เทพจุติพิชิตฟ้า

ตอนที่ 52 ทำไมผมต้องยกโทษให้คุณด้วย?

หวังกั๋วหัวเงยหน้าขึ้นพบหลินเยี่ยยืนตรงหน้าราวกับภูเขาลูกใหญ่ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาและกระหายเลือด

หวังกั๋วหัวตกใจเป็นอย่างมากก่อนจะเดินถอยหลังหลบไปหลายก้าว

“คุณรู้ไหมว่าผมจะจบเรื่องนี้ยังไง?” หลินเยี่ยถามอย่างเฉยชา รัศมีแห่งการสังหารเคลื่อนไหวแผ่วเบาในหัวใจเขา

"ไว้ชีวิตฉันด้วย"

หวังกั๋วหัวอ่อนแรงพลันคุกเข่าลงอ้อนวอน “ฉันผิดไปแล้ว จะไม่ทำอีกแล้ว ได้โปรดยกโทษให้ฉันด้วย ฉันจะสั่งคนให้เอาหยกมาให้ตอนนี้เลย”

“ผมให้โอกาสแล้ว แต่คุณกลับไม่คว้าไว้ ฉะนั้นก็อย่าโทษที่ผมหยาบคาย” หลินเยี่ยกล่าวพร้อมคว้าแขนเสื้อหวังกั๋วหัวแล้วบีบ

“กร็อบ” เสียงกระดูกหักดังลั่น

"อ๊า…"

หวังกั๋วหัวกรีดร้องอย่างเจ็บปวดราวกับหมูโดนเชือด หลินเหม่ยชินใจสั่นด้วยความกลัวเมื่อได้ยินเสียงโอดครวญนั้น

หลินเยี่ยหักแขนหวังกั๋วหัวพร้อมพูดอย่างเย็นชา “ต่อไปผมจะหักแขนและขาข้างที่เหลือ”

"อย่า…"

หวังกั๋วหัวคุกเข่าอ้อนวอนโดยไม่สนใจความเจ็บปวด “ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริง ๆ โปรดยกโทษและปล่อยฉันไป”

“ทำไมผมต้องยกโทษให้คุณด้วย?”

“แลกกับหยกก็ได้ ฉันจะให้หยกมูลค่าห้าล้านแลกกับขาและแขนของฉัน ได้โปรดปล่อยฉันไปเถอะ”

“ก่อนหน้านี้ก็บอกห้าล้าน ตอนนี้คงต้องขึ้นราคาซะหน่อย”

“งั้น... ฉันให้เลยสิบล้าน ขอแค่นายไว้ชีวิตฉัน” หวังกั๋วหัวกล่าวพร้อมก้มหัวลงอ้อนวอน

เขาเป็นนักธุรกิจจึงสามารถใช้เงินแก้ปัญหาได้

ไม่มีเงินยังหาเพิ่มได้ แต่หากมือและเท้าถูกทำลายเขาคงกลายเป็นคนไร้ประโยชน์ 

“ตกลง ผมจะให้โอกาสอีกครั้ง หากยังเล่นตุกติก ผมตัดหัวคุณแน่”

“อย่าเลย ฉันไม่กล้าเล่นตุกติกอะไรแล้ว” หวังกั๋วหัวกล่าวอย่างจริงจังด้วยความกลัว

นี่คือครั้งแรงที่เขาได้เห็นปรมาจารย์ผู้แกร่งกล้าอย่างหลินเยี่ย แค่คิดก็ทำให้ขนหัวลุกอย่างบอกไม่ถูก

“เลิกพล่ามและให้คนส่งหยกหนึ่งพันห้าร้อยชิ้นมาให้ผมยังภูเขาเทียนหูโดยเร็วที่สุด” หลินเยี่ยสั่งอย่างเย็นชา

“ได้ ๆ ฉันจะสั่งลูกน้องให้” หวังกั๋วหัวกล่าวก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างสั่นเทาพร้อมกดโทรหาลูกน้อง

เขาสั่งลูกน้องให้นำหยกหนึ่งพันหาร้อยชิ้นมามอบให้หลินเยี่ย ณ ภูเขาเทียนหูโดยเร็วที่สุด

ลูกน้องรับคำสั่งและนำหยกมายังภูเขาเทียนหูภายในเวลาครึ่งชั่วโมง

หวังกั๋วหัววางสายพร้อทรายงานต่อหลินเยี่ยอย่างขมขื่น “หยกถูกนำส่งถึงภูเขาเทียนหูแล้ว ไปดูสิ”

“โอเค ออกไปได้แล้ว” เมื่อรู้ว่าหยกมาถึงแล้ว หลินเยี่ยโบกมือไล่หวังกั๋วหัวทันที

“ครับ ๆ จะออกไปเดี๋ยวนี้เลย” หวังกั๋วหัววิ่งหนีออกมาอย่างรวดเร็วพร้อมแขนที่บาดเจ็บ

เขาไม่เคยเห็นใครโหดร้ายเหมือนหลินเยี่ยมาก่อน หวังกั๋วหัวได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้พบเขาอีก

หลังจากที่หวังกั๋วกัวจากไป เหล่าอันธพาลต่างวิ่งหนีตายเช่นกัน ห้องอาหารสงบลงอย่างรวดเร็ว

หลินเหม่ยชินถามด้วยความกังวล “คุณแน่ใจเหรอว่าหยกถูกส่งไปยังภูเขาเทียนหูแล้วจริง ๆ ไม่คิดว่าเป็นอุบายของหวังกั๋วหัวเหรอ?”

“ใจเย็น ๆ ต่อให้มีอุบายนับพัน เขาก็ไม่กล้าเล่นตุกติกกับผมหรอก” หลินเยี่ยกล่าวอย่างมั่นใจ

“มั่นใจขนาดนั้นเลย?”

"แน่นอน"

"เอาล่ะ มาคอยดูกัน"

“ไปกันเถอะ!” หลินเยี่ยและหลินเหม่ยชินขับรถออกจากโรงแรมซีเจียงไปยังภูเขาเทียนหูทันที

รถบรรทุกสีขาวจอดรออยู่เชิงเขาพร้อมคนขับ เมื่อเห็นว่าหลินเยี่ยมาถึง เขากระโดดลงจากรถทันที “คุณคือหลินเยี่ยสินะครับ เถ้าแก่หวังสั่งให้ผมนำหยกมาให้”

เขาเดินไปเปิดท้ายรถทันทีที่พูดจบ

มีกล่องขนาดใหญ่สองกล่องบนรถซึ่งเต็มไปด้วยหยกชั้นดี

หยกเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกดัดแปลง แต่ยังมีบางส่วนที่ยังหยาบ คุณภาพสูง สีบริสุทธิ์ และลักษณะดีเยี่ยม

หยกวิญญาณจำนวนมากที่แฝงอยู่ในหยกเหล่านี้ทำให้หลินเยี่ยมีความสุข เพราะมันสามารถช่วยซ่อมแซมชัพจรวิญญาณของเขาได้

“ดูเหมือนเถ้าแกหวังจะกลัวคุณมาก ส่งหยกมาให้ตามคำขอ หยกชั้นดีซะด้วย” หลินเหม่ยชินกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“หากเขาตุกติก ผมก็ไม่ปล่อยไว้เหมือนกัน” หลินเยี่ยกล่าวก่อนจะนำหยกสองลังลงจากรถ

หลังจากขนหยกสองลังลงจากรถจนหมด คนขับก็แล่นรถออกไปทันทีี

หลินเหม่ยชินจ้องหยกสองกล่องนั้นพร้อมถามอย่างสงสัย “คุณจะเอาหยกเยอะขนาดนี้ไปทำอะไร?”

“มันมีประโยชน์กับผม” หลินเยี่ยกล่าวพร้อมเหลือบมองนาฬิกา “นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณไม่กลับบ้านเหรอ?”

“กลับก็ได้!” หลินเหม่ยชินพยักหน้าพร้อมพูดอย่างไม่เต็มใจ “ไว้ฉันเลี้ยงข้าวคุณวันหลังก็แล้วกัน”

เธอพูดพร้อมโบกมือก่อนจะเดินจากไป

ไม่รู้ทำไมเธอถึงชอบอยู่กับหลินเยี่ย ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าเขามีภรรยาอยู่แล้ว แต่กลับห้ามใจไม่ได้

สำหรับเธอแล้ว หากต้องการสิ่งใดก็ต้องได้สิ่งนั้น

ความเฉยเมยและเย่อหยิ่งของหลินเยี่ยกระตุ้นความสนใจของหลินเหม่ยชิน เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เพิกเฉยต่อเธอ

เธอเป็นคนมุ่งมั่น ยิ่งไม่สนใจ ยิ่งอยากเอาชนะ

ความคิดกล้าได้กล้าเสียเกิดขึ้นในใจของหลินเหม่ยชิน ไม่ว่ายังไงก็ต้องเอาชนะและทำให้เขาตกอยู่ในกำมือให้ได้

หลินเยี่ยไม่รู้ความคิดของหลินเหม่ยชิน เพราะเขาเพ่งความสนใจทั้งหมดไปที่การซ่อมแซมชีพจรวิญญาณเท่านั้น

หลังจากหลินเหม่ยชินกลับ หลินเยี่ยนำหยกทั้งสองกล่องขึ้นไปยังภูเขาเทียนหูและใช้หยกเหล่านั้นซ่อมแซมชีพจรวิญญาณทันที

หลังจากการซ่อมแซม ชีพจรวิญญาณค่อย ๆ ฟื้นขึ้น

หลินเยี่ยนำวงแหวนหยกสววค์ออกมาก่อนจะเริ่มฝึกอย่างบ้าคลั่ง ความช่วยเหลือของชีพจรวิญญาณแข็งแรงกว่าครั้งก่อนมาก

เขาฝึกวิชาอย่างหนักหน่วงจนไม่ได้นอน

หลังการฝึกฝนอย่างหนักตลอดทั้งคืน ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จครั้งใหญ่และสามารถบรรลุรากฐานระดับกลางขั้นต้น

สิ่งนี้ทำให้เขาดีใจมาก หากเขาฝึกฝนหนักและรวดเร็วขึ้นก็อาจทำให้สามารถบรรลุรากฐานระดับกลางขั้นสูงได้

ขณะกำลังตั้งใจฝึกวิชาอย่างหนักหน่วง หลินเยี่ยรับรู้ได้ว่ามีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นใกล้ภูเขาเทียนหู เขาหยุดฝึกพร้อมเข้าตรวจสอบทันที

หลินเยี่ยพบว่ามีใครบางคนกำลังติดตั้งกล้องวงจรปิดเพื่อแอบดูบ้านของตระกูลหลินอยู่

เขารีบลงจากผู้เขาพร้อมเข้าจับกุมคนกลุ่มนั้นทันที

เขาไม่ได้สอบปากคำคนเหล่านี้ แต่มอบให้เป็นหน้าที่ของตระกูลหลิน

ตระกูลหลินมีอำนาจและเป็นเจ้าแห่งธุรกิจที่ผู้คนมากมายในหยุนเฉิงต่างขุ่นเคือง ดูเหมือนว่าคนกลุ่มนี้ก็ซุ่มโจมตีพวกเขาด้วยเช่นกัน

หลินจงเทาส่งคนกลุ่มนั้นให้ลูกน้องสอบปากคำก่อนจะกล่าวขอบคุณหลินเยี่ย “เสี่ยวหลิน ขอบคุณที่ช่วยตระกูลหลินจากอันตรายครั้งนี้ ขอบคุณจริง ๆ”

“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยครับ” หลินเยี่ยโบกมือปฏิเสธอย่างไม่สนใจ