[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“แอนเดอร์สัน จะดิ้นรนไปทำไมกันยอมตายซะมันจะได้ไม่ต้องเหนื่อย!”

นายน้อย 4 พูดด้วยท่าทางลำบาก การล้อมรอบสังหารแอนเดอร์สันด้วยการยืมมือพี่ชายคนอื่นๆยังคงเป็นไปได้ยากทั้งที่แอนเดอร์สันเป็นนักเวทย์ 901 ปี พี่ 1 และพี่ 3 ที่เป็นนักเวทย์ 902 ปียังไม่สามารถสร้างบาดแผลให้แอนเดอร์สันได้ ยิ่งเป็นตัวของมันเองไม่จำเป็นต้องพูดถึง 

การโจมตีที่ส่งไปไม่แม้จะสร้างความเสียหายให้ผิวหนังของแอนเดอร์สันได้สักนิด พละกำลังมหาศาลของแวร์วูฟจากนายน้อย 5 ก็ยังไม่สามารถกดดันแอนเดอร์สันได้เช่นกัน ส่งผลให้การต่อสู้มันยืดเยื้อออกไป 

ทันใดนั้นพื้นที่ที่พวกเขาเหยียบก็เริ่มสั่นไหวหลังจากมอนสเตอร์ตัวใหญ่ที่ไม่มีความสามารถโจมตีสิ่งที่อยู่บนแผ่นหลังของมันกำลังรวมมานาไปไว้ในร่างเพื่อระเบิดตัวตายด้วยพลังสุดท้ายที่เหลืออยู่  

ขณะที่นายน้อยทั้ง 5 รู้ว่าตำแหน่งที่ใช้ต่อสู้กำลังจะมีระเบิดขนาดใหญ่เกิดขึ้นมา ทุกคนต่างรับรู้ได้ถึงการมาของคนบางกลุ่ม แอนเดอร์สันรู้ถึงคนเหล่านี้ตั้งแต่ที่พวกมันปรากฎในเกท เขาได้ยินหนึ่งประโยคจากพวกมันด้วยเช่นเดียวกัน การมาของกลุ่มคนที่ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ส่งมานั้นกำลังจะเข้ามาหยุดการต่อสู้ของพวกเขา แอนเดอร์สันที่เห็นดังนั้นเขาจึงระเบิดมานาออกมาจากร่างกายดันพี่ชายออกไปให้ห่างแล้วร่ายเวทย์จำนวนมากไว้ที่กิ่งไม้แห่งชีวิต  ภายใต้ช่วงระยะเวลาสั้นๆที่มีให้เขาใช้เวทย์นี้เอง บนไม้เท้าของแอนเดอร์สันก็มีการซ้อนทับด้วยพลังเวทย์มากมายพร้อมจะฆ่าพี่ชายทั้งหมดที่อยู่ที่นี่

“ลาก่อนพี่ชาย”

เปรี้ยง!

เสียงค้อนทุบลงไปบนแผ่นหลังมอนสเตอร์ที่กำลังระเบิดตัว ก่อนจะมีเวทย์มากมายมหาศาลวิ่งแตกกระจายออกไปรอบข้างจากการโจมตีของแอนเดอร์สัน เปลวไฟ สายลม มวลน้ำ สายฟ้า ต้นไม้ คำสาป ทุกๆอย่างที่นึกขึ้นได้ล้วนแตกกระจายออกไปรอบข้างกลืนกินเหล่าพี่ชาย มอนสเตอร์ที่กำลังใกล้ตายล้วนถูกพลังกระแทกหลังก่อนที่มันจะระเบิดตัวส่งผลให้มันร้องคำรามลั่นตกตายลงไปในที่สุด

“บ้าเอ๊ย ไม่ทัน”

นายน้อย 1 ร้องตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวดหลังจากเขาไม่สามารถหลบหนีการโจมตีของแอนเดอร์สันได้ เพียงช่วงเวลา 1 วินาทีที่ถูกแอนเดอร์สันผลักกลับเป็นโอกาสที่อีกฝ่ายร่ายเวทย์มากมายเพื่อโจมตี ต่อให้จะวิ่งหนีในตอนนี้ก็ไม่สามารถหนีพ้น

ทางฝั่งพี่ 3 ต่างสบถด้วยคำหยาบพลางนำปีกทั้ง 6 ข้างมาคลุมตัวเอาไว้อย่างน้อยเขาก็หวังว่าการสละปีกจะทำให้เขาลดพลังทำลายลงได้บ้าง ทางฝั่งนายน้อย 4 ที่เห็นเวทย์มากมายเขาถึงขั้นโกรธจัดไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาตายที่นี่ทั้งที่รวบรวมกองกำลังเอาไว้ได้มากมาย สุดท้ายนายน้อย 5 เขาได้ม้วนตัวให้เป็นก้อนกลมหวังพึ่งขนมันเงาในการลดพลังทำลายของเวทย์ ทันทีที่เวทย์มากมายพุ่งเข้ามาสัมผัสร่างของทุกคนนี้เอง เหล่านายน้อยต่างร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดจากบาดแผลที่เกิดขึ้นมา

อ้าก!

พรึ่บ!

ชายในชุดผ้าคลุมสีดำปรากฎตัวด้านหน้านายน้อยทั้ง 4 พลางร่ายเวทย์ป้องกันการโจมตีของแอนเดอร์สันเอาไว้ ทันทีที่เวทย์ของพวกเขาถูกร่ายเวทย์ของแอนเดอร์สันมากมายที่กำลังทำลายทุกๆอย่างต่างก็พุ่งขึ้นไประเบิดบนท้องฟ้า สร้างความตะลึงงันให้กับทหารที่กำลังมองดูการโจมตีของแอนเดอร์สัน  การระเบิดของมันที่กระจายออกมารอบๆอย่างกับโรงงานนิวเคลียร์ระเบิดนับว่าน่ากลัวเป็นอย่างมาก 

แต่เหล่าคนที่ปรากฎตัวและเปลี่ยนทิศทางการทำลายของพวกมันขึ้นไปบนท้องฟ้าน่ากลัวกว่าอีก การจะเปลี่ยนทิศทางเวทย์หากไม่มีพลังที่เหนือกว่าไม่สามารถทำได้ ด้วยการเปลี่ยนทิศทางเวทย์ที่ทำได้ทำให้ทหารรู้ว่านักเวทย์สวมผ้าคลุมสีดำที่ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ส่งมาแข็งแกร่ง

“รักษาพวกเขาเร็วเข้า”

เสียงร้องตะโกนดังออกมาจากหนึ่งในชายสวมผู้คลุมสีดำ ก่อนที่พวกเขาจะใช้ยารักษานายน้อยแต่ละคนที่บาดเจ็บสาหัสให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แอนเดอร์สันที่เห็นเหล่าพี่ชายถูกลากออกมาจากความตายทำให้เขากัดฟันเก็บซ่อนความโกรธเอาไว้ แล้วมองจ้องไปยังชายสวมผ้าคลุมสีดำที่เข้ามาจับไหล่ของเขาแล้วใช้พลังกดทับจนเขาลงไปนั่งคุกเข่าบนพื้นดิน

[แจ้งเตือน โฮสต์รอดพ้นจากเรื่องราวที่นำไปสู่ความตายได้สำเร็จ ได้รับตั๋วสุ่มรางวัล 9,400 ใบ]

แอนเดอร์สันรับรู้ได้ว่าอันตรายทั้งหมดภายในเกทที่เขาเผชิญหน้าหายไปแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอันตรายจากพื้นที่เกท อันตรายจากมอนสเตอร์หรืออันตรายจากพี่ชายหายไปทั้งหมดหลังจากระบบแจ้งเตือนให้เขารู้ว่าตัวเองได้ตั๋วมาทั้งหมด 9,400 ใบ นับว่าเป็นจำนวนที่มากจนทำให้เขาพอจะตั้งสติกลับมาได้หลังจากฆ่าพี่ไม่สำเร็จ ระหว่างนี้เองเขาก็ขออยู่นิ่งๆไปก่อนเพราะการต่อต้านคนเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องดี

“ปลุกพวกเขาให้ตื่น”

ยารักษาและเวทย์รักษาถูกร่ายลงไปบนร่างกายของนายน้อยทั้ง 4 ก่อนหน้าทำให้สภาพร่างกายของทุกคนกลับมาเป็นเหมือนเดิม จากนั้นพวกเขาก็ได้รับเวทย์กระตุ้นให้ตื่นจากอาการสลบ ระหว่างนักเวทย์ชุดดำกำลังปลุกนายน้อยเหล่าทหารก็ได้ส่งตัวแทนของพวกเขาเข้ามาดูเหตุการณ์พลางกระจายกำลังกันออกไปสำรวจพื้นที่แห่งนี้

“อะอือ ฉันยังรอดไปได้สินะ”

ดวงตาของนายน้อย 1 ค่อยๆลืมตื่นแล้วสำรวจร่างกายตัวเอง หลังจากรู้ว่าเขากลับมาเป็นปกติด้วยพลังเวทย์รักษาจึงได้กวาดตามองดูรอบข้าง ปรากฎว่าน้องชายทั้ง 3 ที่ได้รับบาดเจ็บหนักไปพร้อมกันล้วนแล้วถูกรักษาจนกลับมาหายดี มีเพียงแอนเดอร์สันที่ยังคงอยู่ในสภาพปกติและตอนนี้เขาถูกกดทับด้วยพลังจนต้องคุกเข่าบนพื้น

“แอนเดอร์สัน แก!”

นายน้อย 4 ชักดาบเตรียมจะเข้าไปฟาดฟัน อย่างไรก็ตามเขากลับถูกกดทับด้วยพลังของชายชุดดำไปอีกคน

“พวกเราต้องขอโทษที่เข้ามารบกวนนายน้อยทั้ง 5”

“ขอโทษแล้วพี่ชายฉันจะบาดเจ็บสาหัสเหมือนเดิมไหมล่ะ”

แอนเดอร์สันพูดด้วยท่าทางไม่พอใจ เป็นเขาที่ไม่ได้รับความช่วยเหลือใดๆเลยตั้งแต่ชายเหล่านี้ปรากฎตัว เวทย์รักษา ยาฟื้นฟู ทุกอย่างไม่มีให้เขา มีเพียงแค่คนบาดเจ็บที่ได้รับมัน ทำให้เขารู้ว่าชายชุดดำเหล่านี้ลำเอียงกับการเข้าช่วยเหลือ

“ต้องขอโทษที่เราไม่สามารถทำให้นายน้อยทั้ง 4 กลับไปบาดเจ็บได้อีกครั้ง”

“แล้วพวกแกต้องการอะไร” แอนเดอร์สันเป็นคนถาม เขาอยากรู้ถึงการมาของคนเหล่านี้

“พวกเราได้รับคำสั่งให้มาส่งของบางอย่างกับนายน้อยทั้ง 5 และเราถูกส่งมาเตือนนายน้อยว่า ตระกูลส่งนายน้อยทั้ง 5 มาลงโทษ ไม่ได้ส่งมาฆ่ากัน”

บนใบหน้าไร้ความรู้สึก เดิมทีเขามักจะยิ้มปลอมๆกลับหุบยิ้มของเขาลง หลังจากรู้ว่าการฆ่าของตนเองถูกขัดขวาง ตลอดมาเขาแทบจะหนีหัวซุกหัวซุนตระกูลกลับไม่ได้เคลื่อนไหวทำอะไร ครั้งนี้ที่เขากำลังจะทำให้พี่ชายตาย ตระกูลกลับโผล่มาขวางทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองถูกเอาเปรียบ และเมื่อเขาได้มองไปยังพี่ 1 เขาก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองถูกเอาเปรียบมากยิ่งขึ้นเพราะตอนนี้พลังทั้งหมดที่หดหายไปของพี่ 1 เพิ่มขึ้นมาจนเกือบจะเต็มแล้ว ทั้งที่พี่ชายคนอื่นๆฟื้นมานาได้เพียงแค่ครึ่งเท่านั้น เขาจึงรู้ว่ากลุ่มคนชุดดำลำเอียงไม่น้อย

“นายน้อย นี่คือจดหมายที่ผู้นำตระกูลกำชับให้เราส่งให้ถึงมือของพวกคุณ”

นายน้อยแต่ละคนมองจ้องจดหมายที่ยื่นให้ แอนเดอร์สันจึงรับมาดูเช่นเดียวกัน เขาอยากรู้ว่าตระกูลสกอร์เปี้ยนส์มีเรื่องอะไรมาแจ้งให้ทราบ ทันทีที่กวาดตามองดูทุกๆอย่าง ทุกคนต่างถอนหายใจเมื่อรู้ว่าตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เรียกตัวพวกเขากลับไป การอยู่ในแนวหน้าไม่จำเป็นอีกต่อไป หากไม่มีคำสั่งเรียกตัวกลับต่อให้เกทนี้จะถูกเคลียร์ไปแล้วก็ตาม สิ่งที่พวกเขาจะต้องทำคือเปลี่ยนไปล่าเกทอื่นๆ

“แล้วบทลงโทษล่ะ” พี่ 5 เป็นคนสอบถาม แอนเดอร์สันอยากรู้เช่นกันว่าบทลงโทษของพวกเขาจะเป็นอย่างไร

“สำหรับบทลงโทษที่ผู้นำตระกูลส่งพวกคุณมาที่นี่ได้รับการให้อภัยแล้ว ส่วนบทลงโทษของการเป็นทหารหลังจากที่พวกคุณได้สร้างความเสียหายที่นี่ ทุกคนจะไม่ได้รับโทษใดๆ”

ทหารมากมายจากภายนอกเริ่มทยอยเข้ามาในเกท หลังจากที่พวกเขาได้รับคำสั่งให้เข้ามาเคลียร์พื้นที่และเก็บของล้ำค่ากลับออกไป ระหว่างที่นายน้อยทุก 5 กำลังนั่งสรุปทุกๆอย่างเกี่ยวกับเหตุการณ์มากมาย มานาที่อยู่ภายในเกทก็เริ่มลดระดับลงเผยให้ทุกคนรู้ว่าเกทแห่งนี้กำลังสลายหายไป

เสาขนาดใหญ่มากมายใจกลางเกทและโซ่สีดำเส้นใหญ่มากมายหลายเส้นที่พันไปทั่วเสาล้วนค่อยๆสลายตัวกลายเป็นของเหลวหล่นลงมาบนพื้นดินไหลเข้าไปรวมตัวกันกลายเป็นแอ่งน้ำ แอนเดอร์สันไม่รู้ว่าของเหลวเหล่านี้คืออะไรแต่ที่เขารู้ได้คือมันเต็มไปด้วยมานา เขาจึงใช้สายลมหอบมันมาราว 20 ลิตรใส่ลงไปในถังไม้เก็บเอาไว้ในแหวนเก็บของ เขาไม่สนใจเลยว่าใครจะมองเพราะการมาที่นี่ของเขาเป็นการมาเพื่อลงโทษ ซึ่งเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองทำผิดอะไร ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเก็บของมีค่ากลับไปด้วย

“อย่า อย่าใช้ชุดเกราะหรืออาวุธแตะมัน ต้องใช้มือเปล่าเท่านั้น!”

ทหารร้องตะโกนลั่นหลังจากหลายคนเข้าไปตรวจสอบของเหลวสีดำแล้วพบความหัศจรรย์จากมัน ถุงมือระดับ 9 ที่หลายคนสวมใส่นั้นหลังจากสัมผัสไปกับของเหลวสีดำมันก็ได้อัพเกรดตัวเองให้กลายเป็นระดับ 10 ในทันที ซึ่งของเหลวที่สัมผัสกับชุดเกราะและอาวุธนี้ล้วนสลายหายไปหลังถูกใช้งาน 

แต่จากปริมาณของเหลวที่เหลืออยู่สามารถอัพเกรดอาวุธได้ราว 100 ชิ้นทำให้ทหารตีกรอบล้อมรอบเพราะของสิ่งนี้เป็นสิ่งล้ำค่ามาก ทันทีที่พี่ชายของแอนเดอร์สันรู้ว่าของเหลวสีดำสำคัญแอนเดอร์สันจึงเปิดใช้งานการทำลายของผืนป่าเกิดเป็นต้นไม้น้อยใหญ่บดบังของเหลวที่อยู่ใกล้พี่ชายจนไม่สามารถเก็บได้

 การที่แอนเดอร์สันขัดขวางพี่ชายทำให้ทุกคนหันมองแอนเดอร์สัน ถึงอย่างนั้นทุกคนกลับไม่พบรอยยิ้มบนใบหน้าของแอนเดอร์สันเลยสักนิด ทำให้พวกเขารู้สึกกลัว 

“นายน้อย พวกเรากลับกันเถอะ ผู้นำตระกูลรอพบพวกคุณ”

มือที่กดทับหัวไหล่ของแอนเดอร์สันนำออก พลางมีคำสั่งห้ามจากชายสวมผ้าคลุมทั้ง 10 ไม่ให้พวกเขาโจมตีกันและกัน แอนเดอร์สันและพี่ของเขาที่ถูกชายสวมชุดดำวิ่งประกบซ้ายขวาเพื่อนำตัวออกไปจากสถานที่แห่งนี้จึงหยุดที่จะแก้แค้น

“ไปเร็วเข้า เกทกำลังจะปิดตัวลงแล้ว รีบวิ่งเร็วเข้า วิ่งๆๆๆ!”

เหล่าผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดที่ได้เก็บของเหลวสีดำหนึ่งในของล้ำค่าจากเกทล้วนร้องตะโกนให้ทหารรีบวิ่งออกไปจากเกทแห่งนี้ พวกเขารู้สึกดีที่สามารถเคลียร์เกทแล้วได้รับของมากมาย ทันทีที่มาถึงเขตฝนตกหนักทุกคนยิ่งรู้สึกดีใจเพราะตอนนี้ไม่เหลือพลังอะไรขัดขวางการวิ่งของพวกเขาแล้วจึงทำให้วิ่งไปต่อได้

“เราจะเอาอย่างไรกับนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์”

เหล่านายพลที่ถูกส่งมาจัดการเกทหันมองหน้ากันพลางมองไปยังนายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ที่พุ่งนำหน้าไปไกล

“ออกไปจากเกทเราน่าจะได้รู้เองว่าต้องทำอะไร การที่หน่วยเงาของตระกูลสกอร์เปี้ยนส์เคลื่อนไหวหมายความว่าพวกเขาจะต้องส่งเรื่องไปทางสหพันธ์แล้วถึงได้ส่งหน่วยนี้มา เมื่อเราออกไปสหพันธ์คงมีคำตอบว่าเราควรจะทำอย่างไร”