“อะไรนะ!เขาเป็เ้าของบริษัทเชียวเหรอ แล้วยังไงนี้ ทำไมวรรณไม่เห็นบอกเราเลย”ท่าทีใของพ่อเมื่อได้รับข่าวสารจากผู้เป็ภรรยา
“นั้นอะดิ ถ้าเขารวยระดับนั้น แล้วเขาจะมาเล่น ๆ กับลูกเราหรือเปล่าฉันก็หวั่น ๆ นะพ่อ”
“แต่จากที่พ่อดูนะแม่ อีตาหนุ่มคนนี้เขาดูจริงใจ จริงจังพ่อดูสายตาเขาออกนะ เพราะถ้าเขาไม่จริงจังกับวรรณ เขาไม่น่าจะมาแนะนำตัวเองถึงบ้านแล้วก็พูดเสียงชัดเจนว่าเป็แฟนวรรณ พ่อว่าพ่อดูเขาไม่ผิด”
“ฉันก็คิดแบบเดียวกับพ่อนะ แต่ก็ต้องดูกันไปก่อน”
“ตายแล้ว! นี้คุณชินภัทรเป็ระดับเศรษฐีเลยเหรอนี้ฉันจะมีพี่เขยเป็เศรษฐี โอ้ยตื่นเต้นจังเลยแต่เดี๋ยวนะแม่แล้วเขาจะรังเกียจพวกเราเปล่าเนี๊ย จะดีใจดีไหม๊เนี๊ย”นุ่นน้องสาวของวรรณรสรู้สึกกังวลใจ
ที่โต๊ะอาหารประจำบ้าน
“เออ คุณชินภัทร” พ่อของวรรณรสเอ่ยถาม
“ไม่ต้องเรียกผมคุณก็ได้ครับ”
“ถามจริง ๆ เถอะ คุณนะเป็เ้าของบริษัทจริง ๆ เหรอ”พ่อวรรณรสถามด้วยความคับข้องใจ
“ตอนแรกก็เป็ของป้าครับ แต่ตอนนี้ป้าเสียไปแล้วผมก็ต้องดูแลกิจการแทน เพราะผมเป็ทายาทคนเดียวของตระกูลนี้แล้วครับก่อนตายป้าสั่งเสียไว้ครับ ผมก็เลยปฏิเสธไม่ได้”
“แล้วตัวคนเดียวจะไหวเหรอ ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนแล้วเหรอ”
“มีแต่ลุงเขยครับ เขาก็วางมือจากกิจการตอนนี้ก็อยู่บ้านอย่างเดียวเพราะเขาอายุมากแล้วครับ”
“ผมก็เลยอยากมีแฟน อยากมีลูกครับ จะได้มีคนสืบทอดกิจการของผมต่อไปครับ”ตาอำนวยยิ่งคิดหนัก เป็ถึงระดับเศรษฐีแบบนี้ เดี๋ยวก็มีสาว ๆเข้ามาเกี่ยวพันเยอะแยะมากมาย ทำไมมาลงเอยกับลูกสาวเรา
“เออคุณพ่อครับ ผมว่า ผมอยากจะหมั้นหมายกับวรรณเขาไว้ก่อนคุณพ่อคิดอย่างไรบ้างครับ”ชินภัทรกระซิบข้าง ๆ ว่าที่พ่อตา
“เื่แบบนี้นะถ้าลูกสองคนตกลงกันได้ พ่อแม่ก็ไม่ขัดอะไรนะวรรณเขาก็อายุมากแล้ว ได้เป็ฝั่งเป็ฝา พ่อแม่ก็ดีใจ”ชินภัทรโล่งอกที่ฝั่งวรรณรสไม่ติดอะไรเกี่ยวกับเื่ที่เขาอย่างหมั้นหมายกับวรรณรส
“พ่อคะ เดี๋ยวเื่นี้หนูขอคิดดูก่อนนะคะ มันเป็แค่ระยะเวลาสั้น ๆหนูยังไม่พร้อมคะ” วรรณรสปฏิเสธการหมั้นหมายแบบอ้อมค้อมเพราะตัวเองนั้นเพิ่งที่จะยอมเปิดใจให้ชินภัทรได้ไม่นาน แต่ประเด็นสำคัญคือการเหลื่มล้ำเื่ฐานะของตัวเองกับชินภัทรที่เป็เกราะขั้นระหว่างเขาและเธออยู่
“ไม่เป็ไรครับพ่อ ผมรอได้ครับเดี๋ยวเื่นี้ถ้าทางฝั่งวรรณพร้อมเมื่อไหร่ผมจะให้คุณลุงมาสู่ขอกับคุณพ่อนะครับ”
ชินภัทรมั่นใจในรักของเขาครั้งนี้มากเขาคิดว่าการได้แต่งงานและมีครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ลูกคือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดเพราะเขาไม่เคยได้อยู่ร่วมกันแบบครอบครัวเหมือนครอบครัวอื่น เพราะต้องมากำพร้อมั้แ่เด็ก
หลังจากรู้ความจริงเื่ชินภัทรและวรรณรสพิมพ์สุดาก็คิดหาวิธีที่จะแยกสองคนนั้นออกจากกัน
“พิมพ์ไม่ยอมเสียคุณไปเป็ครั้งที่สองแน่คะ ชินต้องเป็ของพิมพ์คะ”
ชินภัทรและวรรณรสเดินทางกลับจากราชบุรีเขามาส่งวรรณรสที่หอพักของวรรณรส
“ผมว่าคุณไปอยู่คอนโดกับผมดีกว่านะผมไม่อยากให้คุณอยู่ที่นี้เลยมันดูไม่ปลอดภัยเลย”
“ฉันอยู่ที่นี้มาหลายปีแล้ว ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกคะ คุณรีบกลับเถอะเดี๋ยวอรมาเห็นเข้า ฉันไม่อยากตอบคำถามอร
“งั้นเดี๋ยวผมกลับถึงคอนโดผมจะโทรหารคุณนะ” วรรณรสรีบเดินขึ้นไปแต่ต้องสะดุดเมื่อได้ยินเสียงเรียก
“คุณวรรณ”เป็เสียงเรียกของพิมพ์สุดาวรรณรสแปลกใจทำไมพิมพ์สุดาถึงรู้ว่าเขาพักอยู่ที่นี้ แสดงว่าพิมพ์สุดาต้องคอยติดตามเขาอยู่เป็แน่
“เรามีเื่ต้องคุยกันคะ”
“เรามีเื่ต้องคุยกับด้วยเหรอคะ ฉันว่าฉันไม่ได้มีธุระอะไรกับคุณแน่ๆ และเราก็เพิ่งเคยเห็นหน้ากันเพียงครั้งเดียว
“แต่ฉันมั่นใจว่าเราต้องมีเื่คุยกันมากเลย เื่ของชินภัทร”วรรณรสรู้สึกังวลใจเมื่อพิมพ์สุดาเปิดประเด็นมาแบบนี้
“เื่ระหว่างคุณกับคุณชินภัทร ฉันรู้หมดแล้วแต่อยากให้คุณหยุดแค่นี้ได้ไหม คุณกับเขาต่างกันมากชินเขากำลังเริ่มต้นนักธุระกิจใหม่ไฟแรงเขาต้องเจอคนอีกเยอะ แล้วดูคุณซิเป็แค่พนักงานการเงินกระจอกกระจอก สาวบ้านนอก ชินเขาต้องเจอคนที่เขาคู่ควรด้วย
“อย่าบอกนะว่า มันหมายถึงคุณ” วรรณรสตอกกลับด้วยน้ำเสียงเข้มและจ้องตาเขาขณะที่พูด
“ให้คุณชินภัทรเขาเป็คนเลือกนะคะ ว่าเขาจะเลือกใครไม่ใช่คุณมาตัดสินฉันแบบนี้”
“ถ้าคุณพูดอย่างนี้ก็ดูจะเห็นแค่ตัวไปหน่อยไหมที่ชินเขาต้องยอมดูแลคุณเพราะเขาทำพลาดกับคุณแล้ว เขารู้สึกผิดเขาถึงต้องรับผิดชอบคุณ”วรรณรสถึงกับผงะ เมื่อพิมพ์สุดารู้ว่าเขาหรือเื่ระหว่างชินภัทร กับ เขาได้อย่างไร
“ฉันหวังว่าคุณเอาเื่นี้กลับไปคิด และตระหนักอีกครั้งถ้าคุณรักและหวังดีกับชิน อย่าดึงเขาลงที่ต่ำได้ไหมคะ ชินเขาเป็ความหวังของวงตระกูลเขาฉันว่าถ้าเขามัวมาเสียเวลากับเื่ของคุณ อาจทำให้เขาไปไม่ถึงฝัน