สามัญสำนึกของดยุกหมูอ้วน

ตอนที่เก้าสิบสอง The New Dawn

“บุฮิ”

เพี๊ยะ

“อ๊าย”

นาเดียมีผ้าปิดตาผมยาวสยายถูกเชือกมัดมือติดอยู่กับเสา

ด้านหลังที่ขาวเนียนและก้นเป็นรอยแส้ของท่านดยุกสะบัดตัวไปมา

“บุฮิ”

เพี๊ยะ

“อ๊าย”

ลิเดียบุตรสาวของนาเดียที่มีความอ่อนเยาว์มากกว่ากอดมารดาของเธออยู่ในสภาพเปลือยเปล่าร้องจากการถูกแส้ผสมสกิล[Domesticate]ที่พัฒนาขึ้นของท่านดยุกเข้า

จากที่สกิลนั้นใช้กระจายไปทั่วบริเวณด้วยการฝึกกับมาเรียทำให้ดยุกหมูอ้วนสามารถรวมพลังของสกิล[Domesticate]ไว้ที่แส้ได้อย่างหนาแน่น

ตีไปทีหนึ่งทำให้คนที่จิตใจแข็งแกร่งเจอกับเวทมนตร์มาหลายอย่างตลอดประสบการณ์ของการเป็นนักผจญภัยและผู้อำนวยการของscholarum ของผู้อำนวยการนาเดียยังทนทานไม่ได้

ไม่ต้องกล่าวถึงบุตรสาวของเธอที่ชอบการค้นคว้าในสำนักscholarum มากกว่าการออกไปผจญภัย

ร่างของพวกเธอห้อยไปมาบิดกายไปมาพร้อมกับเชือกที่มัดแขนเธออยู่

เสียงแส้ฟาดสลับกับเสียงบุฮิของท่านดยุกยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

Tried and True Method วิธีการที่เป็นที่แน่นอนและตรวจสอบมาแล้วว่าได้ผลนั้นเป็นที่นิยมมากกว่าวิธีการใหม่ที่ขาดการตรวจสอบว่าได้ผลหรือไม่

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่เราจะเปลี่ยนอะไรในสังคมหรือมาตรการต่างๆนั่นเอง

เพราคนเราชอบความคุ้นชินและเคยชินมากกว่าคือสัญชาตญาณเบื้องลึกของมนุษย์ที่ชอบความแน่นอน เกลียดการเปลี่ยนแปลงต่างๆ

ดังนั้นเมื่อวิธีการจับสาวไปเป็นทาสอุ่นเตียงของดยุกหมูอ้วนได้ผลมาตลอดแม้แต่กับมาเรียที่เป็นนักบุญที่มีพลังใจเหนือคนธรรมดาทั่วไปดุจคนในตำนานยังยอมเป็นทาสอุ่นเตียงของดยุกหมูอ้วน

ทำไมเราต้องเปลี่ยนวิธีที่เราใช้ได้ผลด้วย?

“บุฮิ”

เพี๊ยะ

“อ๊าย”

เสียงร้องคราวนี้ยาวนานกว่าเดิมทั้งนาเดียและลิเดียขาสั่นอ่อนแรงไม่สามารถทนไหวอีกต่อไปนั่นเอง

ดยุกอูลริก็รูว่าเธอทนไม่ไหวเพราะรู้สึกได้ว่าด้วยความขยันของเขาในการใช้ทักษะ[Domesticate] ทำให้เขามีทักษะสูงขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง

ด้วยการฝึกฝนทุกวันอย่าไม่ย่อท้อดุจเดียวกับเมกุมิน

แต่ภารกิจอันหนักหนาของดยุกหมูอ้วนทื่ต้อง[Domesticate] สาวๆทุกครั้งก็ทำให้คนที่มีเรี่ยงแรงน้อยคงหมดแรงไปก่อนเป็นแน่

“ทีสุดท้ายล่ะนะ”

แส้สะบัดเหยียดตรงกลางอากาศมานาสีขาวลอยมาจากอากาศและจากตัวดยุกอูลริก

ทำให้แส้เปล่งแสงสีขาวราวกับไฟสีขาวลุกอยู่บนแส้

[Mana Overload]

[Command]

[Domesticate]

[Word of Power:บุฮิบุฮิ บุฮิ]

เพี๊ยะ

อ้ายยย—

เสียงของนาเดียและลิเดียเงียบเสียงลงและสลบลงแต่ร่างกายของพวกเธอสั่นไม่หยุดจากผลจากการคอมโบสกิลของดยุกหมูอ้วนที่ผ่านการฝึกจากการเป็นนักผจญภัยมาแล้วทำให้ความสามารถสูงขึ้นไปอีกขั้น

และจากนั้นผมแก้เชือกและปลอบประโลมทั้งสองอยู่บนเตียง

“นายท่านรุแรงจังเลย”นาเดียกล่าวพร้อมกับกอดผมไม่หยุดและลิเดียก็กอดกลมเช่นกัน

เฮ้อ ภาระหน้าที่ของดยุกหมูอ้วนนั้นไม่เคยจบสิ้น

กลางคืนก็ต้องดูแลพวกทาสอุ่นเตียงและตอนเช้าก็ต้องไปผจญภัยอีก

แต่ตราบใดที่โลกยังมีมอนสเตอร์และสาวๆที่สามารถจับมาทำทาสอุ่นเตียงได้ดยุกหมูอ้วนก็จะปฎิบัติภารกิจต่อไป

จบเล่มหนึ่งติดตามดยุกหมูอ้วนได้ต่อไปในเล่มสองครับ