“ทำไมถึงทำแบบนั้นหรือคะก็เพราะหนูไม่ใช่คนวางแผนนี้ยังไงละคะ นี่เป็แผนการของหลานสาวพ่อที่วางไว้เพื่อเล่นงานหนูพ่อรู้ไหมคะว่าเธอเตรียมผู้ชายไว้ให้หนูสองคน เธอเตรียมเครื่องดื่มใส่ยาไว้ให้หนู แต่ถูกหนูตลบหลังซ้อนแผนเสียก่อนทำให้บทที่เดิมที่ต้องเป็ของหนูกลายเป็ของเธอแทน เื่มันก็ง่ายดายแบบนี้ละค่ะ”
“ไป๋หรูอวี้อิจฉาหนูมาตลอดอิจฉาที่หนูรวย อิจฉาที่หนูมีแม่ที่รักหนูหมดหัวใจเธอ้าที่จะฮุบทุกอย่างของครอบครัวเรา หยางหลิ่วคือแฟนของเธอ เธอให้แฟนของเธอตามตื๊อหนูพยายามจับคู่ให้เรา พวกเขาสองคนทำแบบนี้ก็เพื่อที่จะฮุบสมบัติของครอบครัวเราค่ะ”
“ช่างน่ารังเกียจนัก” หลิ่วเย่ว์เหมยปาแก้วน้ำในมือลงพื้นและจ้องไป๋จิ้งเหวินอย่างเดือดดาล
ไป๋จิ้งเหวินเองก็มีสีหน้าที่ดูไม่จืดเมื่อเห็นสายตาที่จ้องตรงมาของหลิ่วเย่ว์เหมยก็ได้แต่ก้มหน้าอย่างอึดอัดใจ
“ถ้าหนูไม่ล่วงรู้ถึงแผนการนี้เข้าเสียก่อนป่านนี้หนูคงถูกทำลายความบริสุทธิ์ ชื่อเสียงป่นปี้ย่อยยับ พ่อคะพ่อรู้ไหมว่าถ้าแผนการร้ายนั่นสำเร็จลูกสาวของพ่อจะเป็ยังไง”
“เธอโกหกอวี้เอ๋อร์ของฉันไม่มีทางทำเื่แบบนั้นเด็ดขาด” ไป๋จิ้งซูดีดตัวลุกขึ้นพูด
“ไป๋รั่วเสวี่ยเธอจะมาใส่ความอวี้เอ๋อร์ของเราเพื่อเอาตัวรอดไม่ได้นะ”หลี่ซินหลานว่า
“จิ้งซูลูกอย่าไปเชื่อเด็ดขาดสกุลไป๋ของเราไม่มีทางมีคนน่ารังเกียจแบบนั้นแน่” ไป๋ฮูหยินพูด
“หนูยังมีความปรานีกว่าไป๋หรูอวี้ตั้งเยอะที่แค่ให้พวกเขาที่เป็คนรักมีความสัมพันธ์กันแต่พวกเขากลับไม่สำนึกซาบซึ้งใจกลับวิ่งโร่มาหาเื่ทำลายชื่อเสียงของหนูถึงที่มหาวิทยาลัยทำให้หนูต้องทะเลาะกับคนอื่น ความแค้นนี้ยังไงก็ต้องชำระหลักฐานในมือคุณก็คงเป็อันที่หยางหลิ่วได้มาตอนที่เขามาหาหนูถึงที่มหาวิทยาลัยแหละค่ะหลักฐานแบบนั้นจะไปมีประโยชน์อะไร หนูไม่ยอมรับเด็ดขาด” ไป๋รั่วเสวี่ยพูด
“ลูกทำได้ดีมากแบบนี้สิถึงจะสมเป็ลูกแม่” หลิ่วเย่ว์เหมยกอดลูกสาวด้วยความปลื้มใจ
ไป๋รั่วเสวี่ยกอดตอบ แม่ที่ไม่ว่าเมื่อไรก็ยืนอยู่เคียงข้างลูกสาวเสมอแบบนี้สิถึงสมเป็แม่ของเธอ
ไป๋จิ้งเหวินมีสีหน้าดูไม่จืดดูไม่จืดเอามากๆ จ้องพี่ใหญ่ของตนและเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่พวกพี่ยังมีอะไรจะพูดอีกไหม”
“หรูอวี้ของฉันไม่มีทางทำเื่แบบนั้นเด็ดขาด”หลี่ซินหลานไม่ยอมรับ
“เธอบอกว่าหรูอวี้วางแผนเล่นงานเธอเธอมีหลักฐานรึไง” ไป๋จิ้งซูถาม
“ใช่ๆ เธอมีหลักฐานรึเปล่า” ไป๋ฮูหยินเอ่ยสนับสนุน
“ไม่มีหลักฐานแล้วยังไงในเมื่อเื่มาถึงขั้นนี้แล้ว เชิญทุกท่านกลับไปได้” หลิ่วเย่ว์เหมยทำท่าส่งแขก
“เธอคิดจะไล่พวกเรางั้นรึเธอมีสิทธิ์อะไรมาไล่พวกเรา” ไป๋ฮูหยินกระเด้งตัวลุกขึ้นพูด “ที่นี่คือบ้านของลูกชายฉัน ฉันจะอยู่ที่นี่”
“ฉันจะไม่ไปไหนเด็ดขาดจนกว่าจะได้ข้อสรุปเกี่ยวกับเื่นี้”ไป๋จิ้งซูนอนลงบนโซฟา ท่าทางราวกับนักเลงเช่นนั้นของเขาช่างชวนให้คนรู้สึกรังเกียจ
“ถูกต้อง ถ้าวันนี้พวกเราไม่ได้ข้อสรุปของเื่นี้พวกเราก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น” หลี่ซินหลานยึดโซฟาอีกตัวหนึ่ง
“พาญาติพี่น้องคุณออกไปเดี๋ยวนี้ไป๋จิ้งเหวินถ้าคุณไม่ทำฉันจะหย่า” หลิ่วเย่ว์เหมยอดทนต่อความรู้สึกรังเกียจจึงยื่นคำขาดต่อไป๋จิ่งเหวิน
“เย่ว์เหมย” ไป๋จิ้งเหวินมีสีหน้าลำบากใจ
“คุณลองถามใจคุณดูนะไป๋จิ้งเหวินหลายปีมานี้คุณจ่ายค่าเลี้ยงดูพ่อแม่พี่น้องคุณไปเท่าไรแล้วพวกเขาครอบครัวตั้งใหญ่แต่ไม่มีใครทำงานสักคน มีแต่ให้พวกเราคอยหาเลี้ยงถึงจะเป็แบบนั้นแต่ฉันก็ไม่เคยบ่นสักคำ แต่ตอนนี้พวกญาติๆ ของคุณ พวกคนหัวดำวางแผนเล่นงานลูกสาวฉันส่วนพวกคนหัวหงอก้าจะทุบตีลูกสาวฉัน พวกคนที่ยังต้องใช้เงินพวกเรากลับใช้เล่ห์เพทุบายใช้กำปั้นมาตอบแทนบุญคุณพวกเราแบบนี้ ฉันรับไม่ได้ คุณจะเข้าข้างพวกเขาก็ได้แต่ฉันจะหย่า”
ไป๋จิ้งเหวินร้อนรน “เย่ว์เหมยคุณอย่าใช้อารมณ์พูดอะไรแบบนี้สิ พวกเราอายุตั้งเท่าไรแล้วลูกสาวเราก็โตตั้งขนาดนี้แล้ว ผมไม่ยอมหย่าหรอกนะ”
“ถ้าไม่อยากหย่าก็ไล่พวกเขาออกไปเดี๋ยวนี้”หลิ่วเย่ว์เหมยกวาดตามองคนสกุลไป๋ทั้งสามคน
“ผม…ผม…”ไป๋จิ้งเหวินรู้สึกจนปัญญา จะไล่พี่ชายกับพี่สะใภ้ไปก็ได้อยู่หรอกแต่จะไล่แม่ไปได้อย่างไรกัน
“ถ้าคุณไม่ไล่ ฉันจะไล่เอง” หลิ่วเย่ว์เหมยควักโทรศัพท์ออกมาโทรเรียกยาม
“เธอ...เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ”ไป๋จิ้งซูพุ่งตัวมาหมายจะแย่งโทรศัพท์จากหลิ่วเย่ว์เหมย
“อยากตายรึ” ไป๋รั่วเสวี่ยเตะไป๋จิ้งซูล้มลงบนโซฟา
ไป๋รั่วเสวี่ยแผ่รังสีอำมหิตจ้องไป๋จิ้งซูรู้สึกอยากฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย ติดแค่ว่าตอนนี้สังคมยังมีกฎหมายค้ำคออยู่ คิดๆ ดูแล้วยุคโลกาวินาศก็มีข้อดีอยู่ซึ่งก็คือสามารถแก้แค้นได้เท่าที่ใจ้า
“พวกนายกลับไปเดี๋ยวนี้” ไป๋จิ้งเหวินตะคอก
“ฉันเป็แม่ของแกนะเ้าลูกชายแกลืมแล้วรึว่าตอนยังเล็กฉันเลี้ยงดูพวกแกมายังไง” เื่มาถึงจุดนี้ทีไรไป๋ฮูหยินเป็ต้องหยิบการ์ดความสัมพันธ์แม่ลูกออกมาใช้เพียงแค่บีบน้ำตาสักหน่อยไป๋จิ้งเหวินเป็ต้องใจอ่อนทุกครั้งไป
“พ่อของหนูตอบแทนบุญคุณที่คุณเลี้ยงดูมาหมดไปตั้งนานแล้วค่ะ”ไป๋รั่วเสวี่ยมองหญิงชราตรงหน้าอย่างรังเกียจ
“บุญคุณที่เลี้ยงดูมาตอบแทนเท่าไรก็ไม่หมดหรอกนะ”ไป๋ฮูหยินไม่ชอบหลิ่วเย่ว์เหมยกับไป๋รั่วเสวี่ย นางจึงอยากให้ไป๋จิ้งเหวินหย่ากับเมียอยู่แล้ว
“เ้ารองฉันเป็แม่ของแกนะเมียหย่าแล้วหาใหม่เมื่อไรก็ได้ ลูกสาวก็เหมือนกัน ทำให้เกิดมาใหม่เมื่อไรก็ได้แต่แกมีแม่บังเกิดเกล้าได้แค่คนเดียวนะ”
คำพูดนี้ของไป๋ฮูหยินทำให้จิตใจของไป๋รั่วเสวี่ยกับหลิ่วเย่ว์เหมยปั่นป่วนไปหมดหญิงชราผู้นี้ไม่ว่าเื่อะไรก็กล้าพูดออกมาเสียหมด
“คุณเองก็คิดแบบนั้นรึไป๋จิ้งเหวิน”หลิ่วเย่ว์เหมยจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง เอ่ยถามอย่างใจเย็น
“ผมไม่ได้คิดแบบนั้นแน่นอน” สายตาที่ไป๋จิ้งเหวินใช้มองมารดานั้นส่วนหนึ่งเจือความโกรธและเกลียดอีกส่วนหนึ่งเจือความเ็ปใจและไร้หนทาง
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณบอกกับฉันมาตามตรงว่าใครคือคนที่สำคัญที่สุดในใจคุณ”
“คุณ คุณไงล่ะ ตลอดมาและตลอดไป มีเพียงคุณกับลูกเท่านั้นที่สำคัญ”ไป๋จิ้งเหวินตัดสินใจเด็ดขาด
“ได้ยินแล้วใช่ไหมคะไป๋ฮูหยิน”หลิ่วเย่ว์เหมยเชิดคางพูด
“จิ้งเหวินแกมันคนสารเลวคนที่มีเมียแล้วลืมแม่บังเกิดเกล้าอย่างแก ฉันจะตีให้ตายเดี๋ยวนี้เลย” ไป๋ฮูหยินโมโหสุดขีด ยกมือขึ้นหมายจะทุบตีไป๋จิ้งเหวิน
“ไปให้พ้นเลยนะ” หลิ่วเย่ว์เหมยก้าวมาข้างหน้า ผลักไป๋ฮูหยินล้มลงบนโซฟา
“์ เธอทำร้ายฉัน แกดูซะเมียแกทำร้ายแม่แก ์หนอ์ ทำไมแกไม่ห้ามเธอ” ไป๋ฮูหยินร้องห่มร้องไห้อยู่บนโซฟา
“เธอตีแม่ฉัน ฉันจะฆ่าเธอ” ไป๋จิ้งเหวินพุ่งเข้ามาหมายจะทุบตีหลิ่วเย่ว์เหมย
“พี่กล้าแตะต้องเมียผมรึ” ไป๋จิ้งเหวินผลักไป๋จิ้งซูออกไป
“เป็เพราะพวกแกนังจิ้งจอกสองแม่ลูกแต่ก่อนจิ้งเหวินเชื่อฟังฉันทุกอย่างแต่ั้แ่แต่งงานกับแกเขาก็ไม่ฟังคำพูดของแม่ตัวเองอีกเลย ์ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม ตายเสียยังดีกว่า” ไป๋ฮูหยินร้องไห้ฟูมฟาย
หลิ่วเย่ว์เหมยกับไป๋รั่วเสวี่ยสบตากันคนสกุลไป๋พวกนี้ได้เพิ่มความหน้าด้านขึ้นอีกระดับแล้ว
“แม่ครับแม่จะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรครับ” ไป๋จิ้งเหวินเดินไปพยุงมารดาขึ้น
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่https://www.readawrite.com/a/9ee8f63c050427e101e8f9d6b0d57428
46K
![ผมเป็นแวมไพร์ อยากดูดเลือดไม่ใช่อย่างอื่น [PWP] มี Ebook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748922125_58182781.webp)
![(อ่านฟรี) แผลงรัก นายรูมเมต [Black Cupid]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730967763_72733897.webp)
