หลินอวี่ได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มอย่างมั่นใจและผ่อนคลาย แต่จงใจทิ้งปริศนาไว้
"เจียวเหนียง น้ำตาลที่เราเคี่ยวไม่ใช่เอาไว้ดื่ม แต่เอาไว้กิน"
เมื่อต้องเผชิญกับคนสองคนที่ไม่เคยเห็นน้ำตาลทรายแดง การอธิบายให้มากความก็ไม่มีประโยชน์ หลังจากจุดไฟแล้ว เขาทำตามสัดส่วนคือน้ำอ้อยหนึ่งร้อยชั่งต่อปูนขาวสองเหลี่ยง โดยหยิบปูนขาวกำเล็ก ๆ ใส่ลงในโถดินเผา เติมน้ำแล้วคนให้กลายเป็น้ำปูนใส การใช้น้ำปูนใสก็เพื่อสะเทินความเป็กรดในน้ำอ้อย ซึ่งจะทำให้น้ำตาลที่เคี่ยวออกมามีความหวานยิ่งขึ้น
"อ้อยป่าค่อนข้างเปรี้ยว เพิ่มปริมาณขึ้นอีกเท่าตัวเถอะ"
หลินอวี่อาศัยจังหวะที่น้ำเชื่อมยังไม่เดือด เทน้ำปูนใสลงไปเจ็ดส่วนก่อน พร้อมกับคอยช้อนเศษตะกอนที่ลอยอยู่้าออกอย่างต่อเนื่อง เขาคอยสังเกตการเปลี่ยนแปลงของสีน้ำเชื่อมในหม้อ พร้อมกับดมกลิ่นในอากาศ แล้วค่อย ๆ เทน้ำปูนใสที่เหลือตามลงไปแบ่งเป็สามครั้ง
เมื่อน้ำเชื่อมในหม้อเดือดจนล้นเป็ฟองน้ำตาลสีเหลืองทอง กลิ่นหอมหวานก็อบอวลไปทั่วอากาศ หยางเวยที่ยืนแทะอ้อยป่าอยู่ข้าง ๆ ถึงกับวางอ้อยในมือลงทันที แล้วขยับเข้าไปใกล้ขอบหม้อ
"พี่หลิน น้ำเชื่อมที่ท่านเคี่ยวกลิ่นหอมหวานจริง ๆ เ้าค่ะ"
"เดี๋ยวตอนได้ชิมจะยิ่งหวานกว่านี้อีก"
หลินอวี่เติมฟืนท่อนใหญ่ขนาดเท่าต้นขาลงในเตาไฟสองท่อน แล้วเปลี่ยนเป็ใช้ไฟอ่อนเคี่ยวต่อ ตอนที่เขาเคี่ยวน้ำตาลกับท่านย่า ่เวลานี้จะต้องใส่น้ำมันลงในหม้อเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำตาลเดือดล้น ทว่าที่บ้านไม่มีน้ำมัน จึงทำได้เพียงควบคุมไฟให้ดีและเคี่ยวให้นานขึ้นอีกหน่อย
ในระหว่างการเคี่ยว ยังต้องใช้ไม้ที่สะอาดคนอย่างต่อเนื่อง เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดการไหม้จนแข็งตัวกลายเป็ลูกกวาด นี่เป็งานหนักที่สิ้นเปลืองแรงกายอย่างมาก น้ำอ้อยหม้อใหญ่หนึ่งหม้อต้องคนถึงสองชั่วโมง โชคดีที่น้ำเชื่อมในหม้อนี้มีน้อย หลังจากคนไปได้ราวหนึ่งเค่อ ขอบหม้อก็เริ่มมีแผ่นน้ำตาลแข็ง ๆ ที่ไหม้เล็กน้อยเกาะอยู่
หลินอวี่ใช้ไม้เขี่ยขึ้นมาหนึ่งชิ้น ใช้ตะเกียบสองอันเจาะรูแล้วเป่าลมเข้าไป เหมือนกับการเป่าน้ำตาลเป็รูปสัตว์ เขาเป่าจนกลายเป็ "ซาลาเปาน้ำตาล" กึ่งโปร่งใสขนาดเท่าหัวคนสองลูก แล้วยื่นให้เฉินเจียวเหนียงและหยางเวย
"พวกเ้ากินก่อนเถอะ ข้าจะตักน้ำเชื่อมที่เหลือออกมาทำให้เป็เกล็ด"
เฉินเจียวเหนียงและหยางเวยถือซาลาเปาน้ำตาลในมือ ดมกลิ่นหอมหวานที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม ต่างคนต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้ากินลง ของดีเช่นนี้ควรให้ท่านพี่กินก่อนถึงจะถูก! พวกนางมองไปยังหลินอวี่ที่ยังคงตั้งใจทำงานอยู่
ที่บ้านไม่มีแม่พิมพ์สำหรับใส่น้ำเชื่อม หลินอวี่จึงทำได้เพียงตักน้ำเชื่อมข้น ๆ ใส่ลงในโถดินเผาสองใบ หลังจากตักเสร็จ โดยไม่รอให้เย็นเขาก็เริ่มคนทันที และน้ำเชื่อมก็เริ่มตกผลึกเป็เกล็ดช้า ๆ หลินอวี่ใช้แรงทั้งหมดที่มี รีบขยี้น้ำตาลทรายให้กลายเป็ผง จนได้น้ำตาลทรายแดงที่ยังมีไออุ่นจาง ๆ สองโถ
เนื่องจากอุปกรณ์มีจำกัด ประกอบกับร่างกายนี้มีกำลังไม่เพียงพอ น้ำตาลทรายแดงที่ขยี้ออกมาจึงมีความละเอียดไม่สม่ำเสมอ แต่ความหวานและความแข็งของมันนั้น ก็นับว่าล้ำหน้าไปไกลแล้ว
"ท่านพี่ นี่คือน้ำตาลแดงหรือเ้าคะ?"
"ถ้าจะพูดให้ถูกต้องคือ น้ำตาลทรายแดง"
หลินอวี่หยิบน้ำตาลทรายแดงชิ้นขนาดเท่าเล็บมือเข้าปาก รสชาติไม่หวานแสบคอ แต่กลับมีความหอมหวานราวกับน้ำผึ้ง
'สำเร็จแล้ว!'
เขาหันไปมองคนสองคนที่ยังไม่ได้กินซาลาเปาน้ำตาล แล้วหยิบน้ำตาลก้อนใหญ่สองชิ้นออกมา "อ้าปาก"
หยางเวยที่น้ำลายสอจนแทบจะกลืนไม่ทันรีบอ้าปากเล็ก ๆ งับนิ้วของหลินอวี่ และกลืนน้ำตาลทั้งชิ้นลงคอไป ทันใดนั้นดวงตากลมโตก็เบิกกว้าง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข พร้อมกับพยักหน้าให้เฉินเจียวเหนียงไม่หยุด
พี่เจียวเหนียง น้ำตาลของพี่หลินหวานมากเลยเ้าค่ะ!
เฉินเจียวเหนียงเองก็อยากกินเช่นกัน แต่นางมีความสำรวมอยู่บ้าง จึงไม่ได้อ้าปากโดยตรง แต่นำมาถือไว้ในมือแล้วก้มหน้าส่งน้ำตาลก้อนนุ่ม ๆ เข้าปาก น้ำตาลทรายแดงที่ละลายทันทีที่ััลิ้น ยังไม่ทันที่นางจะได้ลิ้มรสอย่างละเอียด มันก็ละลายกลายเป็น้ำตาลแล้วไหลลงคอไป
"หวานเหลือเกิน! ท่านพี่ท่านเก่งที่สุดเลย! สามารถเคี่ยวน้ำตาลจากอ้อยป่าได้จริง ๆ ด้วย!"
"แน่นอนอยู่แล้ว"
หลินอวี่ดื่มด่ำกับสายตาชื่นชมของหญิงสาวทั้งสอง และประกาศอย่างมั่นใจ
"น้ำตาลทรายแดงแบบนี้ ข้าขายหนึ่งตำลึงเงินต่อหนึ่งชั่ง คนรวยในเมืองจะแย่งกันซื้อ แค่น้ำตาลที่เคี่ยวเมื่อครู่นี้ก็เพียงพอสำหรับจ่ายภาษีแล้ว ครั้งนี้พวกเ้าไม่ต้องกังวลแล้วนะ"
คำพูดของเขาทำให้เฉินเจียวเหนียงและหยางเวยไม่เพียงแต่รู้สึกหวานในปาก แต่ในใจก็หวานซึ้งเช่นกัน ชั่วชีวิตนี้พวกนางไม่เคยััความรู้สึกของการถูกใครบางคนให้ความสำคัญเป็อันดับหนึ่งเช่นนี้มาก่อน เมื่อเทียบกับการหาเงินแล้ว ท่านพี่เห็นว่าเื่ของพวกนางสำคัญที่สุด
เมื่อมองดูน้ำตาลในโถดินเผาในมือท่านพี่ น่าจะมีประมาณห้าหกชั่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าชีวิตในอนาคตเต็มไปด้วยความหวัง! อ้อยป่าสิบต้นสามารถแลกเงินได้หลายตำลึง พวกนางไม่เคยคิดเลยว่า การหาเงินจะง่ายดายราวกับเก็บเงินได้แบบนี้!
"ท่านพี่ ไปในเมืองต้องใช้เวลาเดินถึงสองชั่วยาม มิสู้เราเคี่ยวน้ำตาลเพิ่มอีกหน่อยแล้วนำไปขายพร้อมกันเลยดีหรือไม่เ้าคะ?"
เฉินเจียวเหนียงถกแขนเสื้อขึ้นด้วยความกระตือรือร้น หยางเวยกัดซาลาเปาน้ำตาลคำโต ยิ้มจนตาหยีเป็รูปพระจันทร์เสี้ยวแล้วพูดสนับสนุน
"ในป่าอ้อยหลังเขายังมีอ้อยอีกหลายร้อยต้นเลยเ้าค่ะ หากทิ้งไว้หลายวันจะกลายเป็กากหมด มิสู้ตัดมาเคี่ยวน้ำตาลให้หมดเลยดีกว่า"
"ตกลง" ความจริงหลินอวี่ก็วางแผนเช่นนี้ไว้ เขา้าจัดหาอุปกรณ์สำหรับคั้นน้ำและเคี่ยวน้ำตาล รวมถึงจัดหาข้าวสาร แป้ง น้ำมัน และของใช้จำเป็ในชีวิตประจำวันให้ที่บ้าน เงินห้าตำลึงฟังดูเหมือนเยอะ แต่จริง ๆ แล้วไม่พอใช้หรอก
"ข้าจะไปขอไข่ไก่จากบ้านพี่สือซานสักสองสามฟอง เรามาต้มไข่น้ำตาลแดงกินกัน กินเสร็จแล้วค่อยทำงานต่อ"
เมื่อได้ยินการจัดการของหลินอวี่ เฉินเจียวเหนียงและหยางเวยก็เงยหน้ามองดวงอาทิตย์ที่อยู่ทางทิศใต้ คนในหมู่บ้านไม่ได้เคร่งครัดเื่การกินมื้อเที่ยง อีกอย่าง ในวันเทศกาลพวกนางก็ไม่แน่ว่าจะได้กินไข่ไก่ การออกไปทำงานในไร่นาจะมาพิถีพิถันขนาดนี้ได้อย่างไร?
แต่พอหลินอวี่พูดจบก็รีบวิ่งออกจากลานบ้านไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้พวกนางได้ปฏิเสธเลย
"พี่เจียว พี่หลินดูเหมือนจะใช้เงินฟุ่มเฟือยนะเ้าคะ"
หยางเวยเลียริมฝีปากพลางพึมพำ เงินยังหาไม่ได้เลยแต่จะได้กินไข่ไก่แล้ว นี่ไม่เหมือนครอบครัวที่ใช้ชีวิตอย่างประหยัดเลย
เฉินเจียวเหนียงกัดซาลาเปาน้ำตาลเบา ๆ ยิ้มอย่างมีความสุข
"ท่านพี่เต็มใจให้เ้าและข้ากินดื่ม มิใช่เื่ดีหรอกหรือ?"
ต่อให้ท่านพี่จะเป็คนฟุ่มเฟือย นางก็จะเชื่อฟังและตามใจสามีโดยไม่มีข้อโต้แย้ง
หลินอวี่ที่เดินออกจากบ้านมา บังเอิญพบกับสือซานที่สะพายตะกร้าเดินตรงมา ปกติสือซานจะรับจ้างแบกของที่ท่าเรือ ่นี้เป็ฤดูหว่านเมล็ดในนาจึงกลับมาทำงานเกษตรที่บ้าน เขามีรูปร่างผอมเพรียวและผิวคล้ำ ิัสะท้อนแสงแดด แม้จะอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ แต่เนื่องจากความตรากตรำในการใช้ชีวิต หางตาจึงมีริ้วรอยเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น
มารดาของสือซานเป็ลูกพี่ลูกน้องคนโตของบิดาหลินอวี่ ความสัมพันธ์จึงดีต่อกันมาั้แ่เด็ก บิดาของหลินอวี่เคยถูกท่านปู่ตีจนหัวแตกเือาบและต้องนอนซมอยู่บนเตียงถึงสามเดือน เพียงเพราะช่วยลูกพี่ลูกน้องคนโตขัดขวางการแต่งงานเพื่อแก้เคล็ดกับเศรษฐีที่ดิน อย่างไรก็ตาม ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วไม่สะดวกที่จะเข้ามาจัดการเื่ในบ้านเดิม ทำได้เพียงแอบส่งความช่วยเหลือมาให้เป็ครั้งคราว
แต่เนื่องจากเฉินฟางจวี๋มักจะบอกว่าอาหารที่ป้าคนนี้ส่งมามีพิษ หลินอวี่ที่ซื่อบื้อจึงเชื่อตามนั้น บ่อยครั้งที่ได้รับความช่วยเหลือมาแล้วส่งต่อไปให้เฉินฟางจวี๋ พี่สือซานจึงได้แต่เวทนาในความโชคร้ายและโกรธในความโง่เขลาของเขา
ครั้งนี้เมื่อเห็นจากระยะไกล หลินอวี่จึงเป็ฝ่ายยิ้มและทักทายอีกฝ่ายก่อน
"พี่ซาน" พี่สือซานชะงักไป เขามองพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อยืนยันว่าเป็หลินอวี่ จึงส่งตะกร้าให้
"เ้าอวี่ ยินดีด้วยที่เ้าแต่งภรรยาสองคน ท่านแม่ให้ข้านำของกินมาให้เ้า ถือเป็ของขวัญวันแต่งงาน"
ในตะกร้ามีแม่ไก่หนึ่งตัว ข้าวสารหยาบถุงเล็ก และไข่ไก่สิบกว่าฟอง ที่ไข่ไก่มีกระดาษตัดรูปคำว่า 'มงคล' สีแดงสดแปะอยู่ ทำให้หลินอวี่รู้สึกตื้นตันจนขอบตาเริ่มร้อน ครอบครัวของป้ามีลูกหลานมากมาย แต่ชีวิตยากจน การเจียดของกินเหล่านี้มาให้ คงต้องถูกบรรดาพี่สะใภ้พูดจาถากถางอีกเป็แน่
"เ้าอวี่ ของพวกนี้เ้าเอาไปให้ภรรยาของเ้า อย่าให้ท่านป้าสะใภ้สามล่ะ เข้าใจหรือไม่?"
พี่สือซานเตือนด้วยความหวังดี ทันใดนั้น เสียงแหลมสูงบาดหูก็ดังมาจากทางลาดด้านล่าง
"เ้าอวี่ ข้าบอกให้เ้าไปตัดอ้อยป่ามาไม่กี่ต้น หายหัวไปตั้งครึ่งวัน เ้าตัดอ้อยเข้าไปในท้องหมาหรืออย่างไร? ได้ยินเ้าหนูชิงจู้บอกว่าบ้านเ้าจุดไฟทำของอร่อย ป้าสะใภ้ก็เหมือนแม่ เ้าแต่งภรรยาแล้วอย่าลืมแม่ มีอะไรอร่อย ๆ ให้ข้าชิมก่อนเลย"
หลินอวี่มองตามเสียง เห็นเฉินฟางจวี๋ที่เอามือเท้าเอวหนา ๆ ของนาง กำลังหอบแฮก ๆ ปีนขึ้นมาตามทางลาด ตรงดิ่งมาที่บ้านของเขา
พี่สือซานมองตะกร้าในมือหลินอวี่แล้วรู้สึกเสียวสันหลัง ดูท่าของขวัญที่ท่านแม่เตรียมไว้ คงต้องเข้าไปอยู่ในท้องของป้าสะใภ้สามเสียแล้ว
8K
