เทียนนักรบยอดคุณหมอ ภาคสี่ ตอนราชันเก้าพิภพ (จบแล้ว)

“ อาจารย์ พวกมันใช้อำนาจ กดดันตระกูลของข้า แล้วท่านยังจะเห็นด้วยกับพวกมันอีกหรือ?”

“ เรื่องนี้ไม่ต้องห่วง ข้าสั่งให้ทหารถอยออกจากเขาสมุนไพรทั้งสามลูกแล้ว ข้ารับประกัน จะไม่มีเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นอีก”  รัชทายาทเอ่ยอย่างรวดเร็วไม่อยากมีปัญหากับเสี่ยวเทียนอีก

“ ฮึ ข้าจะแน่ใจได้ยังไงว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก”

“ พวกเราทั้งสี่สำนักจะรับประกันความปลอดภัย และทรัพย์สินให้กับตระกูลของเจ้า พอใจไหม” คงเจี้ยนไต้ซือรีบเอ่ยปากออกมาก่อนใคร แล้วอีกสามสำนักก็พยักหน้าให้พร้อมกัน

“ ข้าจะชดเชยให้เจ้า อีกหนึ่งพันล้านเหรียญเงิน แล้วขอให้ลืมเรื่องนี้ไปแล้วคืนตำหนักขององค์ชายทั้งหลายคืนมาด้วยเจ้าจะว่ายังไง”  รัชทายาทยื่นข้อเสนอให้อีกครั้ง  เสี่ยวเทียนดีใจแทบแย่ แต่ไม่กล้าแสดงความดีใจออกมา ได้แต่ทำหน้าเคร่งขรึม !!

“ เอาล่ะในเมื่อท่านอาจารย์ทั้งสี่ออกหน้าเช่นนี้ ข้าเองก็ไม่ใช่คนที่ไม่มีเหตุผล  ข้าเป็นลูกศิษย์อาจารย์เซี่ย ข้าต้องเคารพเชื่อฟังคำสั่งสอนของอาจารย์อยู่แล้ว เรื่องนี้ก็ให้มันแล้วกันไปเถอะ” เสี่ยวเทียนเอ่ยมายืดยาว แต่ในใจอยากถามเหลือเกิน ว่าจะมอบเงินหนึ่งพันล้านเมื่อไร

“ ดี เช่นนั้นก็ให้มันจบลงตรงนี้ เสี่ยวเทียนกลับสำนัก ข้าต้องขอตัวลาทุกคน” อาจารย์เซี่ยอี้เอ่ยจบก็จับตัวเสี่ยวเทียนหายวับออกไปเลย เสี่ยวเทียนต้องเรียก ปราสาทเทพเซียนให้รีบกลับเข้ามาอยู่ในแขนเหมือนเดิม จะอ้าปากถามเรื่องเงินก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะว่าก็ถูกอาจารย์เซี่ยอี้ดึงตัวลอยไปในอากาศพุ่งปราดกลับสำนักไปก่อน โดยที่อาจารย์เซี่ยอี้ ยังไม่ลืมสั่งให้เสี่ยวเทียน ถอนค่ายกลทั้งหมดกลับออกมาด้วย  เสี่ยวเทียนทำตามอย่างไม่เต็มใจนัก

ณ สำนักสะท้านฟ้า

“ นี่เจ้าคิดว่าเจ้ามีกี่ชีวิตกัน ถึงได้กล้าบ้าเลือดบุกเข้าไปยึดตำหนักขององค์ชายพวกนั้น เจ้าไม่กลัว จักรพรรดิจะออกมาจัดการกับเจ้าเลยหรือยังไง ไหนจะอีกสี่สำนักใหญ่อีก เจ้าคิดว่ามีปราสาทเทพเซียนแล้วคิดว่าไม่มีใครเอาชนะเจ้าได้เลยหรือยังไง หากเจ้าแพ้ หรือสู้ไม่ได้ คนที่ต้องเดือดร้อนไม่ใช่แค่เจ้า แต่เป็นตระกูลเฉินของเจ้าทั้งหมด เจ้าแน่ใจหรือว่าจะคอยอยู่ดูแลพวกเขาได้ตลอดชีวิต หากเจ้าสร้างศัตรูทั้งราชวงศ์เช่นนี้ ต่อไปตระกูลของเจ้าอยู่กันอย่างยากลำบากแน่ 

แต่ถ้าเจ้ากล้าเป็นศัตรูกับราชวงศ์ เจ้าต้องโหดเหี้ยมกว่านี้ อย่ายึกยัก จับแล้วปล่อย ฆ่ามันให้หมดแล้วยึดบัลลังก์มาเป็นของเจ้า แล้วครองแผ่นดินไปเสียเลย จะได้ไม่มีปัญหาอีกในภายหลัง ”

เจ้าสำนักเซี่ยอี้เอ่ยออกมาอย่างมีอารมณ์ เสี่ยวเทียนยืนฟังนิ่ง คิดว่าหากทำอย่างอาจารย์ว่าฆ่าพวกมันทิ้งให้หมด แล้วล้างราชวงศ์ เรื่องยุ่งๆ คงตามมาอีกเยอะแน่ แต่ก็ตัดปัญหาไปได้เยอะ เสี่ยวเทียนคิดแล้วส่ายหัว ไม่ทันได้ฟังที่อาจารย์เซี่ยอี้พูดอะไรต่อ

“ เสี่ยวเทียน นี่ได้ยินที่อาจารย์พูดอยู่หรือเปล่า !”

“ ได้.. ได้ยินขอรับ อาจารย์บอกว่าให้ฆ่าพวกมันให้หมดจะได้ไม่มีปัญหาภายหลัง”

“ เจ้าเด็กโง่ ข้าประชดไม่เข้าใจหรือยังไง” เสี่ยวเทียนเกาหัว ไม่เข้าใจ

“ เอาล่ะ ผ่านมาแล้ว ก็ให้ผ่านไปดีที่ท่านไต้ซือ คงเจี้ยน อยู่กับรัชทายาทในเวลาที่เกิดเรื่อง จึงออกหน้าจัดการเรื่องนี้ให้ พรุ่งนี้เจ้าเตรียมเดินทางไปทะเลเฟยไห่กับศิษย์พี่ทั้งสองของเจ้า”

“ ทะเลเฟยไห่ ไปทำไมหรือขอรับ”

“ มีข่าวว่าเมื่อวานเกิดฟ้าดินแปรปรวน ท้องฟ้ารั่ว มีท่อนแขนเทพเจ้าร่วงหล่นมาจากฟากฟ้าตกอยู่กลางทะเลเฟยไห่  รอบๆ เกิดลมฝน พายุแปรปรวนไปหมด ชาวบ้าน ชาวเรือ ชาวยุทธ์ทั้งหลายไม่มีใครสามารถเข้าไปในเขตที่ท่อนแขนเทพเจ้า ร่วงหล่นลงมาได้เลยแม้แต่คนเดียว เทพหยังรู้ฟ้าดินบอกว่า ต้องรอให้พลังเทพเจ้าที่แผ่ออกมากดดันโดยรอบของท่อนแขนเทพเจ้าหมดพลังเสียก่อน ถึงจะมีโอกาส เข้าไปได้ เทพหยั่งรู้ฟ้าดินยังบอกว่า เลือดเนื้อเทพเจ้านั้น สามารถนำมาดูดซับ เพื่อเพิ่มพลังได้ แล้วแต่โชควาสนา หากว่าใครโชคดี อาจได้เคล็ดวิชา หรือ ตราประทับเทพของท่านเทพเจ้าท่านนี้ มาเป็นเจ้าของด้วย เจ้าไปสำรวจกับศิษย์พี่ทั้งสองคน หากได้ทรัพยากรนี้มา เหล่าศิษย์คนอื่นๆ ของสำนักเรา จะมีโอกาศพัฒนาฝีมือ ได้มากกว่านี้”

“ อย่างนี้ก็คงมีคนไปกันมากนะซิ ขอรับ”

“ ใช่มีทั้งหมดเลย ไม่ว่าดินแดนพิภพชั้นที่ สาม ชั้นที่สี่ ชั้นที่ห้า ชั้นที่หก ชั้นที่เจ็ด ชั้นที่แปด ชั้นที่เก้า ล้วนมากันหมด เจ้าไปครั้งนี้ ก็ระมัดระวังตัวด้วยก็แล้วกัน”

“ โอ้โฮ พิภพชั้นบนนี่มากันหมดเลย ป่านนี้ทะเลเฟยไห่นี่ คงแน่นไปหมดแล้วกระมัง”

“ รีบไปซะ อย่างมัวโอ้เอ้ ศิษย์พี่ทั้งสองรอเจ้าอยู่ที่พักแล้ว” 

“ ขอรับ ศิษย์จะไปเดี๋ยวนี้เลย” เสี่ยวเทียนวิ่งปรู๊ด มาที่ห้องพัก พบกับศิษย์พี่ทั้งสองคุยกันอย่างกระหนุงกระหนิง รอเสี่ยวเทียนอยู่

“ ศิษย์พี่ทั้งสองพร้อมหรือยังขอรับ?”

“  พวกเราพร้อมตั้งนานแล้ว” แล้วทั้งสามคนก็นั่งเรือเหาะพุ่งออกไปปานสายฟ้า ข้ามทะเลตงไห่ หนันไห่ แล้วก็เข้ามาถึงทะเลเฟยไห่ เห็นเรือจอดนิ่งอยู่บนทะเลเป็นพันลำ เต็มทะลไปหมด บนท้องฟ้า ก็มีอยู่อีกไม่น้อยเช่นกัน แต่มีอยู่หลายลำ พยายามที่เข้าไปไม่ว่าทางน่านน้ำ หรือ น่านฟ้า แต่ทั้งหมด ไม่มีเรือใดผ่านม่านพลังเทพเจ้าที่ปล่อยออกมาเลย แม้บางคนจะสร้างมิติเขตแดน ก็ไม่สามารถฝ่าเข้าไปได้ ทั้งหมดจึงต้องค่อยๆ หาที่ลงจอดกลางทะเล เพื่อไม่ให้พลังงานหมด 

“ พวกเราคงต้องรอให้ม่านพลังเทพเจ้า หมดลง แล้วค่อยเข้าไปแย่งชิงกับพวกเขาแต่ที่ดู คงยากมาก คนที่มาไม่ใช่เฉพาะเขตแดนพิภพชั้นสาม น่าจะมากันเกือบทุกชั้นเลย เจ้าดูเรือลำใหญ่ลำนั้น นั่นมันดูใหญ่มากเลยยังกับเกาะเคลื่อนที่ นั่นคือ เรือจ้าวสมุทรพิโรธ ของจักพรรดินีหยูจี ราชินีพิภพชั้นที่สี่ ฉายาหัตถ์พญายมว่ากันว่าภายใต้เรือลำใหญ่นั้นไม่ใช่เรือ แต่เป็นเต่ามังกรวายุคลั่ง มีธงดอกบัวสัตตบงกชเป็นสัญลักษณ์ นึกไม่ถึงพวกมันก็มีเป้าหมาย ท่อนแขนเทพเจ้ากับเขาด้วย ตัวตนที่มานี่ ต้องไม่ใช่ ไก่กาธรรดาแน่” ศิษยพี่เซี่ยเป่ยเอ่ยออกมาในขณะที่ตามองเรือลำยักษ์ไม่กระพริบ

ไม่ใช่มีแค่นี้ ยังมีเรืออีกลำตั้งอยู่เด่นเป็นสง่า อยู่อีกมุมหนึ่ง เป็นเรือสีขาวลำใหญ่มีธงสีแดงผืนใหญ่ตรงกลางมีธนูเป็นสัญลักษณ์

“ นั่นเป็นเรือกระดูกขาว ของ จักรพรรดิเมิ่งไห่ซัน ราชันพิภพชั้นที่ห้า ฉายาธนูฟ้าสังหาร ไม่อยากเชื่อ คนที่มาต้องเป็นเชื้อพระวงศ์แน่ๆ”  ศิษย์พี่เซี่ยเป่ยนี่รู้เยอะเหมือนกัน

เสี่ยวเทียนมองไปบนฟ้า ยังมีเรือสีเงิน ลำใหญมหึมาอีกลำหนึ่งค่อยๆ เลื่อนมาแทบจะปิดท้องฟ้า บนเรือมีภาพจิ้งจอกสีเงิน อยู่กลางธง

“ นั้นคือเรือ จิ้งจอกสวรรค์ ของ จักรพรรดิจ้าวซื่อชง ราชันพิภพชั้นที่หก ฉายาจิ้งจอกสายฟ้า  ไม่น่าเชื่อ จะดูยิ่งใหญ่ขนาดนี้” 

แล้วยังมีเรืออีกลำหนึ่งสีดำสนิท รอบๆ มีแต่ดาบใหญ่รอบลำเรือ ตรงกลางมีสัญลักษณ์ดาบติดไว้ที่ธง

“นั่นเรือของจักรพรรดิดาบ เซี่ยเสียน ราชันพิภพที่เจ็ด !!  นั่นเรืออัสนีสายฟ้าของ จักรพรรดิเหลียงจื่ออี่ เทพฆ้อนสายฟ้า จากชั้นพิภพที่แปด โอ้พวกเขามากันชุดใหญ่เลย !”

แล้วสุดท้ายลำนี้มากันเป็นลำใหญ่สุด เป็นเรืองมังกรเก้าหัว  มีธงสีทองผืนใหญ่ ในกลางธงมีรูปกระบองสีเงินพันด้วยมังกรสีทอง 

“ นั่นมัน จักรพรรดิลู่หลานหลง ราชันพิภพที่เก้า ฉายาจ้าวกระบองมังกรฟ้า ผู้อยู่ชั้นบนสุดของพิภพทุกชั้น ในบรรดาศิษย์ที่มีพลังระนาบเดียวกัน ของมหาเทพหลี่เทียน เขาจัดอยู่ในอันดับสูงสุด โอ้ งานนี้ชั้นบนมากันครบเลย แล้วเรือมังกรคลื่นสมุทร ของจักรพรรดิหลงอู่ตี้ ทำไมไม่เห็นมา  อ้อ ! อยู่โน่นมาพอดีเลย”  เสี่ยวเทียนหันไปมองพบกับรัชทายาท องค์ชายสี่ และ คุรุเทพฝ่าหลุน แล้วก็เห็นเจ้าสำนักเมฆคราม กับ เจ้าสำนักเทพธรรมยุทธ์ก็มาด้วย  งานนี้คงวุ่นวาpอย่างแน่นอน เล่นมากัน 7 ชั้นพิภพ

มีอีกสองชั้นคือชั้นที่ 1 กับ ชั้นที่ 2 ไม่มา ไม่เช่นนั้นคงได้มากันครบ 9 ชั้นแน่นอน

ช่วงเวลาที่ต่างคนต่างเฝ้ารอ ทางผู้นำของแต่ละพิภพได้ส่งตัวแทนมาประชุมกันเพื่อความร่วมมือกัน แบ่งทรัพยากรออกเป็นแปดส่วน เพื่อมิให้ต้องเข่นฆ่ากันโดยที่จะแบ่ง หนึ่งส่วน ยกให้คนที่มาเป็นพันไปแบ่งกันเอาเอง สร้างความไม่พอใจให้กลุ่มชาวยุทธ์นับพันที่มารอ แต่ยังไม่มีใครหาญกล้าท้าสู้กับ 7 ผู้ครองดินแดนสักคน

“ อาจารย์ท่อนแขนเทพเจ้านี่ทำไมมันใหญ่ยักษ์ยังกับภูเขาขนาดนี้ เป็นท่อนแขนเทพเจ้าจริงๆใช่ไหม?”  เสี่ยวเทียนเอ่ยถามอาจารย์ลู่เอิน

“ เป็นท่อนแขนเทพเจ้าจริงๆ แต่ข้ายังไม่แน่ใจว่าเป็นใคร มันนานมากแล้วข้าจำไม่ค่อยได้ แต่ข้าสัมผัสได้ถึงพลังเทพเจ้า ในท่อนแขนยักษ์นี้ แม้แต่เลือดยังคงมีพลังเทพเจ้าหลงเหลืออยู่ หากนำมาดูดซับพลังของเจ้าได้พุ่งขึ้นถึงขั้นจักรพรรดิพรหมเทพอย่างแน่นอน  ส่วนพวกขั้นเซียน ก็สามารถใช้เพิ่มขั้นพลังได้เช่นกัน แต่ไม่สามารถเพิ่มพลังในขั้นเซียนสวรรค์ได้ แต่ก็เหมาะเป็นทรัพยากร ที่ทุกวันนี้หายากขึ้นทุกวัน หากสำนักใด หรือ ดินแดนใดได้ไป คงทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอีกมาก”

“ พวกเราสามารถเข้าไปนำมาก่อนเป็นบางส่วนได้ไหม?”

“ ได้ซิ แค่พลังเทพเจ้าแค่นี้ ไม่อาจขวางข้าได้หรอก”

“ อาจารย์ถ้าเช่นนั้น พวกเราเข้าไป แล้วเปิดเก็บเงิน แบบตอนเปิดปราสาทได้หรือเปล่า?”

“ เจ้านี่ ! จะงกไปถึงไหนกัน  คราวก่อนก็ได้มาตั้งสี่พันล้านเหรียญเงินแล้วไม่ใชรึ ยังไม่ได้ใช้เลย นี่เจ้ายังหาเงินอีก เจ้าจะเอาเงินไปทำไมมากมาย”

“ โธ่อาจารย์ โอกาสทำเงินไม่ได้มีอยู่บ่อย ๆ ซะเมื่อไหร่ ข้ายังต้องซื้อทรัพยากรฝึกตนอีกตั้งเยอะ ไหนจะน้องสาวข้าที่กำลังเติบโตอีกล่ะ ไหนจะลูกของข้าในอนาคต หลานของข้าอีก เมื่อก่อน ข้าขึ้นเขาหาฟืน แบกฟืนท่วมหัวลงมาจากเขา ได้วันละแค่ 10 เหรียญเงิน ข้าต้องซื้อยาให้ท่านแม่วันละ 5 เหรียญ ซื้อซาลาเปาได้เพียง 5 ลูก หลิงน้อยคนเดียวก็กินถึงสามลูกแล้ว ข้ากับท่านแม่ได้ กินแค่วันละ 1 ลูกเท่านั้น กลางดึกข้าต้องมาดื่มน้ำแก้หิวทุกวัน”    อาจารย์ลู่เอินฟังเสี่ยวเทียนคร่ำครวญแล้วก็ส่ายหัว

“ เอาล่ะ พอแล้ว เจ้าอยากเก็บก็เก็บไป  เอาตามสบายใจเลย แต่ก็ต้องวางแผนจัดสรร ให้ดี อาจารย์เซี่ยอี้หวังในตัวของเจ้ามาก เจ้าก็เก็บบางส่วนไปให้เขาด้วยล่ะ อย่าลืม!” 

“ ขอบคุณท่านอาจารย์ ข้าจะไปปรึกษา กับศิษย์พี่ทั้งสองก่อน ว่าจะเก็บค่าผ่านเข้าไป คนละเท่าไรดี”

พอศิษย์พี่เซี่ยเป่ย กับ ศิษย์พี่หลินได้ฟังเสี่ยวเทียนเล่ามาก็ตกใจเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันว่า

“ ท่านเซียนพูดเช่นนี้จริงๆ รึ?”

“ ใช่แล้ว ศิษย์พี่พวกท่านว่า ราคาค่าเลือด ค่ากระดูก ค่าเนื้อเทพเจ้าควรจะเก็บเท่าไรดี”

“ เฮ้อ สมัยโบราณ ขนาดเนื้อพระถังซัมจั๋ง ยังประเมินค่ามิได้เลยแล้ว นี่แขนระดับเทพเจ้า เช่นนี้ คงต้องมูลค่ามากแน่ ต้องคิดเลือดเป็นหยดๆ ละ หนึ่งแสนเหรียญ ส่วนเนื้อแล้วส่วนอื่นต้องคิดเป็นชั่ง ๆ ละ ห้าแสนเหรียญเงินดีไหม กระดูกเซียน มีน้อยที่สุด ต้องประมูลขายจะได้ราคามากกว่า เจ้าว่าไหม” ศิษย์พี่หลินเสนอราคาออกมา แต่ศิษย์พี่เซี่ยเป่ยกำลังกุมหัว ไม่มีความเห็น ยังช็อคกับเรื่องที่เสี่ยวเทียนบอก แล้วไม่เคยคิดว่า จะมีใครบ้า และกล้าคิดจะเก็บเงิน ตัวตนของพิภพระดับสูงเช่นนี้

“ ศิษย์พี่เซี่ยเป่ย ท่านพูดบ้างซิ ว่าคิดเท่าไรดี” เสี่ยวเทียนนั่งนับนิ้วสิบนิ้ว วนไปวนมาแล้วยังคิดไม่ตก ว่าจะได้เท่าไรถึง จะพอเหมาะพอควร

“ พวกเจ้าทั้งสองคนนี่ไม่ได้กลัว ตัวตนของพวกที่อยู่ด้านหน้าของพวกเราเลยหรือยังไง แค่พวกมันถอนใจ พร้อมกัน พวกเราก็ปลิวกระเด็นแล้ว” 

“ ศิษย์พี่ คิดมากไปหรือเปล่า  พวกเราแค่กำลังคิดว่า จะเก็บเงินเป็นค่าเข้าไป หรือ ว่าจะหั่นชิ้นเลือด เนื้อเทพเจ้ามาแยกขาย แบบไหนจะดีกว่า เท่านั้นนะ”  ศิษย์พี่หลินยังตอบแบบไม่กลัวเช่นกัน

“ โอ้ย !! นี่ไม่เข้าใจกันเลยหรือไง พวกมันฆ่าพวกเราแน่เลย ไม่ว่าเราจะคิดทำแบบไหน แค่เข้าไปได้ ออกมาก็โดนพวกมัน รุมเละเทะแล้ว พวกเราแค่สามคนนะ จะไปสู้อะไรกับ กองทัพทั้ง 7 พิภพได้ ต่อให้มีปราสาทเทพเซียนก็เถอะ”

“ คิดได้แล้ว !! ข้าจะแบ่งชิ้นเนื้อออกเป็นสิบชิ้นใหญ่ แล้ว ห้าร้อยชิ้นย่อย แล้วเปิดประมูล ใครเสนอราคาสูงกว่า ก็เอาไปเลย ! ”  เสี่ยวเทียนเอ่ยขึ้นมาอย่างดีใจที่คิดได้

“ ดี ศิษย์พี่เห็นด้วย” ศิษย์พี่หลิงกระโดดกอดเสี่ยวเทียนดีใจที่คิดได้

 ศิษย์พี่เซี่ยเป่ย นั่งทรุดไปกับพื้น ที่อธิบายมายืดยาวศิษย์พี่น้องคู่นี้ ไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยหรือยังไงกันนะ !...