เนื่องจากคำประกาศกล่าวของหวังเฟยหลง หลงเชาจึงไม่ได้ประมูลต่อ เขาเองก็กลัวหากเขาซื้อไข่สัตว์อสูรระดับ 5 กลับไปในราคา 10 ล้าน เขาได้โดนคนในตระกูลด่าแน่นอน และเขาเองก็เชื่อว่าหวังเฟยหลงจะต้องโดนคนในตระกูลรุมด่าแน่นอน และที่สำคัญ เขาแก้แค้นเื่ที่หวังเฟยหลงปั่นหัวเขาได้สำเร็จ
มันก็ไม่ใช่แค่หลงเชาที่คิดแบบนั้น แม้แต่กับคนอื่นๆก็คิดเช่นกันแต่หวังเฟยหลงหาได้สนใจ เขาเพียงยิ้มให้กับชัยชนะที่เขาประมูลไข่มาได้มากกว่า ส่วนตงหยางกับเซียงหลานหน้าซีด สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทั้งสองมองไปที่หวังเฟยหลงพร้อมกับก้นด่าในใจ ไหนจะซื้อของแพงเกินราคา ไหนจะไม่มีเงินเหลือพอที่จะสร้างโรงตีเหล็กให้เซียงหลาน ชีวิตที่รวยได้ครู่เดียวของพวกเขาหายวับไปในพริบตา
“ คุณชายใหญ่ เ้าใช้เงินราวกับทิ้งขยะแล้วเราจะเอาเงินที่ไหนสร้างโรงตีเหล็กส่วนตัวเล่า? ”
“ ข้ามีวิธี เ้าไม่ต้องห่วงหรอก แล้วอีกอย่างข้าได้ไข่ใบนี้มาในราคาที่ถูกมากเลยนะ ”
หลังจากจบงานประมูล หวังเฟยหลงก็ไปดูไข่ เนื่องจากเป็ห่วงเื่ความปลอดภัย เซี่ยถิงถิงจึงจะไปส่งไข่ด้วยตัวเองโดยการเดินทางไปพร้อมกับหวังเฟยหลง ไปยังตระกูลหวัง เหตุผลที่นางต้องไปส่งด้วยตัวเองเพราะไข่ไม่สามารถนำไปใส่แหวนมิติได้ จริงๆแล้วพวกแหวนมิติที่ใช้เก็บของไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ จึงเป็เหตุให้เซี่ยถิงถิงต้องไปส่งด้วยตัวเอง เพียงแต่เธอไม่รู้ว่ามันไม่ใช่แหวนมิติธรรมดาและหวังเฟยหลงก็เลือกที่จะไม่บอกด้วย
แต่ก่อนที่เขาจะกลับเขาได้ขอพบตาแก่ผู้จัดการเสียก่อน แน่นอนว่าเป็ปัญหาเื่เงิน เพราะตอนนี้เงิน 10 ล้านหายวับไปแล้ว เมื่อขึ้นมาแล้วหวังเฟยหลงมองไปรอบๆ เขาก็ยังคงเห็นิซูเมิ่งนั่งที่เดิมและตาแก่นั่งที่โต๊ะรับแขก ตอนแรกเขารู้สึกเหมือนเป็เื่บังเอิญ แต่หากดูจากอายุ ระดับพลังของนางแล้ว เกรงว่าสถานะจะไม่ธรรมดา บางทีตาแก่นี้อาจจะเป็แค่คนคอยคุ้มกัน และเมื่อเห็นว่าหวังเฟยหลงจ้อมองไปที่ิซูเมิ่งไม่วางสายตา เขาถึงพูดกับหวังเฟยหลงด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจ
“ เ้าขอพบข้าด้วยเื่อะไร ”
“ ผู้าุโ!! ก็ไม่มีเื่อะไรมากหรอก แค่ข้าใช้เงินหมดแล้วและ้ายืมเงินท่านสักหน่อยน่ะ!! ”
“ เ้าเห็นหน้าข้าเป็เงินหรือไง!? ”
“ ไม่เอาหน่าผู้าุโ ท่านก็รู้อยู่แล้วนิว่าข้ามีความสามารถในการคืนเงินให้ท่าน ข้าจะให้ท่านเป็คนจัดการและค่าใช้จ่ายทั้งหมดท่านก็เป็คนออก แล้วข้าจะค่อยๆคืนเงินให้ท่านที่หลังเอง ”
“ เ้านี้มันน่าเงินจริงๆ…ก็ได้!! แต่ก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ”
“ แลกเปลี่ยน!? ข้าไม่ได้ขอท่านนะ ข้าขอยืมแล้วก็มีดอกเบี้ยอีกต่างหาก!! ท่านจะไม่เอาเปรียบข้าเกินไปหรือ? ”
“ เ้าเด็กนี้!! ปากเสียจริงๆ เอาแบบนี้แล้วกัน เ้าไม่ต้องคืน เดี๋ยวข้าจะจัดการเื่นี้ให้เลย แต่เ้าต้องทำตามที่ข้าขอหนึ่งอย่าง!! ”
“ ไม่เอาอะ ข้าขอเป็การคืนเงินดีกว่า ข้าไม่ได้กินหญ้านะที่จะดูไม่ออกว่าสิ่งที่ท่านขอข้าไม่สามารถทำได้!! ”
“ ไม่อยากหรอก แค่อยากถามเ้าไม่กี่คำถาม ”
“ จริงหรือ!? แค่ถามนะ!! งั้นก็ถามมา ”
“ เ้ารู้จักคำว่าร่างกายทรราชหรือไม่!? ”
ถึงหวังเฟยหลงจะมีความคิดเกี่ยวกับเื่ที่อีกฝ่ายจะสงสัยและถาามเกี่ยวกับเื่ร่างกายทรราชไว้แล้วก็เถอะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะถามตรงๆเช่นนี้ หวังเฟยหลงขมวดคิ้ว เขาไม่รู้จุดประสงค์ของทั้งสองคนนี้และที่สำคัญคือมันถือเป็ความลับใหญ่ของหวังเฟยหลงเื่หนึ่งเลย หวังเฟยปิ้งไอเดียการเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ได้ เขาตีหน้าซื่อและพูดไปอย่างไม่อายปากทันที
“ ท่านถามแล้วใช่ไหม!? เช่นนั้นก็อย่าลืมเื่ที่ตกลงกันไว้ละ ข้อ้าโรงตีเหล็กที่มีอุปกรณ์ระดับสูงครบครันภายในหนึ่งสัปดาห์ ข้าเชื่อว่าท่านมีความสามารถ ข้าขอตัว ”
“ เ้ายังไม่ตอบคำตามข้า เ้าคิดจะเล่นลิ้นอันใดอีก หากเ้าไม่ตอบเ้าก็จะไม่ได้อะไรทั้งนั้นรวมถึงยังไม่สามารถออกไปจากที่นี้ได้ด้วย!! ”
“ ผู้าุโ ท่านคงลืมไปแล้ว สิ่งที่ท่าน้าคือถามข้า ส่วนข้าจะตอบหรือไม่นั้นมันก็เื่ของข้า มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงเสียหน่ย!! ท่านจะรังแกข้าไม่ได้ ”
“ เ้าบ่ายเบี่ยงเช่นนี้หมายความว่าเ้ารู้สินะ และเ้ารู้วิธีฝึกฝนด้วย บอกทุกอย่างที่เ้ารู้มาซะไม่งั้นอย่าหาว่าข้าใจร้าย!! ”
สิ้นคำพูด เขาก็ปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลใส่หวังเฟยหลงทำให้เขาล้มลงไปชันเข่ากับพื้น เืเริ่มไหลออกจากปาก หวังเฟยหลงไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะถึงขั้นใช้กำลังเช่นนี้ จากข่่าวลือ ต่อให้เป็ตระกูลของเขาก็สามารถล่มสลายได้ แม้แต่เ้าเมืองก็ยังไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้ เขาจึงรีบคิดหาวิธีอย่างรวดเร็ว
“ ตาแก่ ต่อให้เ้าจะฆ่าข้าหรือฆ่าล้างตระกูลข้าก็ไม่พูด เพราะต่อให้พูดท่านก็ยังสามารถฆ่าข้าได้อยู่ดี ข้ายอมตายเสียดีกว่า ”
“ พอเถอะ!!...ปล่อยเขาเถอะ เรามาลองถามเขาดีกว่าว่าเขา้าอะไรเพื่อแลกเปลี่ยนกับข้อมูลที่เขามี!? ”
“ เ้าอย่าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเ้านะ!! ต่อไประวังคำพูดของเ้าด้วย ”
“ หึ!! เ้าคิดว่าข้ากลัวตายหรือไง!!....ใช่ ก็กลัวอยู่จริงๆนั่นแหละ แต่หากเป็เื่นี้เกรงว่าต่อให้ตายข้าก็ช่วยเ้าไม่ได้หรอก…แต่จะว่าไปเลิกเล่นละครปู่หลานแล้วหรอ!? ”
“ เ้ารู้!? เ้าเป็ใครกันแน่ ใครส่งเ้ามา!? ”
“ ข้าไม่รู้หรอก พวกเ้าแค่โกหกไม่เนียนเอง และจากคำพูดของเ้า…เ้าค่อนข้างจะมีศัตรูเยอะพอควรเลย ลองบอกเหตุผลที่้ารู้เื่นี้ให้ข้าฟัง ข้าอาจช่วยเ้าได้ ”
“ เื่เหตุผลเ้าไม่จำเป็ต้องถาม แค่บอกข้ามาว่าเ้า้าอะไร ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ข้าก็จะหามาให้เ้าแน่นอน ”
หวังเฟยหลงจ้องมองไปที่ดวงตาของิซูเมิ่งและค่อยๆเดินเข้าไปหานางที่โต๊ะทำงานของตาแก่ จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ทำให้เธอถอยหลังไป ส่วนตาแก่ซินก็ลุกขึ้นยืนตบโต๊ะด้วยความไม่พอใจ
“ เ้าต้องเข้าใจก่อนว่ามันคือความลับอันใหญ่หลวงของข้า หากจะให้ข้าเปิดเผยความลับก็จำเป็ต้องรู้เหตุผลเสียก่อน…ขอเตือนไว้เลยว่าไม่ควรโกหกข้า เพราะเ้าโกหกได้ไม่เนียน!! ”
สังเกตจากคำพูดของหวังเฟยหลง เหมือนว่าเขาจะมีวิธีการฝึกฝนจริงๆ เธอจึงตัดสินใจเล่าให้ฟังว่าเป็เพราะน้องชายอายุ 9 ปีของเธอเตรียมจะฝึกฝนร่างกายในปีหน้า แต่กับตรวจพบว่าเป็คนที่มีร่างกายทรราช มันเป็ข่าวดีที่มาพร้อมกับข่าวร้ายคือ พวกเขาไม่มีเคล็ดบ่มเพาะและยังไม่มีวิธีการฝึกฝนร่างกายด้วย น้องชายเธอคือความหวังของตระกูลที่จะช่วยสืบบทอดตระกูลและทำให้ตระกูลแข็งแกร่งขึ้น
“ เ้าก็เป็แทนสิ เ้าเองก็แข็งแกร่งไม่น้อย อายุแค่ 17 ก็อยู่ระดับหลอมรวมระยะต้นแล้ว!!...อ่ะ!! ”
“ เ้าแค่ระดับขัดเกลารู้ได้อย่างไรว่าข้าอายุ 17 และอยู่ระดับใด เ้าเป็ใครกันแน่ ”
“ เฮ้อ!! ปากนะปาก ข้ารู้ได้อย่างไรไม่สำคัญ สำคัญที่ว่าข้าไม่ใช่ศัตรูของเ้า ”
“ ข้าไม่อยากแต่งงาน!! หากน้องข้าไม่สามารถสืบทอดตระกูลได้ ข้าต้องแต่งงาน!!...ข้ายอมตายดีกว่าต้องแต่งงานกับไอสารเลวนั่น!! ”
“ เอิ่ม…ข้าไม่รู้หรอกนะว่าไอสารเลวนั่นเป็ใคร แต่ข้ากล้าพูดได้เต็มปากว่าข้านั้นดีกว่าไอสารเลวนั่น เ้ามาแต่งกับข้าแทนเป็ไง!? ”
“ เ้า!! เ้ามันก็สารเลว หยอกเย้าสตรีไปทั่ว!! ข้ายอกตายดีกว่าหากต้องแต่งงานกับสารเลวอย่างพวกเ้า ”
“ แม่นาง เ้าจะว่าข้าไม่ได้นะ มันเป็ความลับที่ข้าไม่บอกใครทั้งนั้นแม้แต่คนในครอบครัว อย่างน้อยเ้าก็ต้องเป็เมียข้า ข้าถึงจะบอกเ้าได้!! ”
“ ฝันไปเถอะ เช่นนั้นเ้าก็ตายอยู่ตรงนี้นั่นแหละ!! ”
“ เห้!! เหตุใดเ้าจึงยอมตายมากกว่าแต่งงาน บางทีเ้าสารเลวที่เ้าพูดถึงอย่างน้อยก็น่าจะปกป้องเ้าได้ไม่ใช่หรือไง? ”
“ บนโลกใบนี้คนที่ปกป้องตัวเราได้ดีที่สุดก็คือตัวเรา เ้าจะฝากชีวิตไว้กับคนอื่นหรือไง และจุดประสงค์ของมันก็ไม่ใช่แค่ข้าด้วย!! ”
เถียงไปมาจนถึงตอนนี้ หวังเฟยหลงก็เข้าใจแล้วเหตุใดแม่นางผู้นี้ถึงยอมตายดีกว่า เพราะนางเข้าใจว่าหากความแข็งแกร่งของตัวเองจะปกป้องตัวเองและคนสำคัญของนางได้ดีกว่าอาศัยความแข็งแกร่งของคนอื่น หากนางต้องแต่งงานจริงๆ นางจะไม่สามารถฝึกฝนได้เต็มที่และนางอาจสูญเสียอิสระภาพของนางในตอนนี้ไป หวังเฟยหลงมองนางด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ตอนนี้เธอถูกใจผู้หญิงคนนี้ อย่างน้อยนางก็พยายามดิ้นรนเพื่ออิสระภาพและชีวิตของนาง หวังเฟยหลงขอให้ตาแก่ออกไปก่อน เขา้าคุยกับนางตามลำพัง ด้วยความแข็งแกร่งนางหาได้กลัวอะไร ตาแก่เองก็ไม่ได้กังวลใจใดๆจึงออกไปจากห้อง
“ ช้าชอบเ้า…หากเ้าแต่งงานกับข้า ข้าจะบอกเ้าทุกอย่างที่เ้า้า!! และข้าจะไม่จำกัดอิสระภาพหรืออะไรก็ตามที่เ้าไม่้า ”
“ เ้าบ้าไปแล้วหรือไง ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่ยอมแต่งงาน!! ข้อเสนอของเ้ามันก็แค่ลมปาก…ที่สำคัญต่อให้ข้าตกลง เ้าก็ไม่มีความสามารถมากพอที่จะแต่งงานกับข้าได้หรอก!! ไม่ต้องถึงมือพ่อข้า แค้ไอสารเลวนั่นก็จัดการเ้าได้อย่างง่ายดายแล้ว!! ”
“ จากคำพูดขงเ้า ข้าจะถือว่าเ้าตกลงแล้วกัน เอาละ!! ข้าจะเขียนส่วนหนึ่งให้ก่อนแล้วกัน ”
“ เ้า!! เ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือไงว่าข้าไม่้าแต่งงาน ”
หวังเฟยหลงไม่ได้สนใจคำพูดของนาง เขานำกระดาษกับหมึกออกมาเขียนรายชื่อสมุนไพรที่ถูกต้องทั้งหมดในขึ้นเริ่มแรก พร้อมเขียนอธิบายไว้อย่างละเอียดว่าควรทำอย่างไร ต้องขอบคุณที่มันไม่ใช่เพียงสกิล แต่เป็การมอบข้อมูล ความรู้ยัดใส่เข้ามาในหัวหวังเฟยหลงเลย
เมื่อเขียนเสร็จหวังเฟยหลงก็เดินไปหาิซูเมิ่งพร้อมกับยื่นกระดาษในมือในให้นาง ในจังหวะที่นางกำลังจับกระดาษใบนั้นก็หายไปและหวังเฟยหลงก็ดึงเธอลุกขึ้นมาจากเก้าอี้และโอบเอวเธอไว้ ต้องบอกเลยว่าเอวของนางบางมากจริงๆ ในจังหวะที่เธอพยายามดิ้นหวังเฟยหลงก็เรียกกระดาษแผ่นนั้นออกมาอีกครั้ง เขายิ้มอย่างอ่อนโยนและยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆนาง
“ เ้ายังคงอยากได้สิ่งนี้ถูกหรือไม่!? อย่าขัดขืนเลย ข้าไม่ทำอะไรเ้าหรอก ข้าแค่ต้องของแลกเปลี่ยนเเล็กน้อยเท่านั้น ”
“ เ้า…เ้าจะทำอะไร หากเ้ายังไม่ปล่อยข้าจะทุบตีเ้าเสียเดี๋ยวนี้!! ”
“ ข้ารู้ว่าเ้ามีเื้ัไม่ธรรมดา และยังรู้ด้วยว่าข้าในตอนนี้ไม่มีคุณสมบัติมากพอที่จะแต่งงานกับเ้า!!....แต่มันไม่ได้หมายความว่าในอนาคตข้าจะไม่มีคุณสมบัติมากพอ ”
ใบหน้าของหวังเฟยหลงเข้าใกล้เรื่อยๆ ใบหน้านางเริ่มแดงด้วยความเขินอายและพยายามถอยออกห่างเรื่อยๆ หวังเฟยหลงก็ยิ่งยิ้มด้วยความสนุกสนาน ก่อนจะค่อยๆปล่อยนางออกไปจากอ้อมกอด นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่นานเพราะหวังเฟยหลงเดินเข้าไปประชิดนางทำให้เธอต้องถอยหลังไปแต่ปรากฏว่าข้างหลังนางเป็โต๊ะทำงานนางจึงไม่สามารถถอยหลังได้อีก หวังเฟยหลงประชิดนางก่อนจะโน้มตัวลงไปเหมือนกำลังจะทับร่างกายของนาง นางก็ต้องเอนหลังตามเพื่อไม่หลบเลี่ยงหวังเฟยหลง หวังเฟยหลงใช้มืองท้าวโต๊ะไว้ พร้อมวางกระดาษและเรียกหินก้อนหนึ่งออกมาจากแหวนมิติวางทับกระดาษไว้
“ แต่จำเอาไว้อย่างหนึ่งว่าตอนนี้เ้าต้องเป็ผู้หญิงของข้า…ส่วนนี้ถือเป็ของขวัญสำหรับเื่ในวันนี้ ฉนั้นรอข้าไปสู่ขอเ้า ”
“ ข้าต้องไปก่อน มีเื่อีกมากมายที่ข้าต้องทำ จริงสิ หากทำตามคำแนะนำของข้าที่เขียนไว้ในนั้นครบแล้วให้พาน้องชายเ้ามาหาข้า ข้าเชื่อว่าด้วยเื้ัของเ้า การจะตามหาข้าคงไม่ยากขนาดนั้น และที่สำคัญที่สุดคือเ้าต้องเก็บกระดาษแผ่นนั้นไว้เป็ความลับห้ามให้ใครรู้นอกจากน้องเ้า แม้แต่พ่อแม่เ้าก็ห้าม ส่วนเื่ที่เ้า ิซูเมิ่ง เป็ผู้หญิงของข้านั้น ข้าไม่ติดหากเ้าอยากจะบอกคนอื่น!! ”
“ ใครเป็ผู้หญิงของเ้ากัน!? ”
383
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)
