Antimage Master

บทที่ 18 ล่า พาร์ท 2

 “ได้ยินข่าวลือแล้วหรือยัง..“

 “เกี่ยวกับเด็กชายที่ชื่อรูทที่ถือครองสมบัติพิเศษหรือเปล่า.??”

 “ใช่…ฉันหาข้อมูลเพิ่มเกี่ยวกับลักษณะของเด็กคนนั้นแล้ว คิดว่าเขาอยู่ทางเหนือของเราเล็กน้อย.. ฉันเห็นเขาผ่านไปเมื่อครู่นี้ คิดว่าเราจะร่วมมือกันเพื่อจัดการกับเด็กชายคนนั้นได้มั้ย”

 “เอาสิ หลังจากที่ได้สมบัติพิเศษมาแล้วก็ขึ้นอยู่กับว่าใครในหมู่พวกเราที่แข็งแกร่งกว่า คนนั้นก็ได้สมบัติไปครอง”

 “เป็นข่าวลือที่น่าสนใจมากจริงๆขอรับ”

 เด็กชายตัวเล็กผมสั้นเกรียนกำลังแอบฟังบทสนทนาของของเด็กคนอื่นๆโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัวแม้แต่น้อย เขากระชับดาบเข้ากับตัวและเริ่มหลับตา มือผสานที่หน้าตักและลมหายใจก็นิ่งขึ้น การปรากฏตัวของเขาในปัจจุบันแทบจะถูกลบไปอย่างสมบูรณ์ เด็กคนนี้คือเด็กชายที่อาคอนกำลังจับตามองอยู่ หนี่งในมรดกของ mad alchemist ยูยะ ฮิกันบานะ

 ×××××××××××

 “เจ้าคนที่ฉันเจอตรงเนินดินต้องรู้ว่าฉันคือใครแน่นอน… ใครกันที่เริ่มปล่อยข่าวไร้สาระนี้ว่าฉันถือครองสมบัติพิเศษบ้าบออะไรแบบนั้น”

 รูทในปัจจุบันหอบหายใจหนักจากการต้องๆวิ่งหนีในทุกๆครั้งที่เขาพบใครสักคน ในช่วงเริ่มต้นเขาหนีโดยใช้สมบัติที่เขาได้มา จนกระทั่งเขาเริ่มได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับมหาสมบัติที่สามารถหยุดการหนีของเขาได้นั่นทำให้เขาเริ่มระมัดระวังมากขึ้น

 เขาเคยหนีไปและถูกส่งไปในจุดของใครบางคนที่รวบรวมมหาสมบัติได้ครบและเขาไม่สามารถทำอะไรได้ หลังจากค้นหาทั่วตัวรูทและไม่พบสมบัติดังกล่าว พวกเขายังคงไม่เชื่อว่าเชาไม่มีมันกับตัวและเชื่อว่าเขาซ่อนไว้บางแห่ง โชคดีที่เขาหนีมาได้ในครั้งนั้นและยังรักษาสมบัติเล็กๆของตนไว้ได้

 เพราะอาเรียที่ไล่ล่าเขาอย่างเปิดเผยทำให้คนอื่นๆเชื่อข่าวลือโกหกแบบนั้น ในขณะที่เขารู้ดีว่าแม้จะไม่มีเรื่องของสมบัติดังกล่าว อาเรียจะยังคงไล่ล่าเขาด้วยเหตุผลอื่น แต่เมื่อมีข่าวลือเช่นนี้ สถานการณ์ต่างๆจึงแย่ยิ่งขึ้น เขาตัดพ้อกับโชคชะตาของตัวเองโดยไม่ตระหนักแม้แต่น้อยว่าอาเรียคือคนที่ปล่อยข่าวลือ ขอบตาเขาคล้ำจากการอดหลับอดนอนเพราะต้องหนีตลอดเวลา เขายังคงพยายามถอยห่างจากผู้คนต่อไป

 ××××××××××

 “เป็นยังไงบ้าง” อาเรียถามโทบี้

 “มันได้ผลกว่าที่คาดไว้ด้วยชื่อเสียงของคุณหนู เราควรจะสามารถหาตำแหน่งคร่าวๆของเขาได้ และเมื่อเรารู้คร่าวๆว่าเขาอยู่บริเวณไหน รูนตรวจจับของคุณหนูก็จะนำทางเราไปหาเขาอย่างแน่นอน”

 โทบี้ตอบอาเรียด้วยรอยยิ้มกว้าง แผนนี้ได้ผลดีเกินไปจนเขาอดไม่ได้ที่จะชื่นชมทักษะการโกหกของตัวเอง แม้ว่าคนที่เริ่มแผนการจะเป็นอาเรียก็ตาม

 ในปัจจุบันทั้งคู่เริ่มทำความรู้จักกันมากขึ้นนั่นทำให้อาเรียรู้ชื่อของโทบี้ เขายังบอกด้วยว่าอาคอนคือคนที่แนะนำแนวทางหลายอย่างให้เขา ดังนั้นอาจารย์ของเธอจึงถือเป็นผู้มีพระคุณของเขา

 “เรามาลองวางแผนล่าเมื่อเจอเขากันเถอะ.. ยังไงซะการหาตัวเขาก็ไม่ใช่เรื่องยากตอนนี้”

 “แน่นอนขอรับ เพียงแต่ข้าไม่เก่งเรื่องวางแผน”

 “ข้าพอทำได้บ้าง”อาเรียกล่าวอย่างถ่อมตัวกับโทบี้

 “แถวนี้น่าจะเป็นที่ที่รูทอยู่ในปัจจุบัน.. เมื่อเราหาตัวรูทเจอมหาสมบัติที่อยู่กับเจ้าจะทำให้รูทไม่สามารถหนีได้… ปัญหาคือคนอื่นๆ”

 “คนอื่น??”

 “จะต้องมีคนอื่นแทรกแซงแน่นอน บางคนคงจับตาดูข้าเพื่อที่จะตามไปฉวยโอกาสโดยหวังว่าจะได้สมบัติพิเศษชิ้นนั้นที่ไม่มีอยู่จริง และเป้าหมายโจมตีของคนพวกนั้นจะไม่ใช่รูท แต่เป็นพวกเรา.. ดังนั้นโทบี้.. เจ้าต้องซ่อนตัวเมื่อเข้าใกล้พื้นที่ล่าเพื่อไม่ให้มหาสมบัติถูกเล็งเป้า ในกรณีนี้ถ้าเจ้าซ่อนตัวได้ดีพอมหาสมบัติจะทำให้คนอื่นๆเหมือนติดกับดักไปพร้อมๆกับรูทในตอนนั้นเราจะสามารถได้คะแนนมากมายโดยที่รูทอาจจะไม่ใช่เป้าหมายหลักของเราอีกต่อไป.. ข้าสามารถรับมือกับคนอื่นๆได้แน่นอนดังนั้นตำแหน่งของเจ้าสำคัญที่สุด.. ต้องห้ามถูกพบเด็ดขาด หลังจากได้คะแนนมาเราสามารถแลกเปลี่ยนคะแนนกันได้”

 ‘เธอเป็นเด็กจริงๆเหรอ????’

 มันน่าทึ่งเกินไปสำหรับเด็กอายุเท่าเธอที่จะมีการวางแผนและการตัดสินใจได้ในระดับนี้ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าทักษะการวางแผนของเธอนั้นหาได้ยากในหมู่นักเรียนและเขามั่นใจว่าในด้านการตัดสินใจ เธอไร้คู่แข่งในหมู่นักเรียน

 การวางแผนของเธอเป็นเรื่องหนึ่ง เด็กปีสูงๆบางคนเช่นแจ็คหรือสโตนอาจจะมีความสามารถใกล้เคียงกับเธอในด้านการวางแผน เหนือสิ่งอื่นใดการวางแผนนั้นเป็นรูปแบบหนึ่งของการคิดวิเคราะห์ที่สามารถเรียนรู้ได้โดยที่ไม่ต้องเผชิญกับสถานการณ์จริง

 คนละเรื่องกับทักษะในการการตัดสินใจที่อาเรียมี การตัดสินใจต้องการประสบการณ์ตรงหลายๆด้าน แผนสามารถผิดพลาดได้ทุกเมื่อในสถานการณ์จริง การตัดสินใจที่ดีจะช่วยให้สามารถประคับประคองแผนการเหล่านั้นได้ไปจนสำเร็จ เด็กที่อายุน้อยกว่าเขาเช่นเธอจะหาประสบการณ์เช่นนั้นมาจากไหน

 การตัดสินใจว่ารูทจะไม่ใช่เป้าหมายหลักของเธอในการล่าครั้งนี้ค่อนข้างทำให้โทบี้รู้สึกทึ่งมาก

 เขามั่นใจว่ารูทต้องทำบางอย่างให้เธอโกรธจนเธอต้องวางแผนการล่าเขาเป็นการส่วนตัว แต่เธอสามารถปล่อยไปได้โดยมองประโยชน์ที่สูงกว่า นั่นไม่ใช่สิ่งที่เด็กจะสามารถทำได้ ยิ่งเป็นเด็กที่เก่งและมีความภาคภูมิในตัวเองยิ่งเป็นเรื่องยากที่จะทิ้งความขุ่นเคืองเล็กๆไป แต่เธอก็แค่ทิ้งมันไปง่ายๆ เขามั่นใจว่าหากเขาอยู่ในตำแหน่งที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิและความนับถือเช่นเธอเขาจะไม่สามารถทำสิ่งเดียวกับเธอ

 “มีอะไรเหรอ??”

 “แค่.. แผนของคุณหนูยอดเยี่ยมมากจนข้าไม่สามารถพูดได้”

 “นี่เป็นแค่เพียงการประเมินสถานการณ์คร่าวๆ ยังไม่ใช่การวางแผนอะไรเลย”

 “..!??..”

 “แผนจะเริ่มจากนี้.. เราจะไม่สามารถซ่อนเจ้าได้ถ้าภูมิประเทศไม่เอื้ออำนวย.. ดังนั้นเราต้องเลือกสมรภูมิใกล้กับบริเวณที่เขาอยู่และไล่ต้อนเขาเข้าไปที่นั่น..”

 “อืมม”

 “บริเวณนี้คือบริเวณที่เขาอยู่..” อาเรียลากมือเป็นวงกลมรอบแผนที่ที่เธอวาดขึ้น

 “ตำแหน่งที่เหมาะกับการหลบซ่อนจะเป็นตำแหน่งนี้… มีเนินดินและพุ่มไม้หนาทึบ.. ยิ่งกว่านั้นยังมีต้นไม้ใหญ่จำนวนมาก คนส่วนใหญ่ที่วิ่งตามข้าหรือรูทจะไม่สังเกตเห็นเจ้าเลยธารน้ำและผาหินจะทำให้รูทหนีไปไหนไม่ได้ นี่คือรูปแบบของกับดัก”

 “ขอรับ เช่นนั้นข้าไปคอยที่จุดนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอ”

 “แบบนั้นรูทอาจจะใช้สมบัติหนีไปก่อนที่จะถึงจุดนั้น”

 “ถ้าอย่างนั้นคุณหนูถือมหาสมบัติไว้เองจะไม่ดีกว่าหรือขอรับ”

 “แบบนั้นมีโอกาสที่จะเสียมหาสมบัติมากเกินไป.. ในภาวะชุลมุนในสนามรบ ถ้าคนที่ถือสมบัติใช้สมบัติหนีไม่ได้ พวกเขาจะสงสัยทันทีว่ามหาสมบัติอยู่กับข้าที่เป็นคนไล่ล่า.. ถ้าเป็นแบบนั้นวิธีที่จะโขมยมหาสมบัติหากรู้ว่าอยู่กับข้าในภาวะชุลมุนเช่นนั้นมีโอกาศที่จะเกิดขึ้นได้”

 “ถ้าเช่นนั้นคนที่มีทักษะในการโขมยไปเลือกโขมยจากรูทที่มีสมบัติที่ดีกว่าและเป็นเป้าหมายที่ง่ายกว่าไม่ดีกว่าหรือขอรับ”

 “เจ้ารู้ว่ารูทไม่มีสมบัติอะไรแบบนั้นและตามแผนข้าก็ไม่มีเช่นกัน”

 “…..”

 “เมื่อไปถึงที่หมาย นอกจากพยายามซ่อนตัวแล้วให้พยายามมองหาคนที่มีความสามารถในการหลบซ่อน เจ้าจะเห็นคนที่พยายามหาที่ซ่อนทันที แจ้งที่อยู่ของพวกเขาให้ข้า.. ข้าจะจัดการกับพวกเขาแบบไม่ให้ตั้งตัว”

 “ข้าจะสามารถแจ้งที่อยู่ของพวกเขาให้คุณหนูได้อย่างไร..”

 “แค่สัญญาณเล็กๆก็น่าจะเพียงพอ.. ตรงนี้จะเป็นจุดที่รูทอยู่ ขณะที่คนอื่นๆ รวมถึงฉันจะอยู่ด้านนี้.”

 เธอชี้ไปที่จุดๆหนึ่งซึ่งเป็นจุดที่ยู่ระหว่างผาและธารน้ำ

 “ที่ด้านหลังของข้าจะมีทั้งคนที่เล็งข้าและเล็งไปที่รูท คนที่เล็งข้าโดยไม่ซ่อนตัวจะถูกจัดการได้ไม่ยาก.. คนที่ซ่อนตัวจะรอจังหวะที่จะโจมตีข้าตอนนั้นข้าจะรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน แต่ที่ข้าไม่รู้คือตอนนั้นคือเมื่อไหร่”

 “นั่นคือจุดที่สัญญาณเล็กๆของข้าจะทำงานสินะขอรับ”อาเรียพยักหน้ารับจากนั้นจึงเริ่มอธิบายต่อ

 “อาจจะมีใครบางคนที่มีความสามารถพอที่จะไม่ถูกจัดการได้ง่ายๆ เจ้ามองหาคนที่ควรจะดีที่สุดในหมู่พวกเขา อย่าให้คนคนนั้นหนีจากพวกเราได้คะแนนของพวกเขาควรจะมากด้วย เพราะความสามารถที่พวกเขามี แต่ถ้าพวกเขาเลือกหนีก่อนที่พวกซุ่มซ่อนตัวจะเผยตัวก็ปล่อยพวกเขาไป”

 “ขอรับ”

 “แผนทั้งหมดนี้ถูกวางเพื่อให้พวกเราได้คะแนนสูงที่สุด.. ดังนั้นสิ่งสำคัญคืออย่าเสียคะแนนของพวกเรา.. ถ้ามีปัญหาที่จัดการไม่ได้ให้ตัดสินใจหนีทันที ไม่มีใครหยุดเจ้าที่มีมหาสมบัติได้”

 ‘นี่ไม่เข้ากับใบหน้าที่น่ารักและอ่อนวัยของเธอเลยแม้แต่น้อย’นั่นคือสิ่งที่โทบี้คิด