เมิ่งฝาน จักรพรรดิไร้เทียมทาน

          “ทำจิตให้สงบ ทำใจให้นิ่งอย่าได้ร้อนรน!”

          พลังอันยิ่งใหญ่ของอัสนีทำให้เมิ่งฝานหน้าถอดสีทว่าเมื่อเสียงอันคล้ายดั่งเสียงขลุ่ยสวรรค์ของรั่วสุ่ยอีดังขึ้นจึงทำให้เขาสงบลงได้เขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่าเหตุใดจึงรู้สึกเชื่อมั่นในตัวของรั่วสุ่ยอีเช่นนี้

          ยามนี้นิ้วของเมิ่งฝานที่ถูกรั่วสุ่ยอีควบคุมยังคงสลักตราเวทย์ต่อไปเรื่อยๆทุกการเคลื่อนไหวนั้นทำให้เขารู้สึกคล้ายดั่งว่าปลายนิ้วของตนเองแฝงไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติอันยิ่งใหญ่จึงทำให้เขาตกตะลึงอยู่ภายในใจ

          “แท้จริงแล้วมันมิได้มีอานุภาพที่แข็งแกร่งแต่อย่างใดเป็นเพียงวิชายุทธ์แห่งพลังปราณระดับสูงเท่านั้นเมื่อใดที่เจ้าตามหาวิชาเวทย์ระดับอักษรหงเจอสามารถผสานมันเข้ากับกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติ เปลี่ยนแปลงมัน ใช้มันสังหารมนุษย์ และสามารถสร้างตราเวทย์อันแข็งแกร่งขึ้นได้ทุกสถานที่เจ้าก็จะเข้าใจถึงความยิ่งใหญ่ของปรมาจารย์จิตศัสตรา!”

          ข้างกายเมิ่งฝานนั้นรั่วสุ่ยอีเอ่ยเสียงเรียบแต่กลับทำให้ร่างกายของเมิ่งฝานสั่นสะท้าน

          แท้จริงแล้วนี่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในวิชายุทธ์แห่งพลังปราณระดับสูงแล้วหากสามารถเปลี่ยนแปลงกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติได้เช่นนี้มันจะแข็งแกร่งเพียงใดกัน?

          เด็กหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปาก ยามนี้เมิ่งฝานตั้งจิตมั่นสนใจเพียงฝ่ามือของตนเองเท่านั้นเมื่อเวลาผ่านไปหลายอึดใจปลายนิ้วของเขาที่ถูกรั่วสุ่ยอีควบคุมจึงได้สลักตราเวทย์อสุนีบาตที่สลับซับซ้อนและเลิศล้ำขึ้นมาและคล้ายกับว่าเหล็กเหลยถิงเองก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปตามตราเวทย์จึงมีพลังอัสนีที่แข็งแกร่งแฝงอยู่ภายใน

          แล้วในเวลาต่อมาพลันมีเตาหลอมซึ่งเป็นกระถางสำริดขนาดไม่ใหญ่มากปรากฏขึ้นบนมือของเมิ่งฝานอย่างไม่คาดคิดโดยมันมีสีเงินและสลักด้วยลวดลายอันลึกลับที่เมิ่งฝานไม่เคยได้เห็นจากที่ใดมาก่อน

          แล้วอยู่ๆเตาหลอมนั้นก็ขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่าตัวอย่างฉับพลัน ก่อนที่เมิ่งฝานจะนำเหล็กเหลยกวงนั้นใส่เข้าไปภายใน

          “ดูให้ดีต่อไปจะเป็นขั้นตอนของการหลอมวัตถุเข้าด้วยกัน ทุกขั้นตอนนั้นจะผิดพลาดไม่ได้มิฉะนั้นจะทำให้วัตถุทั้งหลายสูญเปล่าซ้ำยังอาจทำให้เกิดผลข้างเคียงต่อผู้หลอมศัสตราด้วย”

          รั่วสุ่ยอีเอ่ยเสียงเบา ขณะเดียวกันมือของเมิ่งฝานก็เริ่มขยับอีกครั้งก่อนที่โลหิตมังกรและหญ้าเย่กวงจะลอยขึ้นกลางอากาศพร้อมกันเมื่อทั้งสองสิ่งลอยเข้าไปในกระถางสำริดสีเงินพลันสั่นไหวไปชั่วครู่ก่อนจะมีแสงสลัวปรากฏขึ้นมา แม้ว่ามันจะเป็นแสงสลัวแต่หนึ่งในแสงราวกับเส้นไหมนั้นกลับทำให้เมิ่งฝานรู้สึกขนหัวลุกและสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

          “นี่คือเตาหลอมที่ใช้ในการหลอมศัสตราวุธยิ่งระดับของเตาหลอมสูงเท่าใดก็ยิ่งมีส่วนช่วยเหลือในการหลอมเท่านั้นฉะนั้นแล้วหากเจ้าต้องการหลอมศัสตราก็ต้องอาศัยศักยภาพของตนเองในการแสวงหาเตาหลอมที่แข็งแกร่งผสานพลังแห่งร่างกายเข้าไปภายใน ปรมาจารย์จิตศัสตราทุกคนล้วนแต่มีเตาหลอมของตนเองทั้งสิ้น”

          รั่วสุ่ยอีลอบยิ้ม ขณะเดียวกันก็ใช้พลังปราณบนฝ่ามือของเมิ่งฝานควบคุมให้วัตถุทั้งสามสิ่งเริ่มหลอมรวมอยู่ภายในเตาหลอม

          การหลอมศัสตราวุธในครั้งนี้ใช้เวลานานเท่าใดไม่มีผู้ใดรู้สุดท้ายเตาหลอมนั้นก็ค่อยๆ จางหายไปแล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของเมิ่งฝานก็คือเสื้อเกราะสีดำทมิฬตัวหนึ่ง

          มันเป็นเสื้อเกราะที่บางเป็นอย่างยิ่งราวกับว่าเป็นเพียงเสื้อผ้าธรรมดาเท่านั้น ไม่อาจมองเห็นได้ว่ามีส่วนใดแตกต่างออกไปทว่าในเมื่อมันมีระดับที่สูงกว่าลิ่มเจาะกระดูกเมิ่งฝานก็ไม่กล้าที่จะประมาทในประสิทธิภาพของมัน

          เมิ่งฝานถอนหายใจออกมาเสียงดังการที่ได้เห็นรั่วสุ่ยอีหลอมศัสตราวุธขึ้นมากับตาก็นับเป็นเรื่องที่เลิศล้ำอย่างยิ่งขณะเดียวกันพลังจิตในร่างกายก็ถูกใช้จนหมดสิ้นเขาจึงต้องหลับตาลงแล้วใช้ไข่อสูรทมิฬฟื้นฟูนานนับครึ่งชั่วยาม

          วันข้างหน้าเขาจะต้องผ่านการฝึกฝนมากมายกว่านี้จึงจะสามารถหลอมศัสตราได้อย่างเลิศล้ำไร้ที่ติเช่นเดียวกับที่รั่วสุ่ยอีหลอมศัสตราวุธในยามนี้เมิ่งฝานลุกขึ้นยืนเขาลูบปลายจมูกตนเองก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความสงสัย “เป็นอย่างไรบ้างขอรับ ข้าสามารถสวมชุดเกราะนี้ได้หรือไม่?”

          “ไม่ได้แน่นอน!”

          รั่วสุ่ยอีหัวเราะออกมาเสียงเบาแล้วเอ่ยว่า“ถึงแม้ว่าประโยชน์ของชุดเกราะนี้จะไม่เลวแต่ถึงอย่างไรมันก็เกิดขึ้นจากข้ารั่วสุ่ยอี ฉะนั้นมันจึงไม่ธรรมดาจะต้องเอาไว้ในเตาหลอมสามวันหลังจากนั้นจึงจะใช้ได้!”

          เมื่อได้ยินเช่นนั้นเมิ่งฝานก็พยักหน้ารับแม้จะไม่ได้ขัดคำแต่กลับมีลางสังหรณ์ไม่ดีในหัวใจ คล้ายกับว่าตนเองกำลังตกหลุมพรางอยู่ก็ไม่ปาน

          เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย“ในเมื่อท่านอยากให้ข้าแข็งแกร่งก็ควรจะมีของล้ำค่าให้ข้าบ้างท่านคงไม่ได้คิดที่จะให้ข้าไปตามหามันด้วยตนเองหรอกใช่หรือไม่?”

          ในระหว่างที่เอ่ยวาจาเมิ่งฝานก็มองไปยังไข่อสูรทมิฬด้วยนัยน์ตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์

          ถึงอย่างไรวิชาทะลวงธารากับวิธีการหลอมศัสตราก็ทำให้เมิ่งฝานได้รับประโยชน์อย่างมหาศาลฉะนั้นแล้วเขาจึงรู้ว่ารั่วสุ่ยอีจะต้องมีความลับให้ตนเองได้ค้นหาอีกมากมายเป็นแน่

          การบำเพ็ญตนแห่งพลังปราณของนางนั้นจะต้องมีวิชายุทธ์อันแข็งแกร่งเป็นแน่

          “อืม ยามนี้เจ้าสมควรที่จะได้รับวิชายุทธ์ธาตุจริงๆแม้ว่าทะลวงธาราจะแข็งแกร่งยิ่ง แต่ก็ไม่อาจยกระดับศักยภาพของเจ้าได้เจ้าว่าคัมภีร์จิตไสวม้วนนี้เป็นอย่างไร?” ในระหว่างที่เอ่ยวาจาร่างวิญญาณของรั่วสุ่ยอีพลันปรากฏขึ้นมาในจุดที่ไม่ห่างจากเมิ่งฝานนักขณะเดียวกันก็มีม้วนคัมภีร์สีทองเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นมาบนฝ่ามืออันงดงามดุจเนื้อหยกของนาง

          “วิชายุทธ์ระดับอักษรหงคงจะเหมาะสมกับเจ้าในยามนี้ที่สุดแล้วหลังจากที่ฝึกฝนวิชายุทธ์นี้แล้วก็จะทำให้หัวใจของเจ้านิ่งสงบดุจธาราพลังปราณทั้งร่างหลั่งไหลดุจสายธารหลาก เมื่อใดที่ปล่อยพลังปราณก็จะทำให้มันถาโถมดุจคลื่นยักษ์ที่ไหลหลากดุจดั่งมังกรคะนองน้ำทะยานสู่มหาสมุทร ถึงขั้นที่เมื่อฝึกฝนจนอยู่ในขั้นสูงสุดก็จะสามารถทำลายขุนเขาให้แตกสลายได้ในฝ่ามือเดียวนี่เป็นวิชายุทธ์ที่ข้าพบมันในดินแดนต้องห้ามของพรรควรยุทธ์แห่งหนึ่งในยุคนั้น!”

          เมื่อสิ้นเสียงของนางร่างของเมิ่งฝานพลันสั่นสะท้านหลังจากที่ชะงักงันไปชั่วครู่จึงรีบถามอย่างฉับพลัน “หากเทียบกับวิชายุทธ์ที่มู่อวี่อินฝึกฝนล่ะขอรับ?”

          อานุภาพของพลังเพลิงสลายสวรรค์ที่มู่อวี่อินแสดงออกมาในตอนที่อยู่ในผืนป่ายังคงเด่นชัดในความทรงจำของเมิ่งฝานเพียงแค่กลิ่นอายแห่งความร้อนระอุของพลังนั้นก็ทำให้ร่างกายของเด็กหนุ่มสั่นสะท้านแล้วซึ่งมันสามารถทำให้มู่อวี่อินสังหารสัตว์อสูรที่อยู่ในขั้นพลังเหนือกว่าตนเองได้

          เมื่อคิดได้ดังนั้นเมิ่งฝานก็กำหมัดแน่นจนเส้นเอ็นปูดนูน

          รั่วสุ่ยอีเงียบงันไปครู่หนึ่งก่อนที่จะพยักหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา“อืม ความจริงแล้วมันด้อยกว่าวิชายุทธ์ของนางเล็กน้อยวิชายุทธ์ของนางแข็งแกร่งมากจริงๆ แต่ข้ามีคัมภีร์วิชายุทธ์อีกม้วนหนึ่งที่อยู่ในระดับอักษรฮวงนามว่าจักรพรรดิพิภพ หลังจากที่ฝึกฝนจะสามารถควบคุมผืนดิน พลังปราณผสานกับโลกเมื่อขยับผืนดินแห้งเหี่ยวหนึ่งพันเมตร เมื่อเคลื่อนตัวดวงวิญญาณยังตะลึง นี่เป็นของที่ข้าได้มาจากการสังหารจอมยุทธ์ยอดฝีมือของมนุษย์ผู้หนึ่ง!”

          วิชายุทธ์ระดับอักษรฮวง!

          หัวใจของเมิ่งฝานสั่นสะท้านวิชายุทธ์ระดับนี้ทำให้ผู้คนในอาณาจักรต้าก้านมากมายต้องสั่นสะเทือน นับว่าเป็นของล้ำค่าแห่งยุค

          หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่เมิ่งฝานจึงถามออกไปเสียงเข้ม“หากข้าฝึกฝนมันสามปีจะสามารถเอาชนะจอมยุทธ์น้อยแห่งพรรคเหมันต์สวรรค์ทั้งหมดได้หรือไม่ขอรับ?”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นรั่วสุ่ยอีชะงักงันไปชั่วครู่จากนั้นจึงส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ แม้ว่าเคล็ดวิชาจักรพรรดิพิภพจะแข็งแกร่งไร้เทียมทานแต่หากฝึกฝนก็จำต้องดูดซับพลังปราณจากธรรมชาติอันยิ่งใหญ่ ใช้เวลาค่อนข้างยาวนานข้ายังมีวิชายุทธ์ระดับอักษรตี้อีกม้วนหนึ่ง นามว่าปราณอัฐทิศแต่มันก็ใช้เวลาในการฝึกฝนค่อนข้างยาวนานเช่นกัน แม้จะมีอานุภาพที่น่าตระหนกแต่การบำเพ็ญพลังปราณก็หาได้ง่ายดายไม่แต่หากใช้เวลาในการฝึกฝนสามปีก็อาจจะมีอานุภาพที่สามารถสยบผู้คนได้”

          “ไม่ฝึก!”

          เมิ่งฝานกัดฟันแน่นแล้วเอ่ยสองคำนั้นออกไปหากประโยคนี้แพร่งพรายออกไปก็คงจะกลายเป็นเรื่องขำขันที่ใหญ่ที่สุดของอาณาจักรต้าก้านเป็นแน่เพราะแม้จะเป็นในพรรคเหมันต์สวรรค์วิชายุทธ์ระดับอักษรตี้ก็ยังถือได้ว่าเป็นวิชายุทธ์ที่ลึกล้ำอย่างยิ่ง

          ส่วนวิชายุทธ์ระดับอักษรเทียนนั้นก็คล้ายกับว่าเป็นได้เพียงตำนานที่ไม่มีผู้ใดพบเบาะแสมานานทั้งที่มีโอกาสได้ฝึกฝนวิชายุทธ์ระดับอักษรตี้แต่เมิ่งฝานกลับปฏิเสธมัน!

          เป็นการเลือกที่ต้องใช้ความกล้ามากมายเพียงใดกัน!

          เพียงชั่วพริบตารั่วสุ่ยอีก็ขมวดคิ้วเข้มจากนั้นเจ้าของใบหน้าเยือกเย็นจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ม้วนนี้เจ้าก็ไม่เอา ม้วนนั้นเจ้าก็ไม่ฝึก แล้วเจ้าอยากจะฝึกฝนวิชายุทธ์แบบใดกัน?”

          เมื่อสตรีงามบันดาลโทสะย่อมให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันออกไปทว่ายามนี้เมิ่งฝานกลับรู้สึกเย็นไปทั้งร่าง แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังมองนัยน์ตาของรั่วสุ่ยอีแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า“สิ่งที่ข้าอยากฝึกฝนก็คือวิชายุทธ์ที่สามารถเฉิดฉายอย่างเจิดจรัสได้ในระยะเวลาเพียงสามปีวรยุทธ์ที่สามารถสยบจอมยุทธ์น้อยรุ่นราวคราวเดียวกันได้ทั้งหมดข้าต้องการทำให้พรรคเหมันต์สวรรค์สั่นสะท้าน เอาชนะมู่อวี่อินที่ไม่มีทางเอาชนะได้ข้าต้องการนำความแค้นและสิ่งที่ตนเองได้รับทั้งหมดคืนกลับไปให้พวกนั้นในอีกสามปีข้างหน้าพันธสัญญาโลหิตสามปีนี้ต่อให้ตายข้าก็ต้องสู้!”

          น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความย่อท้อซึ่งเมิ่งฝานรู้ดีว่าต่อให้มันเป็นการทำให้รั่วสุ่ยอีเดือดดาลเขาก็ไร้ซึ่งทางเลือกอื่น

          ทว่าในวินาทีต่อมาใบหน้าอันเยือกเย็นของรั่วสุ่ยอีพลันมีรอยยิ้มปรากฏนางกระตุกยิ้มแล้วหัวเราะออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนจะเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เมิ่งฝานถึงกับจ้องมองอย่างเหม่อลอย

          จากนั้นเจ้าของเส้นผมสวยอย่างรั่วสุ่ยอีก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ“ดี ถือว่าครั้งนี้ข้าโชคดีไม่น้อยเมิ่งฝาน...ในเมื่อเจ้าต้องการข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”

          ในระหว่างที่นางเอ่ยวาจาพลันมีม้วนคัมภีร์สีเหลืองม้วนหนึ่งปรากฏขึ้นบนฝ่ามือก่อนจะคลี่ออกอย่างช้าๆ

          “มันมีนามว่าคัมภีร์ทวนเทพส่วนระดับของมันนั้น...อืม ในยามนี้น่าจะอยู่ในระดับวิชายุทธ์แห่งพลังปราณระดับกลาง!”

          เมิ่งฝานรับคัมภีร์ดังกล่าวมาแล้วมองมันอย่างละเอียด จากนั้นจึงส่ายหน้ายิ้มเจื่อนแล้วเอ่ยว่า“ขอร้องล่ะ นี่ท่านหลอกข้าหรือไร? ของสิ่งนี้จะสามารถทำให้ข้าสู้มู่อวี่อินในอีกสามปีข้างหน้าได้อย่างนั้นหรือ?”

          “หากเจ้าปฏิบัติตามคำแนะนำข้างในนั้นละก็ทำได้!” รั่วสุ่ยอีเอ่ยเสียงเรียบ จากนั้นใบหน้างามพลันมีความเคร่งขรึมที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้เห็นปรากฏขึ้นมา“คัมภีร์ม้วนนี้คือสิ่งที่ข้าได้มาจากเศษซากวัตถุโบราณนอกโลกอิงตามที่บันทึกเอาไว้ก็พบว่ามันไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ในการฝึกฝนสิ่งเดียวที่ต้องทำก็คือ...กลืนกิน โดยมันสามารถกลืนกินพลังปราณที่อยู่ในระดับเหนือกว่ามันได้กลืนกินขุมพลังของอีกฝ่ายมาพัฒนาและสิ่งที่สำคัญที่สุดนั้น...ต่อให้เป็นวิชายุทธ์ระดับอักษรเทียนข้าก็เห็นมาไม่น้อย แม้ว่าพวกมันจะไม่อาจถูกบันทึกเอาไว้ได้แต่ข้ามองแค่เพียงครู่เดียวก็สามารถอนุมานอานุภาพของมันออกมาได้มีแค่วิชายุทธ์ระดับกลางม้วนนี้เท่านั้นที่ข้าไม่อาจอนุมานอานุภาพของมันได้ถึงขั้นที่ไม่เข้าใจเลยเสียด้วยซ้ำ!”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นหัวใจของเมิ่งฝานก็สั่นสะท้านเห็นได้ชัดว่ารั่วสุ่ยอีไม่ใช่มนุษย์ธรรมดาแต่กลับไม่อาจเข้าถึงพลังของคัมภีร์ม้วนนี้ได้หรือว่าวิชายุทธ์ระดับกลางฉบับนี้จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าวิชายุทธ์ระดับอักษรเทียน?

          เมิ่งฝานลูบปลายจมูกแล้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่สุดท้ายจึงเอ่ยถาม “ท่านมั่นใจหรือ?”

          “ใช่แล้ว” รั่วสุ่ยอีพยักหน้ารับจากนั้นจึงเอ่ยเสียงเรียบ “หากเจ้าทำตามคำอธิบายของคัมภีร์โดยทำการกลืนกินวิชายุทธ์ของผู้อื่นอย่างไม่หยุดยั้งแล้วยังมีชีวิตรอดไปถึงสามปีก็จะกลายเป็นจอมยุทธ์ที่น่าสะพรึงอย่างยิ่งแต่เงื่อนไขแรกคือเจ้าต้องมีชีวิตรอดเสียก่อน เพราะไม่มีผู้ใดยอมให้เจ้ากลืนกินง่ายๆนอกเสียจาก...จะฆ่าเขาเสีย!”

          ความเยือกเย็นที่ไร้รูปร่างปกคลุมไปทั่วร่างของเมิ่งฝานทว่าในเวลานี้บนใบหน้าของเด็กหนุ่มกลับหาใช่ความยำเกรง แต่มันเป็นความมุ่งมั่น

          วิชายุทธ์นี้เหมาะสมกับเขาในยามนี้เป็นอย่างยิ่ง

          ใช้การสังหารเพื่อทวงความยุติธรรม ใช้โลหิตในการตั้งตนต่อให้ต้องแพ้พ่ายก็ไม่เสียใจ บางสิ่งก็ต้องเผชิญหน้ากับมันอย่างไม่อาจเลี่ยงได้

          ยามนี้เมิ่งฝานกำหมัดแน่นเพราะรู้ถึงการตัดสินใจของตนเองดีเขาพึมพำขึ้นในใจ “คอยดูเถอะมู่อวี่อิน เมื่อวันนั้นมาถึงข้าจะไปเยือนพรรคเหมันต์สวรรค์แล้วบอกกับทุกคนว่าสิ่งที่ข้าอยากได้ข้าก็จะต้องได้สิ่งใดที่เอ่ยเอาไว้ข้าก็จะทำให้สำเร็จ!”