ETHER สงครามดาวนรกซอมบี้คลั่ง

3.14 ความฝันสีดำ

        ในเวลาใกล้เคียงกันขณะที่กันสึเกะกำลังจูบกับมีนดาบนดาดฟ้า

        ท่ามกลางห้องนอนที่อยู่ในความมืด ลีโมยื่นมือไปเปิดสวิตช์ไฟหัวเตียงสว่างวาบขึ้น ความฝันของเขาที่ว่าเจ้าคาเมร่อนกระโดดขึ้นมานอนขดตัวบนหน้าอกทำให้ลีโมสะดุ้งตื่น เขายกมือขวาขึ้นมาทาบอกก่อนจะไอแห้งๆ ออกมาสามครั้ง

        “เวรเอ๊ย” อาการเจ็บหน้าอกกระตุ้นให้ลีโมนึกถึงบางอย่างที่เขาไม่อยากนึกถึง 

        มันคือ...มะเร็งปอด..

        เขาตรวจพบว่าเป็นมะเร็งปอดชนิดเซลล์ไม่เล็กเมื่อเดือนที่แล้ว ระยะของมันอยู่ในช่วงเริ่มแรกใกล้ๆ เข้าสู่ระยะที่สอง หมอให้ยาต้านมะเร็งมาให้เขากินเพื่อรอการฉายรังสี และบอกเขาว่าเมื่อรักษาหายแล้ว ลีโมอาจมีชีวิตยืนยาวถึงหนึ่งร้อยปี คำพูดของหมอทำให้ลีโมที่ตอนนั้นอยู่ในอาการหดหู่หัวเราะ

        ..มะเร็งงั้นเหรอ โชคดีที่ตรวจเจอก่อน เขาคิด และรู้สึกขอบคุณเจ้า
คาเมรอนในตอนนั้นที่มันชอบขึ้นมาดมหน้าอกของเขา และจะนอนขดตัวทับอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ซึ่งเจสซิก้าแม่ของมอลลี่ได้บอกเขาว่า พวกแมวมีสัมผัสพิเศษบางทีพวกมันอาจจะตรวจพบอะไรบางอย่างในตัวเรา เธอบอกเขาว่าเธอเคยดูมาจากในสารคดีและแนะนำให้ลีโมไปตรวจร่างกายโดยด่วน ตอนนั้นลีโมไม่ได้คิดอะไรมาก เขาแค่อยากไปตรวจร่างกายเพื่อเอาใจแม่ของมอลลี่เท่านั้น และก็บู้มแจคพอต ยินดีด้วยเราตรวจเจอมะเร็งปอดที่เข้าใกล้ระยะที่สอง นั่นเป็นโชคดีของคุณเพราะเราสามารถรักษามันได้ แต่ใครจะไปรู้ บางครั้งพระเจ้าก็ไม่ได้โยนปัญญาใส่ชีวิตของคุณแค่หนึ่งอย่าง 

        เกิดเหตุซอมบี้ระบาดก่อนวันนัดฉายรังสีเพียงหนึ่งอาทิตย์ เจสสิก้าถูกลูกสาวคนเล็กของเธอที่กลายเป็นซอมบี้ฆ่าตาย และแมวของเขา เจ้าคาเมร่อนแสนฉลาด ก็คือแมวที่กัดลูกสาวของเธอ

        “บัดซบ” ลีโม ยกขวดยาต้านมะเร็งพลาสติกที่มีลักษณะคล้ายขวดวิตามินขึ้นมาเปิดดู ซองเม็ดกันชื้นที่อยู่ก้นขวดทำให้เขาเข้าใจว่ายายังเหลือเยอะอยู่ และเมื่อเอามันออกมานับดูแล้ว ก็พบว่ามันเหลืออยู่แค่สิบเม็ดเท่านั้น

        …อยู่ไปอีกร้อยปีอย่างนั้นเหรอ..หึๆๆ ลีโมแสยะยิ้มให้กับชะตากรรมของตัวเอง เขาหยิบยาเม็ดสีเหลืองขึ้นมาหนึ่งเม็ด ขนาดของมันใหญ่พอๆ กับยาพาราขนาดห้าร้อยมิลลิกรัมสองเม็ดเชื่อมติดกัน

        “ช่วยไม่ได้” เขากัดยาเข้าไปในปากครึ่งเม็ด จากปกติที่ต้องทานครั้งละสองเม็ด ก่อนจะยกขวดน้ำที่อยู่บนโต๊ะกรอกตามลงไป

        ..แกกำลังพยายามบอกอะไรฉันอยู่อย่างนั้นเหรอ คาเมร่อน .... ความคิดสุดท้ายทำให้ลีโมนึกถึงขนอันอุ่นนุ่มของเจ้าคาเมร่อนตอนที่มันกระโดดขึ้นมาขดตัวนอนบนเตียงกับเขา ไฟจากหัวเตียงมอดดับลง ลีโมหลับตาและดึงผ้าห่มนวมขึ้นมากอดกระชับที่กลางอก พลางคิดจินตนาการว่ามันคือแมวของเขา

        ____