ย้อนกลับไปสมัยราชวงศ์โจวที่รุ่งเรือง บ้านเมืองสงบสุขเหล่าราษฎรอยู่ดีกินดี บ้านเมืองไร้ศึกา
เมืองลั่วหยางที่อุดมสมบูรณ์ ภายในเมืองมีตระกูลใหญ่ที่สำคัญต่อราชวงศ์หนึ่งในนั้นคือตระกูลลู่
ลู่เสี่ยวประมุขของตระกูลที่เป็อัครมหาเสนาบดีดูแลเหล่าเสนาบดีฝ่ายต่างๆ ของราชสำนัก ตลอดมาเป็คนซื่อตรงและสนิทสนมกับองค์ฮ่องเต้ทำให้ตระกูลลู่ถือว่ายิ่งใหญ่รองจากตระกูลโจวเลยก็ว่าได้
ฮูหยินลี่เหมยนั้นร่างกายอ่อนแอ หลังจากคลอดบุตรสาวอันเป็ที่รักได้ไม่กี่ปีก็จากไป
เสนาบดีลู่เสี่ยวเองแม้จะมีอนุภรรยาอยู่มากมายแต่ก็ไม่แต่งตั้งผู้ใดขึ้นเป็ฮูหยินแทนที่เหมยลี่เลยเพราะเคยรับปากกับลู่หลินบุตรสาวเอาไว้
เพล้ง!
"เ้าใช้สิ่งใดต้มยาบำรุงให้ข้า! เหตุใดถึงมีรสชาติโหดร้ายเช่น! "
"ท่านหญิงได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเ้าค่ะ ขอให้ข้าได้ทำอีกครั้งเถิดนะเ้าคะ"
"ฉี! จับนางไปตัดมือ! "
"ขอบคุณเ้าค่ะ คุณหนูช่างมีจิตใจงดงามยิ่งนัก"
เพราะชื่อเสียงที่เลื่องลือทำให้นางกำนัลผู้นี้รู้ดีว่าโทษที่นางได้รับนั้นมันเบาที่สุดแล้ว นางยังมีชีวิตอยู่รอดได้เท่านี้ก็เป็เมตตาที่ท่านหญิงลู่มอบให้
เฟยฉี องครักษ์หนุ่มที่ดูแลรับใช้ตระกูลลู่มานานั้แ่ลู่หลินเกิด ใบหน้าที่เรียบนิ่งเ็าทำให้ผู้คนที่พบเห็นต่างหวาดหวั่น
ประจวบเหมาะกับชื่อเสียงด้านความเก่งกาจที่ร่ำลือทั่วเมืองทำให้ไม่กล้ามีผู้ใดกล้าต่อกรกับลู่หลินเลย
เฟยฉีไม่เคยเอ่ยหรือขัดใจในสิ่งที่ลู่หลินทำ มีเพียงใบหน้าเ็าไร้ความรู้สึกเท่านั้นที่แสดงออก และทำตามบัญชาที่ได้รับทุกครั้ง ทุกเื่ไม่ว่าเื่ใดก็ตาม
ลู่หลินเอาแต่ใจตนจนเป็นิสัย นางไม่สนใจผู้ใดจะเป็เช่นไรกับความเอาแต่ใจของนาง
นางถูกบิดาตามใจและยังถูกองครักษ์หนุ่มตามใจตลอดจนมีนิสัยเช่นนี้
แม้นางจะรู้ดีว่ามันเป็ความเอาแต่ใจที่เกินไปในบางครา แต่ยิ่งเฟยฉีไม่ห้ามปรามนางก็ยิ่งเอาแต่ใจหนักขึ้น
"ไปรับทองที่ท่านพ่อบ้านแล้วออกจากจวนไปนอกเมืองเสีย ข้าจะทำเป็มองไม่เห็นเ้า"
"ข้า ...ข้าขอบใจท่านยิ่งนักท่านฉี บุญคุณชีวิตในครานี้ข้าจะไม่ลืมเลยเ้าค่ะ"
นางกำนัลที่ถูกลากออกมาจากตำหนักของคุณหนูลู่หลินเอ่ยทั้งน้ำตา เป็อันรู้กันว่านางต้องไม่มาให้คุณหนูลู่หลินเห็นหน้าอีก
เฟยฉีใช้สายตาเ็ามองตามสตรีนางนั้นไป ก่อนจะหันเดินกลับตำหนักของคุณหนูลู่ผู้เอาแต่ใจไปด้วยใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกเช่นเดิม
ความเอาแต่ใจของนางทวีหนักขึ้นทุกวี่วัน นางถึงขั้นสั่งทำร้ายผู้อื่นอย่างหน้าตาเฉยจนเขาเริ่มจะทนไม่ไหว
บ้านเมืองสงบสุขแล้วไม่มีศึกา แต่เหตุใดนางยังทำตัวเป็ศาลเตี้ยตัดสินผู้อื่นเช่นนี้ แต่ก่อนนางเคยน่ารักและเขาก็เอ็นดูนางมากหรือความใจดีของเขามันทำให้นางเสียผู้เสียคนเช่นนี้
แม่ลู่เสี่ยวบิดาของนางและเป็ผู้มีบุญคุณต่อเขาจะทำเป็หลับตาข้างหนึ่งมองไม่เห็นในสิ่งที่บุตรสาวอันเป็ที่รักทำ
แต่ท่านก็ตอบแทนเหล่านางกำนัลที่ถูกบุตรสาวตนทำร้ายจนพวกนางพอใจไม่เรียกร้องสิ่งใดอีก
"ข้าให้ไปตัดมือนางเพียงเท่านี้ เหตุใดเ้าต้องใช้เวลานานเช่นนี้"
"ขออภัยข้าผิดเอง"
เฟยฉีถูกต่อว่าทันทีที่เดินกลับตำหนักมา เป็เช่นนี้เสมอเขาไม่ต่อปากต่อคำกับนางเพียงยอมรับผิดนางก็ไม่มีสิ่งใดจะกล่าวว่าเขาอีก
"ข้าว่าเ้าเห็นใจนางเลยไปปลอบใจนางกำนัลผู้นั้นอยู่ใช่หรือไม่"
"เหตุใดข้าต้องทำเื่ไร้สาระเช่นนั้น ท่านเองก็ทรงทราบว่าข้าไม่ใช่บุรุษเช่นนั้น"
ยิ่งใบหน้าเฟยฉีที่นิ่งสงบดุจดังน้ำแข็งเพียงใด ภายในใจของลู่หลินก็ยิ่งเหมือนมีผู้ใดเอาไม้มาก่อสุมเติมเพลิงไฟให้รุกโชนขึ้นมาได้อย่างรวดเร็วจนนางนั่งไม่ติด
"ก็เพราะเ้าไม่เหมือนผู้อื่นข้าถึงได้หวงเ้ายิ่งนัก เ้าไม่เห็นสายตายั่วยวนนางกำนัลพวกนั้นที่ส่งให้เ้าบ้างรึไง! "
คุณหนูตระกูลลู่ผู้สูงศักดิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ เหตุใดถึงได้ไม่รับรู้เลยว่าที่นางเป็เช่นนี้เพราะเหตุใด
"ข้าต้องเข้าวังหลวงตามที่ท่านลู่บัญชา หากคุณหนูอยากจะไปเดินเที่ยวเล่นตลาดก็ให้สี่เซียวพาไปนะขอรับ"
"ไม่เอา ถ้าท่านไม่ไปข้าจะไปเดินให้ตัวเองเบื่อทำไม ข้าจะรอเ้าพาไปนะเฟยฉี"
ลู่หลินที่เก่งกาจกับทุกคนเว้นเพียงองครักษ์หนุ่มอย่างเฟยฉีที่นางนั้นไม่กล้าเอาแต่ใจด้วยมากเพราะกลัวว่าเขาจะเบื่อหน่ายนาง
เหตุการณ์ในคืนนั้นที่นางวางยาปลุกกำหนัดเฟยฉีเพื่อที่จะได้เขามานั้นยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจ
ทั้งท่วงท่าลีลาของเขาที่แสนเร่าร้อนจนนางติดใจ และเฝ้าฝันถวิลหาทุกค่ำคืนแต่เขาก็ไม่ใส่ใจนางแถมดูท่าทีจะตีตัวออกหากนางด้วย
"ข้าอาจไปนาน หากท่านจะรอคงเย็นย่ำ แต่ก็สุดแท้แต่คุณหนู ข้าขอตัว"
พูดจบเฟยฉีก็เดินออกมาจากตำหนักของคุณหนูลู่หลิน นางเป็สิ่งต้องห้าม เป็สตรีที่เขาไม่อาจเอื้อมที่จะคว้ามานอนเคียงข้างกายอย่างสุขสมได้
เื่ที่เกิดขึ้นในค่ำคืนนั้นมันก็เป็ความผิดมหันต์ที่เขาไม่อาจทำใจยอมรับได้
ทั้งผิดต่อท่านลู่เสี่ยวที่เลี้ยงดูมาั้แ่วัยเยาว์ อีกทั้งยังผิดต่อคุณหนูลู่หลินที่เขาบังอาจดึงนางลงต่ำแปดเปื้อนสิ่งไม่ดีเช่นเขา
แม้นางจะเป็ผู้วางแผนนี้ทั้งหมดเพราะมีใจเสน่ห์หาเผลอไผลไปกับรูปลักษณ์ภายนอกนี้จนทำให้เกิดเื่ไม่ดี
แต่เขาก็ไม่อาจตอบรับน้ำใจนางได้ นางมีคู่หมายและชายผู้นั้นก็เป็บุรุษตระกูลสูงศักดิ์ไม่ใช่องครักษ์ที่ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงนางเช่นเขา
ลู่หลินเองก็มองตามชายที่นางรักไปด้วยสายตาเศร้าสร้อย นางไม่เคย้าสิ่งใดนอกจากชายที่เป็รักแรกและรักเดียวในใจตลอดมา
่หลังที่นางทำตัวไม่ดีก็เพียงเพื่อเรียกร้องความสนใจ นางอยากให้ชายที่รักสนใจนางบ้าง ยอมรับนางในฐานะสตรีที่เหมาะสมจะเคียงคู่ไม่ใช่เว้นระยะกันทำตัวเหมือนนายบ่าวเช่นนี้ที่ๆ ที่เราทั้งสองเป็มากกว่านั้นแล้ว
"หรือข้าต้องเล่นใหญ่กว่านี้ ถ้าท่านยังเมินข้าเช่นนี้ข้าคงต้องดึงท่านพ่อมาด้วย "
นางไม่ยอมแพ้ถึงจะมีคู่หมายที่เป็บุรุษสูงศักดิ์แต่ไร้จริยธรรมข่มเหงผู้อื่นไปทั่วเช่นนั้นนางไม่้า
ผู้เดียวที่นางจะต้องได้เป็สวามีคือองครักษ์หนุ่มนามว่าเฟยฉีเท่านั้น!
8K
