณีแต่งงานกับมารดาของตัวเองได้ ราชวงศ์จูยามเมื่อใดราชาสิ้นลมทรัพย์สมบัติต่างๆ ไม่ว่าจะสิ่งใดแม้แต่สตรีขององค์ราชาก็จะมอบให้ทายาททั้งหมดแม้กระทั่งมารดาก็ไม่เว้น หากแต่พวกเรานั้นแม้จะเรียกตัวเองว่าท่านแม่ของซุนน้อย หากแต่พวกเราหาใช่มารดาของเขาจริงๆ ไม่ เรื่องนี้เจ้าเข้าใจไหมน้องจิ้งหร่าน"

เมื่อซุนเฟิ่งย่ากล่าวมาถึงตรงนี้ ตัวของซุนจิ้งหร่านก็มีใบหน้าขบคิดอย่างหนักทันที

หากแต่ในไม่ช้านางก็ราวกับคิดได้ ซุนนานสำคัญต่อนางเกินไป หลายปีมานี้ซุนนานก็นับว่าดีกับนางไม่น้อย ช่วยดูแลนางอย่างดีทุกวันคืน งานหนักหลายอย่าง หน้าที่หลายอย่างที่นางควรเป็นคนกระทำ หากแต่ซุนนานเด็กน้อยในวันวานของนางกลับเป็นผู้กระทำเสียหมด

หากจะเรียกว่านางเป็นสตรีที่เพียงกินๆ นอนๆ และฝึกฝน นางก็นับว่าเป็นเช่นนั้นจริงๆ นอกจากนั้นหลายปีมานี้โอสถมากมายก็มาจากซุนนาน ศิลาธาตุพลังที่นางใช้ก็เป็นของตระกูลซุน ถ้าหากนับกันตรงนี้ ซุนน้อยของนางเวลานี้ก็นับว่าเป็นเจ้าตระกูลซุนที่แท้จริง แม้จะมีซุนผูอีกคน หากแต่นายหญิงใหญ่ซุนลี่หรูและนายท่านซุนก่างต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันก่อนที่ทั้งสองจะจากไปว่า หากซุนนานมีชีวิตอยู่เขาคือสายเลือดของตระกูลซุนที่แท้จริงแม้เข้าจะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของนายท่านซุนก่างก็ตาม หากแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นซุนนานก็นับเป็นนายน้อยของตระกูลซุน เป็นเจ้าตระกูลตลอดไป

หลังจากคิดไตร่ตรองได้เช่นนี้ในที่สุดซุนจิ้งหร่านก็จำต้องพยักหน้ารับอย่างเขินอาย แสดงออกว่าตัวนางนั้นได้ปลงใจได้แล้ว

"พี่หญิงเฟิ่งย่า ซุนน้อย แม่เจ็ดจะช่วยเหลือเจ้าเอง"

"ดีมากน้องจิ้งหร่านพี่หญิงเชื่อว่าการตัดสินใจในวันนี้ของเจ้าจะไม่ทำให้เจ้าเสียใจแม้แต่น้อย เช่นนั้นก็เอาผ้านี้ปิดตาเสีย" ซุนเฟิ่งย่ากล่าวพร้อมยื่นผ้ามืดทึบแสงให้ซุนจิ้งหร่านหนึ่งผืน

หากแต่ซุนจิ้งหร่านก็สับสน นางไม่รู้ว่าทำไมต้องมีการใช้ผ้าปิดตาเช่นกัน หากแต่แม้จะเป็นเช่นนี้ ในไม่ช้านางก็เอาผ้าผืนนั้นมาปิดตาตัวเอง

ส่วนซุนเฟิ่งย่า ไม่ช้านางก็อธิบายถึงเหตุผลของการใช้ผ้าปิดตา "น้องจิ้งหร่านคงแปลกใจที่พี่หญิงขอให้เจ้าปิดตา หากแต่เหตุผลของการปิดตานี้ก็เป็นไปเพื่อการฝึกฝนเช่นกัน ยามนี้นอกจากเจ้าจะเป็นคู่บำเพ็ญให้ซุนนานแล้ว หากแต่ศาสตร์ของบุรุษและสตรีตัวเจ้าก็ต้องฝึกฝนเช่นกัน มิเช่นนั้นการช่วยเหลือของเจ้าอาจจะทำให้ซุนน้อยของเราเจ็บปวดด้วยเหตุผลบางประการ และในวันนี้พี่หญิงเองก็จะอยู่เคียงค้างเจ้าช่วยสอนศาสตร์บุรุษและสตรีเพศที่เจ้าควรรู้ และการปิดตานี้จะช่วยให้เจ้าเข้าใจยิ่งขึ้น"

ยามนี้แม่แปดซุนเฟิ่งย่ามิได้พูดเปล่า นางเดินอ้อมไปที่ด้านหลังของท่านแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน ก่อนที่จะใช้สองมือของนางปลดเปลื้องเสื้อผ้าของแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่านออกจนสิ้น เรือนกายขาวเนียนกระจ่างตาดุจนางสวรรค์ของนางยามนี้ไร้สิ่งปกปิดแล้วจริงๆ

"น้องหญิงเจ้าไม่ต้องเขินอายนะ" แม่แปดซุนเฟิ่งย่ากระซิบข้างหูแม่เจ็ดซุนจิ้งหร่าน

หากแต่ตัวซุนนานที่ยืนอยู่ตรงนั้นถึงกับหายใจเข้าเฮือกใหญ่ เมื่อมีสตรีที่งดงามราวกับเป็นนางล่มเมืองกำลังเปลื้องผ้าไร้สิ่งปกปิดต่อหน้ามัน หากแต่เมื่อมันเหลียวมองไปทางนัยน์ตาคู่หงษ์ของแม่แปดซุนเฟิ่งย่าแล้ว มันไม่รู้จะขอบคุณหรือลำบากใจดี

ท่านแม่ผู้นี้ของมันช่างหาความสุขโดยการกลั่นแกล้งผู้อื่นได้มากมายเหลือเกิน ซุนนานเปิดเนตรวิญญาณมันเห็นห้วงอารมณ์อันสุขสันต์อันล้นเอ่อของแม่แปดที่ช่างมีความคิดแปลกประหลาดมากมายเหลือเกิน

[หุหุ มีความสุขจัง] [ซุนนานจะต้องเขินอายมากแน่ๆ] [ข้าอยากเห็นใบหน้าของน้องจิ้งหร่านตอนถูกรังแกว่าใบหน้าและทีท่าของนางเป็นเช่นไรจะแลดูไร้ยางอายเหมือนข้าหรือไม่] [ข้าจะช่วยซุนนานฝึกฝนให้เข้าครอบครองใต้หล้า] [จิ้งหร่านเจ้าตัดสินใจถูกแล้ว ข้าบอกเจ้าตรงๆ ซุนนานเก่งกาจชำนาญเรือนร่างของสตรีเหลือเกิน] [ถ้าหากมีคนอื่นอีกข้าจะใช้วิธีนี้แกล้งซุนนานได้อีกไม่นะ] ...

ซุนเฟิ่งย่าดีใจจริงๆ ที่เห็นใบหน้าของซุนนานตกตะลึงและแลดูเก๋ๆ กังๆ ต้องหน้าเรือนกายเปลือยเปล่าของหญิงงามเช่นนี้ นางกำลังจะได้มองดูเจ้าตัวน้อยถูกรังแกอีกครั้ง ไม่รู้ทำไมนางจึงรู้สึกสุขสันต์ในการกระทำแปลกๆ เช่นนี้นัก