Hi, Darling 18
จู่ ๆ ก็มีร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ของตัวเองน่าใดี ไม่สิ ใมากเลยเถอะ แต่พี่พริชจริงจังมากเลยนะกับร้านนี้เขาอธิบายให้ฟังั้แ่เริ่มวางแผนเซ้งจากเ้าของร้านคนเดิม จากนั้นก็หาทางปิดฉันเพื่อที่จะเซอร์ไพรส์ในวันเกิด จากนั้นก็เตรียมเื่รีโนเวทร้าน จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังใไม่น้อยไม่คิดว่าเขาจะเซ้งร้านเพราะเขาเงียบมากและไม่ได้อินกับการกินก๋วยเตี๋ยวของฉัน ออกจะไปทางห้ามเสียมากกว่า แต่พอรู้ว่าเขายอมเซ้งและทำให้เป็ธุรกิจของเราก็ทั้งดีใจและเขินอยู่ไม่น้อย
“พี่กับเขาไม่มีอะไรจริง ๆ นะ”
“รู้แล้วค่ะ”
“พี่ไม่เคยคบกับเขาหรือคุยกับเขานะครับ ทุกอย่างเป็เื่เข้าใจผิด ที่ไม่ยอมพูดอะไรเพราะคิดว่าเดี๋ยวเขาก็หยุดเองแต่เอาเข้าจริงเขาไม่ยอมหยุดจนทำให้หนูรู้สึกไม่ดีแบบนี้ อีกอย่าง...”
“...”
“เื่วันนั้นพี่ขอโทษที่ไม่พูดอะไร ขอโทษที่ไม่ปกป้องหนู พี่คิดน้อยไปเอง ขอโทษนะครับ”
“หนูบอกแล้วไงว่าไม่โกรธแล้ว” ั้แ่วันที่เกิดเื่และฉันโกรธเขา จนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งสัปดาห์ พี่กริชยังรู้สึกผิดและมักจะเอ่ยขอโทษและอธิบายเื่นี้ให้ฟังอยู่บ่อย ๆ แต่ฉันก็ยังคงยืนยันนะว่าไม่ได้โกรธอะไรเขาแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่เหมือนคนที่รู้สึกผิดจะยังคงเป็พี่กริช
“แต่พี่...”
“รู้ค่ะ ว่ารู้สึกผิดและเสียใจที่ไม่ได้ปกป้องหนูในวันนั้น แต่ตอนนี้เราผ่านมันมาแล้ว เรามาเริ่มต้นใหม่นะคะ ถ้ารู้สึกผิดจริง ๆ พี่ก็ต้องดูแลหนูให้มีความสุขมากกว่าเดิม”
“ครับ ขอบคุณนะที่ยังไม่ทิ้งพี่”
“ตราบใดที่พี่ไม่ไล่...”
“พี่ไม่มีทางไล่หนู”
“ค่ะ” ฉันอมยิ้มน้อย ๆ พยักหน้าเข้าใจ จากนั้นก็นั่งเงียบเลือกเพลงที่จะเปิดต่อ วันนี้เราจะไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน พี่กริชไม่มีเวรสองวันติดเลย เราเลยตกลงกันว่าจะไปเที่ยวด้วยกัน วันนี้พอเลิกงานพี่กริชก็กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนชุดและเราก็ออกเดินทางกันทันที สถานที่ปลายทางของเราคือทะเล เพราะวันหยุดพี่กริชไม่ได้เยอะ ทำให้เรามีเวลาเที่ยวด้วยกันน้อยมาก แต่เมื่อไหร่ที่มีเวลาว่างพี่กริชจะถามไถ่อยู่เสมอว่าอยากไปไหนหรือเปล่า มีที่อยากจะไปไหม
“พี่ง่วงหรือเปล่า?” ฉันถามอย่างเป็ห่วง กลัวว่าเขาจะเพลียจากที่ทำงาน แล้วยังต้องมาขับรถทางไกลต่อแล้วจะเพลียมากกว่าเดิม
“ไม่ง่วง เดี๋ยวแวะกินข้าวกันนะครับ”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูขับ...”
“ไม่ต้องเลย เดี๋ยวพี่ขับเอง”
“กลัวพี่เหนื่อย”
“พี่ไม่เหนื่อย ออกจะตื่นเต้นด้วยซ้ำที่ได้ไปเที่ยวกับหนู”
“อันนี้เวอร์แล้ว”
“จริง ๆ ก็นาน ๆ พี่จะว่างพาหนูมาเที่ยวนี่นา ปกติมีแต่เด็กดื้อมาเที่ยวกับเพื่อน”
“ไม่ต้องน้อยใจนะคะ”
“งั้นสองวันจากนี้ ช่วยชดเชยให้พี่ด้วยนะครับ”
“คะ?” ชดเชยอะไร เขาหมายถึงอะไรกัน
เกือบสามทุ่มเราเข้าเช็คอินที่โรงแรมเสร็จก็ลากระเป๋าเข้าที่พักทันที ที่พักหลังสวยอยู่ติดกับทะเลเพียงเปิดประตูด้านหนึ่งของห้องพักก็สามารถมองเห็นทะเลได้อย่างชัดเจน บ้านพักแต่ละหลังถูกกั้นไว้อย่างดีทำให้ที่พักแต่ละหลังได้รับความเป็ส่วนตัวสูงมากตามราคา เหตุผลที่ทำให้เราต้องรีบเข้าห้องพักเพราะฝนที่ไม่คาดคิดว่าจะตกนั้นกำลังเทกระหน่ำลงมาอย่างแรง ทั้งแรงลม ทั้งสายฝน เราควรจะเข้าไปอยู่ในห้องพักให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
“สั่งอะไรไหม? หิวหรือเปล่า” พี่กริชถามอีกครั้งเมื่อปิดประตูห้องพักเสร็จ ภายในห้องกลับมาเงียบสงบอีกครั้งราวกับด้านนอกไม่ได้มีฝนตกเลยสักนิด
“ไม่หิวค่ะ แต่อยากอาบน้ำแล้วนอนพักมากกว่า”
“งั้นก็อาบก่อนพี่”
“แต่พี่ง่วงไหม? พี่อาบก่อน...”
“งั้นอาบพร้อมกัน” พี่กริชถอดเสื้อที่สวมอยู่ออกทางศีรษะจากนั้นก็พุ่งเข้ามากอดฉันอุ้มเข้าไปยังห้องน้ำขนาดใหญ่ อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ถูกพี่กริชเปิดน้ำอุ่น ๆ จนเกือบเต็ม ระว่างรอน้ำเขาก็ถอดชุดที่ฉันสวมอยู่ออกอย่างชำนาญ แล้วเสร็จพอดีกับน้ำในอ่างที่ถึงปริมาณที่้า
“ร้อนเกินไปไหม?” คนตัวสูงที่นั่งซ้อนหลังเอ่ยถามระหว่างที่เรากำลังแช่น้ำอุ่น ๆ อยู่ในอ่างด้วยกัน
“ไม่ค่ะ พอดีแล้ว”
“ดีจัง ได้มาเที่ยวด้วยกัน” พี่กริชกระซิบเสียงนุ่มที่ข้างหู พร้อมทั้งกดริมฝีปากลงบริเวณซอกคออย่างหยอกเย้า
“ก็พี่ไม่ค่อยว่างนี่นาเลยไม่ได้มาด้วยกัน”
“ขอโทษด้วยนะ ทั้งที่ควรจะได้เที่ยวด้วยกันบ่อย ๆ กลับต้องอยู่บ้านคนเดียว...” อีกฝ่ายเอ่ยบอกอย่างรู้สึกผิด
“ไม่เป็ไร หนูเข้าใจ ไม่ได้งอแงด้วยนะคะ เอาไว้เราว่างเราก็ค่อยมาก ถ้าพี่ไม่ว่างหรือมีวันหยุดน้อยเราก็แค่อยู่บ้านด้วยกัน ทำกับข้าวกินด้วยกัน แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว”
“ขอบคุณนะ ที่เข้าใจพี่”
“พี่มีอะไรก็บอกนะรู้ไหม อย่าเก็บไปคิดมากคนเดียว”
“ครับ”
เราทั้งสองต่างปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ยามขยับร่างกายน้ำในอ่างก็กระเพื่อมเกิดคลื่นเล็ก ๆ นานเกือบครึ่งชั่วโมงที่เราทั้งสองอยู่ในห้องน้ำและแช่น้ำอุ่น ๆ ด้วยกัน แม้จะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแต่สายฝนก็ยังไม่หยุดเทกระหน่ำลงมา ตอนนี้เกือบจะห้าทุ่มแล้วแต่ฝนก็ยังตกหนัก แต่ก็ยังถือว่าดีล่ะนะเพราะบรรยากาศจะได้เย็นสบาย เสื้อยืดตัวโคร่งถูกสวมแทนชุดนอน ความยาวของเสื้อนั้นแทบะคลุมถึงเข่าแต่มันก็ยังคงดูโป๊ไปในความรู้สึกเมื่อถูกสายตาแวววาวของพี่กริชจับจ้องมองตามเวลาเดินไปมุมนั้นที มุมนี้ที
“พี่กริช เห็นกล้องไหม?” กล้องถ่ายรูปตัวโปรดที่วันนี้นำมาด้วยเพื่อที่จะถ่ายรูปทริปนี้เก็บไว้ดู
“น่าจะยังอยู่บนรถ พรุ่งนี้เดี๋ยวไปเอาให้”
“ก็ได้ค่ะ พี่จะนอนเลยไหม”
“ครับ มานอนได้แล้ว ดึกแล้ว”
“แปบนะคะ” ฉันชาร์ตแบตโทรศัพท์ทิ้งไว้จากนั้นก็เดินปิดไฟจนทั่วห้องเหลือเพียงโคมไฟข้างเตียงนอนที่พี่กริชเปิดไว้เท่านั้น ยามะโขึ้นเตียงนอนก็ถูกพี่กริชรั้งเข้าไปกอด และพาล้มตัวนอนราวกับสิงโตที่จ้องตะครุบเหยื่อไว้ในกรงเล็บ
“ใส่บรา?” พี่กริชทวนถามอย่างไม่ชอบใจ พร้อมฝ่ามืออุ่นที่กำลังกอบกุมหน้าอกและเคล้นเบา ๆ แต่กลับต้องเจอกับบราตัวแพงที่กางกั้นเสื้อและเนื้อหนังของฉัน
“อื้อ” ฉันครางรับพยักหน้าหงึกหงัก
“นอนหลับ?”
“ก็...ไม่รู้ค่ะ”
“พี่บอกแล้วไง ไม่ต้องเกรงใจพี่” พี่กริชเตือนเสียงนุ่ม ปลายนิ้วสอดเข้าที่ชายเสื้อไล้ตามกระดูกสันหลังขึ้นสูงเพียงเสี้ยววิเขาก็สามารถปลดตะขอบราให้หลุดออกจากกันได้สำเร็จ
“พี่กริช” ฉันกระซิบเรียกอีกฝ่ายเสียงเบา
“ครับ?”
“ขอกอดหน่อย” เอ่ยขอพร้อมกับหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายอ้อน ๆ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากคนตัวหนาพร้อมกับวงแขนอบอุ่นที่กระชับแน่นขึ้น
“พรุ่งนี้อยากไปไหนไหม?”
“อยากไปคาเฟ่สวย ๆ สักที่ถ่ายรูป แล้วก็กลับมาเล่นน้ำที่โรงแรม ดูพระอาทิตย์ตก ตอนเย็นไปกินซีฟู้ด แบบนั้นได้ไหมคะ?”
“ได้ครับ งั้นก็ต้องรีบนอน เพราะถ้ายังชวนคุย พี่ไม่รับรองว่าจะอดทนได้มากแค่ไหนนะ”
“พี่อ่ะ”
“หึ ก็เป็แฟนแล้ว มีอารมณ์กับแฟนไม่เห็นแปลก”
“หนูเขิน! พอเลยนะ”
“ครับ ๆ ไม่แกล้งแล้ว นอนพักเถอะ พรุ่งนี้พี่จะพาเที่ยวเองนะ” ริมฝีปากร้อนกดแนบลงบนหน้าผากแช่ไว้ก่อนจะผละออกห่าง
“ฝันดีนะครับ รักเฟื่องนะ”
“นอนได้แล้ว ๆ” เขิน มาบอกรักบ่อย ๆ ได้ไงกัน เขินจนไม่รู้จะมองหน้าเขายังไงแล้ว
“ชุดนี้ได้หรือยังคะ?” ่สายของวันถัดมา ฉันยืนหมุนตัวให้คนที่นั่งบนโซฟาดูชุดว่าผ่านหรือเปล่า เพราะั้แ่ตื่นอาบน้ำเสร็จ ชุดนี้เป็ชุดที่สามแล้วที่ฉันเปลี่ยน สองชุดก่อนหน้าเขาบอกว่าโป๊บ้าง โชว์เยอะเกินไปบ้าง จนฉันต้องไปเปลี่ยนเพราพี่กริชทำหน้างอแงเมื่อเห็นฉันยังสวมชุดเ่าั้อยู่
“ไปชุดนี้ก็ได้ครับ”
“พี่โอเคใช่ไหม?” เพราะชุดที่เตรียมมาแต่ละชุดมันไม่ได้เรียบร้อยเลย ก็ตั้งใจว่าจะมาเที่ยวนี่นาเลยเลือกชุดสวย ๆ และเข้ากับสถานที่มาทั้งนั้น แต่ก็ลืมคิดไปว่ามีแฟนขี้หวง
“ครับ ไปกันเถอะ” พี่กริชสะพายกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่ทันที เขาเดินเข้ามาใกล้ยื่นมือมาจับมือฉันไว้จากนั้นก็พาเดินออกจากห้องพัก บรรยากาศรอบข้างร่มรื่นแต่ไม่ได้ดูรก ระหว่างที่เดินออกไปที่โรงจอดรถเรายังสามารถได้ยินเสียงคลื่นที่ซัดเข้าชายฝั่งอยู่เรื่อย ๆ
“ที่คาเฟ่มีอาหารด้วยไหม นอกจากเครื่องดื่มกับขนม” เมื่อขึ้นรถมาได้พี่กริชก็เอ่ยถาม มือก็ล้วงหาโทรศัพท์เขาขึ้นมากดตั้งค่าตัวช่วยในการเดินทางครั้งนี้
“มีค่ะ เห็นในรีวิว”
“งั้นไปกินมื้อเช้าที่นั่นก็ได้”
“ค่ะ”
“ตอนบ่ายค่อยกลับมาเล่นน้ำที่หาดแล้วกัน ติดต่อกับห้องพักเราด้วยพี่จองไว้แล้ว” อีกฝ่ายรีบรายงานเมื่อเห็นฉันเงียบไป แต่ดีมากเลยล่ะที่เขาจัดการทุกอย่างไว้หมดแล้ว
“แล้วที่บอกว่า จะไปมัลดีฟย์ยังอยากไปอยู่ไหม?”
“คะ? มัลดีฟย์เหรอคะ ทำไมอ่ะ”
“พี่จะได้หาวันถูก มันต้องแลกเวร” พี่ฝ่ายอธิบายอย่างไม่เป็กังวล คล้ายกับว่าหากฉัน้าที่จะไปจริง ๆ เขาก็พร้อมจะแลกเวรเพื่อที่จะได้หยุดแล้วพาฉันไป ถึงแม้จะอยากไปแต่ก็ไม่ได้อยากให้เขาขึ้นเวรถี่ ๆ แบบนั้น ฉันเองก็ห่วงเขาเหมือนกันนะ
“ไม่หรอกค่ะ ไม่ไปหรอก แค่อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็พอแล้ว”
“บางทีพี่เองก็ไม่ค่อยว่าง กลัวว่าเราจะเหงา”
“หนูไม่เหงาหรอกค่ะ พี่ไม่ต้องกังวลเื่หนูเลย หนูน่ะ หนึ่งสัปดาห์แค่รู้ว่าพี่กินข้าวครบทุกมื้อ มีวันหยุดบ้างสัปดาห์ละหนึ่งวันแบบนั้นมันก็ดีมาก ๆ แล้ว”
“ให้ตายเถอะ! พี่เขินอ่ะ”
“ฮา ๆ ๆ ๆ พี่กริช แบบนี้ก็ได้เหรอ?” ฉันหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเขายอมรับในความรู้สึกอย่างซื่อตรง
“ก็มันเขิน จะให้พูดว่าไงล่ะ น่ารักให้มันน้อย ๆ หน่อยครับ แค่นี้พี่ก็หลงรักจนไม่รู้จะหลงยังไงแล้ว”
======
ั้แ่ตอนนี้ไป ใบอุบ๊คและเว็บจะไม่เหมือนกันเลยนะคะ จะเป็คนละเส้นเื่เลย แต่แฮปปี้ทุกพาร์ท อีบุ๊คมีเนื้อหาเยอะกว่าอย่างแน่นอนค่ะ ส่วนนี้อัพให้ทีมเว็บไม่ค้าง เจอกันคนละครึ่งทางนะคะทุกคน ่แบบนี้ใจเขาใจเราเนอะ ^_^
2K
![[จบ] ระบบวายร้ายแห่งโชคชะตา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682648255_88486121.webp)
