(จบ) Guardian and Demon ข้านี่แหละราชาปีศาจ

บทที่ 2 ตอนที่ 9 ปะทะเกนบุ

        มือของเคนจิลูบลงบนแก้มอย่างช้าๆ ความชาปรากฏไปทั่วทั้งใบหน้า นี้คือครั้งแรกที่เคนจิถูกตบหน้าโดยหญิงสาว เมื่อเหลือบหันไปมองยูริ ก็ปรากฏน้ำตาที่หลั่งรินมาเป็นสายทางยาว ราวกับสติของเคนจิกลับคืนมา ดวงตาที่แดงฉานจ้องมองไปยังร่างของเต่ายักษ์ ก่อนจะเดินผ่านยูริไปอย่างช้าๆ

        “ขอโทษนะที่ทำให้เป็นห่วง ขอบใจเธอมาก ฝากกำจัดพวกหนอนทะเลทรายด้วยนะ”

        “อื้ม! ฝากที่เหลือด้วยนะ”

        ยูริปาดน้ำตาที่ไหลอยู่บนใบหน้า ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปฟาดฟันกับพวกหนอนทะเลทราย เคนจิพุ่งทะยานไปที่ซากศพที่เหลือของอนูบิส เพื่อเก็บก้อนมณีที่อาวุธของมัน เมื่อหนอนทะเลทรายไม่มีผู้นำ พวกมันก็ยิ่งบ้าคลั่งแล้วโจมตีไม่เลือกหน้า แม้แต่เต่ายักษ์พวกมันก็เข้าโจมตีโดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว พวกมามอนจึงหนีรอดมาพักหายใจได้

        “ไม่ไหว! หนังมันหนาเกินไปกาตาร์ฉันแทงไม่เข้าเลย”

        “เวทของฉันก็ใช้กับมันไม่ได้ พลังเวทของฉันเหลือน้อยเต็มทีแล้วด้วย”

        “เวทฉันก็ยิงไม่เข้าเหมือนกัน เจ้านี้มันตัวอะไรกันแน่!”

        ทากีร่าและมามอนหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ทั้งสามต่างจ้องมองไปยังเต่ายักษ์ ที่กำลังกินหนอนทะเลทรายราวกับอาหารอันโอชะ ฟันที่แหลมคมของมันกัดฉีกกระชากจนหนอนทะเลทรายกลายเป็นซากเกลื่อนพื้น

        “พวกนายไปช่วยยูริเถอะ ตรงนี้ฉันจะจัดการเอง”

        เคนจิปรากฏกายขึ้นที่เบื้องหน้า พร้อมกับคาตานะน้ำในมือ ก่อนจะพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นเส้นแสงตวัดคาตานะด้วยเพลงดาบจันทรา

        “เกร๊ง!!! เกร๊ง!! เกร๊งง!!!”

        เส้นแสงเพลงดาบจันทราท่าล่องนภา ตวัดดาบไปทั่วร่างของเต่ายักษ์ เสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวอย่างต่อเนื่อง ไม่เพียงไม่สร้างบาดแผลใดๆ บนร่างของมัน เคนจิยังกระเด็นไถลไปกับพื้น จนปรากฏเส้นทางยาว ดวงตาของเต่ายักษ์สั่นไหวเป็นระลอกคลื่น ก่อนจะหันมามองเคนจิด้วยสายตาที่แดงก่ำ ปากของมันอ้าออกก่อนจะปล่อยเสาน้ำขนาดใหญ่ พุ่งทะยานเข้าหาเคนจิ

        “ฮูมม!!!”

        “บรึ้มม!!!”

        เสียงระเบิดดังสนั่น เคนจิพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับกางปีกมังกร คาตานะกลายเป็นลำแสงเข้าไปสู่จี้สร้อยคอ มือทั้งสองข้างของเคนจิประกบเข้าด้วยกัน ก่อนจะยื่นไปด้านหลังพร้อมกับคลื่นพลังที่อัดแน่น

        “พลัง....คลื่น.....จตุรทิศ!!!!!!”

        พลังคลื่นจตุรทิศพุ่งทะยานลงมาจากฟากฟ้า มวลอากาศถูกฉีกกระชากจนมิติต้องบิดเบือน เมื่อเต่ายักษ์เห็นดังนั้นก็รีบหดเข้าไปในกระดองทันที

        “บรึ้มม!!!!”

        คลื่นจตุรทิศปะทะกับกระดองเต่าสนั่นหวั่นไหว ความรุนแรงของพลังกดเต่ายักษ์จมไปกับทะเลทราย ก่อนที่มันจะระเบิดออกจนปรากฏหลุมทรายขนาดใหญ่ เกิดเป็นฝุ่นที่ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ เคนจิพุ่งทะยานลงสู่พื้นพร้อมกับลมหายใจที่หนักหน่วง ในขณะที่เคนจิกำลังพัก กลุ่มควันก็แตกกระจายออกจากกันอย่างรวดเร็ว ปรากฏร่างของชายชราพุ่งทะยานเข้าหาเคนจิ พร้อมกับหมัดที่อัดแน่นไปด้วยคลื่นพลัง ดวงตาของเคนจิเบิกโพลงกว้าง ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาป้องกันอย่างรวดเร็ว

        “ปัง!!!”

        เคนจิไถลไปกับพื้นในท่ายืน ขาทั้งสองข้างไถลไปกับพื้นทรายจะปรากฏรอยให้เห็นได้ชัด ที่ท่อนแขนทั้งสองข้างปรากฏกลุ่มควันจางๆ จากการปะทะที่รุนแรง

        “โฮโฮโฮ! ไม่คิดว่าจะมีเด็กหนุ่มที่สามารถทำให้กระดองของข้า ต้องแตกร้าวได้ พลังที่เจ้าปลดปล่อยเมื่อครู่ช่างเหมือนกับพลังของข้านัก เจ้าเป็นใครกันแน่เจ้าเด็กหนุ่ม!”

        เกนบุปรากฏตัวที่เบื้องหน้าของเคนจิ แต่กลับจำเคนจิไม่ได้แม้แต่เศษเสี้ยว ทำให้เคนจิรู้สึกปวดใจยิ่งนัก หมัดทั้งสองข้างของเคนจิกำแน่น เขารู้สึกโกรธแค้นมังกรทองเป็นอย่างมาก ที่ทำให้เกนบุฟื้นขึ้นมา แต่ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขา

        “มาต่อกันเถอะพ่อหนุ่ม เครื่องข้าช่างร้อนแล้ว โฮโฮโฮ! รับมือ!!”

        เกนบุทะยานเข้าหาเคนจิในพริบตา พร้อมกับหมัดที่ทรงพลัง เคนจิเอนตัวหลบอย่างว่องไว ก่อนจะสวนกลับด้วยหมัดเข้าที่ท้อง ทันทีที่ปล่อยหมัดออกไปเกนบุใช้ฝ่าเท้าของตนยันหมัดเคนจิไว้ แล้วช้าเป็นแรงส่งร่างของเกนบุขึ้นสู่ท้องฟ้า ตีลังกากลับหลังเพื่อสลายพลังหมัด แล้วใช้ส้นเท้าฟาดลงมาอย่างรวดเร็ว

        “ตูมม!”

        เคนจิพุ่งตัวหลบไปยังด้านหลัง ขณะที่เกนบุจะทะยานตามไป โครงกระดูกก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดิน กลายเป็นกรงขังเกนบุไว้ มามอนหอบหายใจถี่ เขาแยกตัวออกมาจากพวกยูริเพื่อช่วยเคนจิ เกนบุเหลือบมองมามอนอย่างไม่สนใจ ก่อนจะสะบัดมือออกไปกรงโครงกระดูกก็แตกเป็นชิ้นๆ ทันที

        “เกะกะ! บังอาจขัดขวางความสนุกของผู้เฒ่า ข้าจะสอนบทเรียนให้เอง!!”

        ร่างของเกนบุหายไปในพริบตา ก่อนจะมาปรากฏตัวที่หน้าของมามอน พร้อมกับหลังฝ่ามือที่โบกสะบัดมาอย่างรวดเร็ว

        “เปรี้ยงง!!”

        ร่างของมามอนปลิวดุจว่าวที่ขาดสาย หมุนควงกลางอากาศหลายตลบ ก่อนจะกลิ้งไปกับพื้น และแน่นิ่งนอนอยู่กับที่ เมื่อทากีร่าเห็นดังนั้นก็แยกตัวจากยูริและเจน รีบเข้าไปดูมามอนทันที

        “มามอน! มามอนนน~~~~~!!!”

        ทากีร่าตะโกนเรียกมามอนพร้อมกับเขย่าร่างของเขา ดวงตาของเคนจิเบิกโพลงกว้าง ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าหาเกนบุอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเหวี่ยงขาเตะที่ต้นคอเกนบุอย่างรุนแรง ในช่วงเวลาที่ขาจะถึงต้นคอของเกนบุ มันก็ใช้ท่อนแขนเพียงข้างเดียวขึ้นมาตั้งรับ แม้จะป้องกันไว้ได้แต่ร่างของเกนบุก็ปลิวกระเด็นออกไป

        ดวงตาของเคนจิแดงก่ำราวกับเลือด พุ่งเข้าหาเกนบุอย่างรวดเร็ว ระรัวหมัดใส่เกนบุไม่ยั้ง จนไม่มีโอกาสให้เกนบุได้หายใจ เกนบุใช้ฝ่ามือตั้งรับและปัดหมัดของเคนจิอย่างต่อเนื่อง มุมปากของเกนบุยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเตะเคนจิไถลไปกับพื้น

        “เปรี้ยงง!!”

        เคนจิลุกขึ้นจากพื้นทรายอย่างยากลำบาก ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต เกนบุพุ่งทะยานเข้าหาเคนจิด้วยความเร็วเหนือเสียง เห็นเพียงลำแสงที่พาดผ่าน ในขณะนั้นเองเคนจิก็ตะโกนออกมาดังลั่น พร้อมกับคลื่นพลังที่ระเบิดออกมา

        “อ๊ากกกก~~!!! บรึ้มม!!!”

        เคนจิร้องตะโกนดังลั่น คลื่นพลังระเบิดออกมาสนั่นหวั่นไหว เกนบุใช้ท่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นมาบดบังอย่างรวดเร็ว เสื้อผ้าท่อนบนของเคนจิขาดกระจุย เผยให้เห็นมัดกล้ามที่ขาวซีด ดวงตาเป็นประกายสีฟ้า ซึ่งเป็นพลังของเนตรมหาสมุทร

        “โอ้! แม้แต่เนตรมหาสมุทรเจ้าก็มีไว้ครอบครองยังงั้นรึ?!”

        “เข้ามา!”

        “โฮโฮโฮ! เจ้าคิดว่าเจ้ามีคนเดียวรึไง หา!!”

        ดวงตาของเกนบุสั่นไหว ก่อนจะกลายเป็นสีฟ้าของท้องทะเล ดวงตาที่สามารถมองเห็นได้ทุกสรรพสิ่ง ปรากฏขึ้นในดวงตาทั้งสองคน เกนบุไม่รอช้าพุ่งเข้าหาเคนจิรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด หมัดที่พุ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้เคนจิต้องปัดป้องและหลบหลีกอย่างรวดเร็ว หากใช้เนตรมหาสมุทรกับคนอื่นนั้น เคนจิก็สามารถหลบหลีกและป้องกันได้อย่างง่ายดาย แต่เมื่อใช้กับเกนบุเขาทำได้เพียงหลบหลีกและปัดป้องได้อย่างฉิวเฉียดเท่านั้น และเช่นกันที่เคนจิสวนกลับไป แต่เกนบุกลับหลบได้อย่างง่ายดาย

        ทั้งสองปะทะกันอย่างรวดเร็ว เห็นเพียงลำแสงที่ปะทะกันเป็นช่วงๆ ซึ่งในระหว่างการต่อสู้นั้นเอง เคนจิก็ปล่อยเวทดินกลายเป็นแท่งเสาหลายต้น จนมีแท่งเสาปักไปทั่วผืนทะเลทราย เกนบุเข้าประชิดเคนจิอย่างรวดเร็ว พร้อมกับระรัวหมัดอย่างต่อเนื่อง ซึ่งในจังหวะนั้นเองที่เคนจิก็ยิ้มที่มุมปาก

        “โฮโฮโฮ! สนุกจริงๆ!! ข้าไม่ได้สนุกเช่นนี้มานับร้อยปีแล้ว เข้ามา!! เข้ามา!!!!!”

        “เสร็จข้าล่ะ เงารัตติกาล!!”

        ในขณะที่เกนบุกำลังเมามันกับการต่อสู้ จนไม่ทันได้ระวังตัว ซึ่งในเวลานี้ร่างของเกนบุนั้นถูกเงาจากเสาดินทับร่างของเขาอยู่ เคนจิก็ใช้ทักษะเงารัตติกาลในชั่วพริบตา ปรากฏแท่งเงาพุ่งทะยานขึ้นมาจากพื้นดินทันที

        “ฉึก! ฉึก! ฉึก!!”

        แท่งเงาเสียบทะลุต้นแขนและต้นขาของเกนบุ ปรากฏเลือดสาดกระจายไปทั่วบริเวณ ดวงตาของเกนบุเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เขามัวเมากับการต่อสู้จนลืมดูพื้นที่รอบข้าง ใครจะคาดคิดว่าเคนจิได้ล่อเขามาอยู่ในเงาของเสาดิน

        “อ๊ากก!! หน็อย...ยย เจ้าเด็กบ้า!!”

        แท่งเงารัตนติกาลขึงร่างของเกนบุไว้แน่น ไม่ว่าเกนบุจะออกแรงเท่าไรก็ไม่สามารถหลุดพ้นมาจากแท่งเงาได้ เคนจิเค้นพลังเวทที่หมัดทั้งสองข้าง ระรัวหมัดใส่ร่างของเกนบุไม่ยั้ง

        “ตูม ตูม ตูม ตูม!!!”

        “อัก! อัก! อัก!! อั๊ก!!!”

        หมัดของเคนจิปะทะเข้าที่ร่างของเกนบุอย่างต่อเนื่อง เลือดพุ่งของจากปากของเกนบุไม่ขาดสาย เคนจิรวบรวมพลังเวทที่หมัดอีกครั้ง ก่อนจะซัดเข้าที่ปลายคางของเกนบุ จะปลิวกระเด็นหลุดออกจากแท่งเงา เกนบุหมุนควงกลางอากาศหลายตลบ ก่อนจะกระแทกลงพื้นดังสนั่น เกนบุพยายามดันร่างของตัวเองขึ้นมา ก็เจอกับฝ่าเท้าของเคนจิที่พุ่งทะยานเข้ามาที่หน้าอย่างรวดเร็ว

        “เปรี้ยงง!!!”

        เกนบุกลิ้งไปกับพื้นอีกครั้งหลายตลบ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาพร้อมกับฟันอีกสามซี่ เมื่อเคนจิพุ่งจะมาซ้ำอีกครั้ง เกนบุก็ปลดปล่อยคลื่นพลังออกมาอย่างรุนแรง

        “บรึ้มม!!”

        เคนจิปลิวกระเด็นถอยห่างจากเกนบุ ดวงตาของเกนบุกลายเป็นสีแดงฉานด้วยความโกรธแค้น หมัดทั้งสองข้างของเกนบุกำแน่น ก่อนจะทุบลงที่พื้นทรายจนพื้นแผ่นดินต้องสะเทือน

        “แกต้องได้รับบทเรียนที่สาสม บังอาจทำให้ผู้เฒ่าต้องบาดเจ็บถึงเพียง แกคงเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วซินะ จงเบิกตาดูพลังที่แท้จริงของข้าเถอะ ย้ากก!!”

        คลื่นพลังถาโถมเข้าหาเกนบุไม่ขาดสาย มวลอากาศถูกฉีกขาดจนเห็นได้ชัด เสื้อผ้าท่อนบนขอเกนบุขาดกระจุยจนเห็นเรือนร่าง จากร่างที่ผอมแห้งผิวหนังติดกระดูก กำลังขยายขึ้นอย่างต่อเนื่อง กลายเป็นมัดกล้ามขนาดใหญ่ ราวกับนักเพาะกายระดับตำนาน

        “ของจริงจะเริ่มต้นจากนี้ตั้งหาก!!”