ตอนที่ 11: ผู้ล่าแห่งความตาย
กลางดึก
ฝนเริ่มตกลงมาเบาๆ
หยดน้ำกระทบพื้นถนนแตกกระจาย
แสงนีออนจากตึกสูงสะท้อนผ่านแอ่งน้ำสีแดงคล้ำ
คิรันเดินเพียงลำพัง
เสื้อคลุมเปียกชื้น
เืบนร่างเริ่มจางลง
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจริงๆ คือ—
“พลัง”
ั้แ่ดูดซับแกนกลืนกิน
เขารู้สึกได้ถึงบางอย่างในร่าง
เหมือนมี “อีกชีวิตหนึ่ง”กำลังหลับอยู่ภายใน
[สถานะปัจจุบัน]
ระดับ: 7
ฉายา: ผู้ล่าแห่งความตาย
ค่าความเสถียร: 41%
แกนพลังที่ใช้งาน:
คิรันจ้องหน้าต่างระบบเงียบๆ
ก่อนปิดมัน
“…ยังควบคุมได้”
อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังเป็แบบนั้น
—
ทันใดนั้น
เสียงะเิดังขึ้นจากอีกฝั่งของเมือง
ตูม!
ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง
ผู้คนเริ่มวิ่งหนี
ไซเรนดังลั่นอีกครั้ง
[ประกาศฉุกเฉิน]
[ตรวจพบการก่อการร้ายภายในเขตศูนย์กลาง]
คิรันหยุดเดิน
สายตาเย็นลงเล็กน้อย
“ก่อการร้ายงั้นเหรอ”
โลกนี้มีคนแบบนั้นอยู่เสมอ
พวกที่ใช้พลังเพื่อปล้น ฆ่าและสร้างความวุ่นวาย
แต่สิ่งที่ทำให้เขาสนใจคือ—
แรงกดดัน
“ไม่ใช่ระดับธรรมดา…”
เขาหันไปมองทิศของะเิ
ก่อนเริ่มเดินไป
—
ภายในเขตการค้า
ร้านค้าหลายแห่งพังยับเยิน
ไฟลุกไหม้
ผู้คนาเ็นอนเกลื่อนพื้น
กลางซากอาคาร
ชายร่างใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่
ิัเต็มไปด้วยรอยสักสีแดง
แขนขวากลายเป็โลหะขนาดมหึมา
และรอบตัวเขา—
มีศพฮันเตอร์หลายคน
“กระจอกชะมัด!”
ชายคนนั้นหัวเราะลั่น
“นี่เหรอฮันเตอร์ของเมืองนี้!?”
[ตรวจพบเป้าหมาย]
[ชื่อ: กราน]
[ระดับอันตราย: C+]
[สถานะ: ผู้ใช้แกนผิดกฎหมาย]
คิรันหรี่ตา
“แกนผิดกฎหมาย…”
พวกนี้คือคนที่ใช้แกนพลังต้องห้าม
แลกพลังกับการสูญเสียสติ
อันตรายกว่าฮันเตอร์ทั่วไปหลายเท่า
ทันใดนั้น—
กรานหันมาทางเขา
“หือ?”
สายตาคมดุจสัตว์ป่าจับจ้องทันที
“ยังมีอีกตัวรอดอยู่เหรอ”
เขาหัวเราะ
ก่อนเดินเข้ามาช้าๆ
“แรงค์ F?”
เสียงหัวเราะดังยิ่งกว่าเดิม
“ไอ้พวกสมาคมนี่เริ่มส่งขยะมาสู้กับกูแล้วสินะ!”
ฮันเตอร์าเ็ด้านหลังะโทันที
“หนีไป! มันฆ่าคนไปแล้วหลาย—”
ตูม!
กรานเหวี่ยงหมัดใส่พื้น
แรงกระแทกะเิถนนแตก
ฮันเตอร์คนนั้นกระเด็นหมดสติทันที
คิรันมองนิ่งๆ
ก่อนพูดเรียบๆ
“…เสียงดังน่ารำคาญ”
รอยยิ้มของกรานค่อยๆ หายไป
“แกพูดว่าอะไรนะ?”
คิรันเดินเข้าไปช้าๆ
สายตาเย็นเฉียบ
แรงกดดันบางอย่างเริ่มแผ่ออกมา
จนฮันเตอร์รอบข้างเริ่มตัวแข็ง
[แกนกลืนกินตอบสนอง]
เงาดำไหลผ่านแขนของคิรันช้าๆ
เหมือนกำลังตื่น
กรานขมวดคิ้วทันที
“พลังแบบนั้น…”
สัญชาตญาณเริ่มเตือนเขา
แต่สายเกินไปแล้ว
คิรันหายไปจากจุดเดิม
“—!”
กรานเบิกตากว้าง
เร็วเกินมองทัน
ฉัวะ!
เล็บสีดำเฉือนผ่านหน้าอกเขา
เืสาดทันที
“อ๊ากก!”
กรานถอยหลังอย่างใ
“เป็ไปไม่ได้! แรงค์ F จะ—”
คิรันไม่ตอบ
เขาพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
เร็ว
เงียบ
รุนแรงกว่าเดิม
[หลอมรวมแกนพลัง]
[ฟันเหล็ก + ก้าวฉับไว]
[แกนกลืนกินเสริมพลัง]
เงาดำปกคลุมเล็บของเขา
พลังทำลายเพิ่มขึ้นทันที
กรานคำรามลั่น
แขนโลหะขยายใหญ่ขึ้น
ก่อนต่อยสวนเต็มแรง
ตูม!!!
พื้นถนนะเิ
แต่คิรันหลบได้ก่อนเสี้ยววินาที
แล้ว—
ปรากฏด้านหลัง
“จบแล้ว”
ฉัวะ!
เล็บสีดำแทงทะลุหลังของกราน
เงาดำเริ่มไหลเข้าสู่ร่างศัตรูทันที
“อะ…อะไร…!?”
กรานดิ้นอย่างรุนแรง
แต่พลังในร่างกลับถูก “ดูด”
[เริ่มกลืนกินพลังงาน]
[ดูดซับสำเร็จ]
เสียงกรีดร้องดังขึ้น
ก่อนร่างของกรานจะทรุดลง
เหลือเพียงซากแห้งๆ
ความเงียบเข้าปกคลุมทั้งพื้นที่
ทุกคนมองคิรันด้วยสายตาหวาดกลัว
ไม่มีใครพูดอะไร
เพราะภาพตรงหน้า—
“ไม่ใช่วิธีของมนุษย์”
—
[กำจัดเป้าหมายสำเร็จ]
[ได้รับค่าประสบการณ์]
[ได้รับแกนพลังใหม่]
[แกนเหล็ก ระดับ 1]
[ค่าความเสถียรเพิ่มขึ้น]
คิรันมองมือของตัวเอง
เงาดำค่อยๆ หายไป
แต่ความรู้สึกบางอย่างยังอยู่
“พลังนี้…”
มันแข็งแกร่งกว่าที่คิด
และอันตรายกว่าที่คิดเช่นกัน
ทันใดนั้น—
เสียงปรบมือดังขึ้นจาก้าตึก
แปะ…แปะ…แปะ…
คิรันเงยหน้าทันที
ชายสวมหน้ากากสีขาวยืนอยู่ตรงนั้น
ผู้สังเกตการณ์
“ยอดเยี่ยม”
เสียงแหบต่ำดังลงมา
“นายเริ่มใช้มันได้แล้ว”
คิรันจ้องนิ่ง
“แก้าอะไร”
ผู้สังเกตการณ์หัวเราะเบาๆ
“…ฉันแค่อยากเห็น”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย
“ว่าสุดท้ายแล้ว”
“นายจะกลายเป็ผู้ล่า…”
น้ำเสียงหยุดไปชั่วครู่
ก่อนพูดต่อช้าๆ
“หรือกลายเป็สัตว์ประหลาด”
ลมพัดแรงขึ้น
และในพริบตา—
ร่างของผู้สังเกตการณ์ก็หายไปอีกครั้ง
เหลือเพียงความเงียบ
คิรันยืนอยู่กลางสายฝน
ดวงตานิ่งสนิท
ก่อนมองลงไปที่มือของตัวเองอีกครั้ง
เงาดำยังขยับอยู่ใต้ิั
ราวกับกำลังมีชีวิต
2K
