เซียนเทพแห่งยุคสมัยใหม่

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายผ่านไป ทุกคนก็ได้เข้านอนกันตามปกติส่วนตงหลิวฟานเทียนวันนี้เขาว่าจะไม่นอน

เขานั่งรวมพลังปรานอยู่ในห้อง ขณะที่เขากำลังรวมปรานอยู่นั่นเองเขาก็เหมือนจะรู้สาเหตุอีกหนึ่งสาเหตุแล้วว่าทำไมคนในยุคนี้ถึงได้มีคนใช้ปรานได้ที่น้อยลง

ปรานที่เขารวมมาได้มันต่างจากยุคของเขา บนโลกใบนี้มีพลังปรานที่มาจากธรรมชาติค่อนข้างที่จะน้อยกว่ายุคของเขาเป็นอย่างมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่สามารถรวบรวมได้เลย

เพียงแต่มันค่อนข้างน้อย แต่พลังปรานในโลกใบนี้สำหรับเขาแล้วมันก็ไม่ได้จำเป็นขนาดนั้น เป็นเพราะว่าพลังปรานในตัวของเขานั้นมีเยอะมากๆ เพราะงั้นการรวบรวมปรานจึงไม่จำเป็น

แต่เพราะการที่เขาได้ไปทำงานที่ร้านสะดวกซื้อ เขาเลยได้เรียนรู้ว่าบนโลกใบนี้ยังมีสิ่งที่เขายังไม่รู้อีกมาก

เพราะงั้นเขาจะใช้ชีวิตไปวันๆไม่ได้ เหมือนกับก่อนที่เขาจะหลับไหลเขาจะต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ

และอีกอย่างเขาเตรียมตัวที่จะไปโรงเรียนเซียนในวันพรุ่งนี้แล้ว เขาได้ลากับหัวหน้างานว่าพรุ่งนี้เขาจะไม่ได้ไปทำงาน

หัวหน้างานก็ดูจะไม่ได้อะไรเพราะแค่เขามาทำงานแค่วันเดียวก็ทำให้ของที่เต็มร้านกลายเป็นหมดทั้งร้านได้

หัวหน้างานเลยให้เขาหยุดงานได้ เพียงมีข้อแม้ว่าในหนึ่งอาทิตย์มาทำงานแค่สองวันพอ เจ้าของร้านให้เหตุผลว่าเตรียมของไม่ทันขาย

เขานั้นอยากรู้เป็นอย่างมากว่าโรงเรียนเซียนนั้นเป็นอย่างไร แล้วใครเป็นคนสร้างโรงเรียนเซียนขึ้นมากันแน่ และผู้ตรวจการมีพลังที่เท่าเขารึป่าว

ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยเต็มไปหมด วันพรุ่งนี้ก็จะเป็นวันที่เขาจะได้รู้เรื่องที่เขาสงสัยทั้งหมดแล้ว

‘ข้าอยากรู้เสียจริง ว่าผู้ตรวจการนั่นจะมีความแข็งแกร่งในระดับได’

เขานั่งรวมพลังปรานทั้งคืนจนเช้า เขาได้เดินออกจากบ้านแต่เช้าไปที่ร้านสะดวกซื้อ เพราะเขานัดกับเยี่ยหยูไว้แล้วว่าจะเจอกันที่นั่น

ขณะที่เขากำลังจะออกจากบ้านนั่นเอง ก็มีเสียงเรียกเขา

“พี่ชายจะไปไหนหรอ?”

เสียงที่เรียกเขาก็คือเยี่ยเยี่ยนั้นเอง เยี่ยเยี่ยถามเขาด้วยความสงสัยว่าตอนนี้ก็เป็นเวลาเช้ามืด

เขาที่เห็นเยี่ยเยี่ยก็ได้ถามเยี่ยเยี่ยกลับไป

“เยี่ยเยี่ยตื่นเช้าจัง ไม่รู้สึกง่วงงั้นหรอ?”

เยี่ยเยี่ยพยักหน้าก่อนที่จะเดินมากอดเขาไว้ ก่อนที่จะร้องไห้ทำให้ตงหลิวฟานเทียนตกใจเป็นอย่างมาก ทำไมเยี่ยเยี่ยถึงได้ร้องไห้กัน เขาเลยถามเยี่ยเยี่ยว่าทำไมถึงได้ร้องไห้

“ทำไมถึงได้ร้องไห้ละเยี่ยเยี่ย เป็นอะไรงั้นหรอ?”

เขาถามเยี่ยเยี่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน เยี่ยเยี่ยเช็ดน้ำตาของตัวเองก่อนที่จะพูดตอบคำถามของเขา

“พ่อของหนู…เคยออกจากบ้านเวลานี้ละเขาก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย…หนูไม่อยากให้พี่ชายต้องเป็นเหมือนพ่อของหนู…”

ตงหลิวฟานเทียนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับรู้สึกสลดใจ พ่อของเยี่ยเยี่ยคงจะเป็นผู้ใช้ปรานและออกไปต่อสู้เลยทำให้ไม่ได้กลับมา หรือไปก็กรณีที่เลวร้ายที่สุดก็คือพ่อของเยี่ยเยี่ยทิ้งเยี่ยเยี่ยไป

เขาได้ยิ้มออกมาก่อนที่จะพูดกับเยี่ยเยี่ยพร้อมลูบหัว

“ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่ชายหน่ะจะกลับมาอย่างแน่นอนพี่ชายจะไม่มีทางหายไปพี่ชายจะค่อยอยู่ปกป้องเยี่ยเยี่ยเอง”

เยี่ยเยี่ยที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาได้ เธอพยักหน้าด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนที่จะเดินกลับไปที่ห้องของตนเอง

ตงหลิวฟานเทียนนั้นถอนหายใจ เขาคิดว่าทำไมเด็กตัวเล็กๆแบบนี้ต้องมาเจอเรื่องอะไรแบบนี้กัน

แต่เขาก็คิดชมเยี่ยเยี่ย ถึงเธอจะเด็กมากแต่กลับสามารถทนกับเรื่องอะไรแบบนี้ได้เป็นเวลานาน

‘เยี่ยเยี่ยดูโตกว่าอายุจริงๆอีกนะ’

เขาคิดด้วยความภาคภูมิใจราวกับว่าเขาเป็นพ่อแท้ๆของเยี่ยเยี่ยเลยก็ว่าได้ แต่ตอนนี้เขาเองก็มีเรื่องที่สำคัญเช่นกัน

เขาเป็นประตูออกเพื่อที่จะไปที่ร้านสะดวกซื้อ เขานั้นอยากจะไปดูเร็วๆแล้วว่าโรงเรียนเซียนนั้นเป็นอย่างไร