ระบบล็อกอินสร้างอวตารในโลกอันเตอร์

บทที่ 78 

ผู้ขอความช่วยเหลือในยามราตรี

ในตอนนี้มีกลุ่มคนกำลังมุ่งตรงมาทางด้านของเอ็กซ์ที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่ สัมผัสได้ถึงตัวตนของกลุ่มคนที่กำลังมุ่งตรงเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้

ในตอนนี้พวกเขากำลังวิ่งส่งมาพร้อมกับมีพวกมอนสเตอร์จำนวนหนึ่งในการติดตามมาที่สถานที่แห่งนี้ด้วย

เอ็กซ์ที่กำลังนั่งดื่มชาหลังอาหารค่อยค่อยลุกขึ้นมองตรงไปยังด้านหน้า

เวเลนมองไปยังหัวหน้าของตนเองพร้อมกับถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ มีอะไรอย่างนั้นหรอครับหัวหน้า ”

“ ตอนนี้คนพวกนั้นกำลังวิ่งมาทางนี้ ดูเหมือนว่าจะมีมอนสเตอร์จำนวนมากวิ่งตามมาด้วย ”

“ มอนสเตอร์จำนวนมากเลยอย่างนั้นเหรอครับ!!! ” เวเลนรีบตื่นตัวจากนั้นก็รีบหยิบอาวุธของตนเองออกมา 

เอ็กซ์ยกฝ่ามือของตนเองขึ้นมาพร้อมกับพูดอย่างรวดเร็ว “ ไม่ต้องหรอกไม่ต้องหรอกตัวฉันคนเดียวก็พอแล้ว ”

“ พวกนั้นกำลังวิ่งตรงมาทางนี้ถึงแม้ว่าพวกมอนสเตอร์จะเป็นมอนสเตอร์กลุ่มใหญ่พอสมควรแต่มันเองก็ไม่เกินกว่าความสามารถของฉันหรอก ” 

“ เอาเป็นว่าถือว่าเป็นการออกกำลังกายหลังอาหารก็แล้วกัน ” เอ็กซ์กล่าวออกมาอย่างสบายๆ

เขาไม่ได้กลัวพวกมนุษย์หมาป่าจำนวนขนาดนั้นที่วิ่งตามกลุ่มคนพวกนั้นมาเลยสักนิด

เอ็กซ์เดินตรงไปด้านหน้าพร้อมกับใช้ดวงตามองตรงไป สายตาของเขานั้นมองเห็นสิ่งที่ไกลมาก เพราะสกิลตาเหยี่ยว 

“ ประมาณซัก 30 ตัวอย่างนั้นหรอ อืม… ได้เวลาย่อยอาหารกันแล้ว ” เอ็กซ์ดึงดาบของตนเองออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับพุ่งทะยานไปด้านหน้า

กลุ่มฮันเตอร์ที่กำลังหนีมอนสเตอร์จำนวนมากที่ไล่หลังมา พวกเขานั้นวิ่งหนีอย่างสุดกำลัง ในตอนนี้แน่นอนว่ามองเห็นแสงไฟอยู่ด้านหน้าคิดว่า อาจจะมีกลุ่มคนอยู่ด้านหน้าที่พอจะช่วยเหลือพวกเขาได้

พวกเขานั้นเป็นฮันเตอร์กลุ่มใหญ่ที่มีจำนวนประมาณ 10 คนแต่ว่าพวกมนุษย์หมาป่าพวกนั้นพวกมันมีจำนวนมากกว่าพวกเขาถึงสามเท่า

เพราะแบบนั้นก่อนรับมือมันเองก็เป็นเรื่องที่ถือว่ายากพอสมควร ไม่เพียงแค่นั้นภายในสถานที่แห่งนี้ ในตอนนี้บริเวณรอบรอบถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด

ความมืดที่ปกคลุมอยู่บริเวณรอบรอบมันกลายเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขานั้นสามารถรับมือกับพวกมนุษย์หมาป่าได้ยากมากขึ้น

พวกมนุษย์หมาป่าที่อาศัยอยู่ภายในดินแดนแห่งนี้ การต่อสู้ยามราตรีภายในถิ่นฐานของพวกมันพวกมันย่อมสามารถทำได้ดีกว่าพวกเขาอยู่แล้ว

เพราะแบบนั้นการที่จะประเชิญหน้ากับพวกมนุษย์หมาป่าพวกนี้ ในยามราตรีแบบนี้มันถือว่าเป็นสถานการณ์ที่เสียเปรียบเป็นอย่างมาก

ในตอนนี้พวกเขากำลังโดนพวกมันไล่หลังมาอีกไม่นานก็จะตามทัน

“ แย่แล้วพวกมันกำลังตามมาทันแล้ว!!! ”

“ อดทนเอาไว้เนินด้านหน้าน่าจะมีคนพวกเขาน่าจะช่วยพวกเราได้ ” หัวหน้าปาร์ตี้ที่เป็นอัศวินหนุ่มกล่าวออกมา

ในตอนนี้พวกเขามีเป้าหมายเพียงอย่างเดียวเดินทางไปด้านหน้าขอเพียงแค่ว่าถ้าไปถึงจุดนั้นได้อย่างน้อยมันเองก็น่าจะมีคนที่ช่วยเหลือพวกเขาได้

ในขณะที่พวกเขานั้นกำลังวิ่งหนีอย่างสุดกำลัง อยู่ๆพวกเขาเองก็สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวบางอย่างที่พุ่งผ่านหน้าพวกเขาไป

กลุ่มฮันเตอร์เป็น 10 คนหยุดเท้าลงพร้อมกันดวงตาของพวกเขานั้นเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ

พวกเขาหันกลับไปมองบริเวณด้านหลัง ในตอนนี้เห็นร่างของคนผู้หนึ่งพุ่งกระโจนเข้าไปภายในฝูงของมนุษย์หมาป่า

“ นี่ทำอะไรน่ะ!!! ” พวกฮันเตอร์พวกนั้นตะโกนขึ้นมาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกตกใจ

ทว่าไม่กี่นาทีต่อมามันก็ต้องทำให้คนพวกนั้นต้องเปลี่ยนความคิด

ใบหน้าของคนพวกนั้นเต็มไปด้วยความตกตะลึง ในตอนนี้ราวกับว่าพวกมันนั้นตกอยู่ภายในห้วงภวังค์

“ อะไรกันไม่อยากเชื่อสายตาของตนเองเลย ”

“ ทำไมคนคนนั้นถึงสามารถรับมือกับพวกมนุษย์หมาป่าได้อย่างง่ายดายขนาดนั้นล่ะ ” พวกมันนั้นเต็มไปด้วยคำถาม

สิ่งที่มันกำลังพบเห็นในตอนนี้มีเพียงแค่ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่กำลังรับมือกับพวกมนุษย์หมาป่าพวกนั้น

ไม่สิควรที่จะเรียกว่าการรับมือการสังหารซะมากกว่า มันเหมือนกับการสังหารหมู่ด้วยคนคนเดียว

พวกมนุษย์หมาป่าพวกนั้นไม่สามารถทำอะไรบุรุษหนุ่มผู้นั้นได้เลยแม้แต่น้อยทั้งการโจมตีทั้งสัญชาตญาณในการต่อสู้พวกมันไม่สามารถตามชายหนุ่มผู้นั้นทัน

“ เขาเป็นฮันเตอร์ระดับเอสอย่างนั้นหรอ  ทำไมถึงจัดการพวกมนุษย์หมาป่าได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น ” หนึ่งในปาร์ตี้ของฮันเตอร์พวกนั้นพูดขึ้นอย่างตกตะลึง

ในช่วงเวลาเพียงไม่กี่นาทีที่ผ่านมา พวกหมาป่าจำนวนมากที่ตามพวกเขามาในตอนนี้พวกมันเหลือเอาไว้เพียงแค่ซากศพที่นอนตายอยู่ตามพื้น

เอ็กซ์หันมามองกลุ่มฮันเตอร์พวกนั้น “ พวกคุณเป็นใครงั้นเหรอครับ? ”

…

หลังจากนั้นก็พาคนพวกนั้นมายังที่พักของตนเองที่ตั้งอยู่บนเนิน ภายในสถานที่แห่งนี้มีแสงไฟจากดวงไฟพกพาที่เขานำติดมาด้วย พร้อมกับมีแสงจากกองเพลิงที่กำลังลุกไหม้อยู่ด้านหน้า

มันเปรียบเสมือนกับ สรวงสวรรค์ของพวกฮันเตอร์ที่อยู่ภายในหอคอยที่โหดร้ายแห่งนี้ ภายในดินแดนแห่งนี้ทั้งรกร้างและก็ว่างเปล่าไม่ว่าเดินไปทางไหนก็มีแต่เพียงแค่ความสิ้นหวัง

เพราะแบบนั้นสถานที่แห่งนี้มันจึงเปรียบเสมือนกับสรวงสวรรค์เลยก็ว่าได้

“ ชาร้อนร้อนแล้วก็อาหาร!! ขอบคุณครับที่ช่วยพวกเรา ”  อัศวินหนุ่มแสดงใบหน้าเปี่ยมสุข

“ ว่าแต่พวกคุณเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้แค่สองคนยังงั้นหรอครับ ” 

“ พูดอะไรนะหัวหน้าคุณเองก็เห็นความสามารถของคุณเอ็กซ์เขาแล้วนิ เมื่อกี้จัดการพวกนั้นได้อย่างสบายสบายแค่นี้ก็เห็นแล้วว่าเขานั้นมีความสามารถขนาดไหนไม่เห็นต้องถามถึงสมาชิกเลย ” ชายแทงค์ร่างใหญ่หนึ่งในสมาชิกปาร์ตี้ของพวกเขาพูดขึ้นมา

“ นั่นสินะครับถ้าเป็นคุณแล้วก็เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้คงไม่ต้องกังวล ”

เอ็กซ์มองตรงไปที่พวกที่อยู่บริเวณด้านหน้าก่อนที่เขาจะถามขึ้นมาด้วยความสงสัย “ แล้วพวกคุณล่ะเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้และยังในสถานการณ์แบบนี้อีกมันคืออะไร ”

“ ผู้คนที่เข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้ดูเหมือนว่าอย่างน้อยก็เป็นฮันเตอร์ที่อยู่ในระดับ b แล้วสินะตั้งกลุ่มแล้วก็เข้ามา คุณก็น่าจะรู้เกี่ยวกับเรื่องการเอาตัวรอดภายในชั้นนี้อยู่แล้ว ” 

“ ในตอนดึกดึกก็ควรจะอยู่ที่พักแรมของตนเองสิทำไมถึงไม่อยู่ที่สถานที่แห่งนี้ได้ล่ะ  ” เอ็กซ์ถามออกมาอย่างไม่ปิดบังในสิ่งที่ตัวเองกำลังสงสัย

พวกฮันเตอร์ที่อยู่ภายในชั้นนี้สิ่งที่พวกเขานั้นจะต้องรู้อย่างแรกก็คือการที่เข้ามาสิ่งแรกที่ต้องทำคือการสร้างที่พักแรม

ในช่วงเวลาแบบนี้คนพวกนี้ไม่น่าจะมาโดนไล่อยู่ด้านนอกมองดูแล้วมันก็น่าแปลกตลาดทำไมพวกเขานั้นไม่อยู่ตรงที่พักแรมของตนเอง 

คนพวกนี้พวกเขาเองมองจากการประเมินพลังด้วยสายตา เอ็กซ์เองก็น่าจะประเมินเค้าได้ว่าพวกเขาน่าจะมีระดับอยู่ในระดับ b 

ฮันเตอร์ที่อยู่ในระดับนี้พวกเขานั้นคงจะต้องมีประสบการณ์ในการเอาตัวรอดมาบ้าง เพราะแบบนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่อยู่ด้านนอกที่พักของตนเองอย่างไร้เหตุผลแบบนี้

หลังจากที่ถามออกไปใบหน้าของกลุ่มฮันเตอร์ที่อยู่ด้านหน้าก็เริ่มเปลี่ยนแปลง พวกมันแสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหนักใจออกมา

ก่อนที่คนที่เป็นหัวหน้าปาร์ตี้จะเป็นตัวแทนกล่าว

“ เออคือว่าเรื่องนั้นมันมีปัญหาน่ะสิครับ… ” อัศวินหนุ่มหัวหน้าทีมพูดขึ้น

จบบท