
ในเช้าวันหนึ่งที่เริ่มมีหมอกลงอากาศเริ่มเย็นทุกคนตื่นแต่เช้ามาก่อไฟผิงและปิ้งมันกินพูดคุยกันอยู่นั้นอยู่ๆก็ได้ยินเสียงขบวนหนึ่งกำลังใกล้เข้ามา ทุกคนจึงออกไปดูก็เห็นขบวนดูเหมือนว่าจะเป็งานแต่ง ทุกคนต่างมองหน้ากัน ว่าแถวนี้ไม่มีบ้านเขาจะมาทำอะไรสักพักก็เห็นคุณชายฉุนฉินขี่ม้ามาทุกคนก็รู้เลยว่าต้องมาสู่ขอปิงปิงเป็แน่ พอขบวนมาถึงคุณชายรีบยกของหมั้นลงมาตรงหน้าทุกคนแล้วนั่งคุกข่าวทุกคนต่างใ แม่จึงพูดขึ้นมาว่า คุณชายคุณชายไม่สมควรทำเช่นนี้เลยคุณชายจึงพูดขึ้นมาว่าข้ากลับไปทบทวนตัวเองหลายครั้งข้าชื่นชอบแม่นางปิงปิงจากใจจริงข้าขอคนทางบ้านแล้ววันนี้ท่านแม่ข้ามาด้วย ข้าขอแม่นางปิงปิงแต่งงานกับข้าได้หรือไม่ แม่จึงถามปิงปิงว่า ปิงปิงลูกชอบคุณชายหรือไม่ ปิงปิงเขินอาย แม่บุญธรรมเลยพูดขึ้นอีกว่าจะมีงานแต่งหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับนาง เ้าจะแต่งกับนางเ้าขอนางเอง ถึงไม่ใช่ลูกข้าแต่เมื่อมาอยู่กับข้าข้าก็ต้องรักและดูแล แม่ของคุณชายฉุนฉินจึงเดินเข้ามา ลูกชายข้าเห็นแม่นางเพียงครั้งเดียวยืนยันจะแต่งกับนางให้ได้วันนี้ข้ามาพบหน้า ข้ารู้แล้วว่าลูกชายข้าทำไมถึงชอบนางนัก ไม่เป็นัยต่อให้ไม่มีชาติตระกูลผู้ดี แค่มาปรนิบัติลูกข้าดีก็พอข้าไม่ว่าเ้าหรอก แม่จึงถามปิงปิงอีกครั้ง ปิงปิงจึงตอบตกลง คุณชายและแม่ก็ยกสินสอดให้และปิงปิงก็เข้าเกี๊ยวขบวนงานแต่งก็กลับไป งานแต่งดูเหมือนง่ายแต่ยากสำหรับการซ่อนตัวและเื่ราวในอดิตก็กลัวมีคนสืบรู้เข้าเลยปิดเงียบไป
แม่เลยพูดกับอวี่หลิงขึ้นมาว่า ต่อไปเ้าจะทำอะไรระวังตัวด้วยละ ถ้าเป็ไปได้ไม่ต้องไปไหนแล้วนะ คนอื่นข้าไม่ห่วงเท่าเ้า เ้าคงเข้าใจ จากนั้นทุกคนก็ช่วยขนสินสอดเข้าบ้าน