"หนูมีแม่นะ หนูไม่ใช่เด็กที่ไม่มีใครเอา..."
"ฉันไม่อยากเสียเวลากับเธอตรงนี้ ให้เกาเฉียงออกมา ฉันจะคุยกับเขา!" ผู้หญิงคนนั้นขมวดคิ้วและพูดขัดจังหวะหลินโยวโยว เธอไม่ชอบเด็กที่สุด ถ้ารู้ว่าในอพาร์ตเมนต์มีเด็กเธอคงไม่เช่าหรอก!
มุมปากของหลินโยวโยวที่เพิ่งจะยกขึ้น กลับเม้มเข้าหากันเป็เส้นตรงอีกครั้ง เสี่ยวเอ้อร์ก้าวไปข้างหน้า ขวางกลางระหว่างทั้งสองคน
"คุณลูกค้าครับ เกาเฉียงเป็เพียงผู้เช่าของอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 ไม่ใช่เ้าของบ้าน ในประกาศของอพาร์ตเมนต์ระบุไว้ว่า ห้ามนำห้องไปให้เช่า่ การทำธุรกรรมระหว่างคุณกับเกาเฉียงถือเป็การทำผิดกฎ และคุณไม่ใช่ผู้เช่าของอพาร์ตเมนต์ หากไม่มีความประสงค์จะซื้ออาหาร กรุณาออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุดครับ"
ขณะที่เสี่ยวเอ้อร์พูด ผู้หญิงคนนั้นก็เหลือบไปเห็นประกาศที่ติดอยู่บนผนัง เธอขมวดคิ้วและพูดอย่างไม่พอใจว่า "เป็ไปไม่ได้ เกาเฉียงบอกว่าเขาเป็เ้าของบ้าน ฉันจ่ายเงินตั้งหนึ่งหมื่นเหรียญทองเพื่อเช่าห้องกับเขาหนึ่งเดือนเลยนะ!"
"ผู้เช่าเกาเฉียง ห้องหมายเลข 204 และ 205 ระยะเวลาเช่าคงเหลือสามวัน ห้องหมายเลข 204 เกิดการทำธุรกรรมที่ทำผิดกฎ ตามกฎของอพาร์ตเมนต์ ระยะเวลาเช่ากลายเป็ศูนย์" สิ้นคำพูดของผู้หญิงคนนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงแจ้งเตือนแบบจักรกลดังขึ้นในโถงของอพาร์ตเมนต์
สีหน้าของผู้หญิงเปลี่ยนไปทันที เธอตระหนักได้ว่าตัวเองถูกหลอกแล้ว เกาเฉียงไม่ใช่เ้าของบ้านเลยสักนิด ระยะเวลาเช่าของเขาเองก็เหลือแค่สามวัน แต่กลับกล้าบอกให้เธอเช่าได้หนึ่งเดือน เงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองของเธอหรือว่าจะสูญเปล่าไปแล้ว?
ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมแพ้ เธอกลอกตาไปมามองไปรอบ ๆ และสุดท้ายสายตาก็หยุดอยู่ที่หลินโยวโยวและเสี่ยวเอ้อร์
อพาร์ตเมนต์หลังใหญ่ขนาดนี้แต่กลับมีแค่เด็กตัวเล็ก ๆ กับหุ่นยนต์ตัวหนึ่งคอยดูแล ทำไมเธอไม่เรียกค่าเสียหายคืนจากพวกเขาล่ะ?
"ฉันไม่สน ฉันจ่ายไปหนึ่งหมื่นเหรียญทองเพื่ออยู่ห้องนี้หนึ่งเดือน พวกเธอต้องให้ฉันอยู่ที่นี่หนึ่งเดือน ไม่เช่นนั้นก็คืนเงินหนึ่งหมื่นเหรียญทองมาให้ฉัน!"
ผู้หญิงคนนั้นแบมือออกและวางไว้ตรงหน้าหลินโยวโยวอย่างโอหัง คิดจะให้เธอต้องยอมขาดทุนฝ่ายเดียวเหรอ?
ไม่มีทาง!
"ไม่มีห้องว่าง และไม่มีเงินด้วยค่ะ"
หลินโยวโยวส่ายหัว พร้อมกับล้วงกระเป๋าออกมาให้ผู้หญิงคนนั้นดู ตอนแรกเธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วผู้หญิงคนนั้นจะจากไป แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับแค่นเสียงหึและยิ่งได้ใจมากขึ้น
"อพาร์ตเมนต์หลังใหญ่ขนาดนี้จะไม่มีเงินได้ยังไง? ถ้าเธอไม่ให้ ฉันจะเข้าไปค้นเอง!" ผู้หญิงคนนั้นคิดว่าหลินโยวโยวอายุยังน้อยและรังแกง่าย จึงก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างในทันที
เสี่ยวเอ้อร์ก้าวไปขวางหน้าเธอไว้ "เกาเฉียงหลอกคุณ คุณควรไปตามหาเกาเฉียงครับ!"
"ก็เกาเฉียงไม่ได้อยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?" ผู้หญิงคนนั้นปรายตามองเสี่ยวเอ้อร์ "อีกอย่าง ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าพวกเธอไม่ได้ร่วมมือกับเกาเฉียงเพื่อหลอกเงินฉัน?"
"นี่เป็การกระทำส่วนบุคคลของเกาเฉียง ไม่เกี่ยวข้องกับอพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 กรุณาออกจากที่นี่ทันที มิฉะนั้นอพาร์ตเมนต์จะเริ่มใช้งานฟังก์ชันขับไล่โดยบังคับ"
เสี่ยวเอ้อร์เป็หุ่นยนต์ น้ำเสียงจึงเ็าและราบเรียบ ไม่สามารถบอกอารมณ์ได้ คำพูดนี้คือคำเตือนครั้งสุดท้ายที่เขามอบให้ผู้หญิงคนนั้น หากผู้หญิงคนนั้นยังคงดื้อรั้นเขาจะโยนเธอออกไปข้างนอก
ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ใส่ใจคำเตือนเลยแม้แต่น้อย เธอแค่นเสียงหึอย่างดูแคลน "พวกเธอมาจากฐานผู้รอดชีวิตไหน? กล้าไล่ฉันออกไป ฉันจะไปฟ้องที่ฐานผู้รอดชีวิต..."
ยังไม่ทันที่ผู้หญิงคนนั้นจะพูดจบ นิ้วเล็ก ๆ ของหลินโยวโยวก็กดลงบนไอคอนขับไล่ เธอจำได้ว่าครั้งก่อนที่คุณน้าหานมาที่อพาร์ตเมนต์ เธอแค่กดไอคอนนี้ คุณน้าหานกับคุณอาหานก็หายวับไปเลย
หลินโยวโยวเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นมองเสี่ยวเอ้อร์ ผู้หญิงที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยวเอ้อร์เมื่อครู่หายไปแล้วจริง ๆ หลินโยวโยวถอนหายใจอย่างโล่งอกและเก็บแผงควบคุมไป
ผู้หญิงที่จู่ ๆ ก็มาปรากฏตัวอยู่นอกอพาร์ตเมนต์มองไปรอบ ๆ ด้วยความมึนงง "ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"
เธอขมวดคิ้วและเดินกลับเข้าไปข้างในด้วยความโกรธ พอมาถึงหน้าประตูอพาร์ตเมนต์เธอกลับลังเล อีกฝ่ายสามารถโยนเธอออกมาจากอพาร์ตเมนต์ได้อย่างไร้ร่องรอย ดูท่าจะเป็ผู้ใช้พลังพิเศษ เธอไม่มีพลังพิเศษ
หากบุ่มบ่ามเข้าไปแบบนี้เกรงว่าจะเสียเปรียบ ช่างเถอะ เธอควรกลับไปตามลูกชายมาช่วยดีกว่า! ผู้หญิงคนนั้นแค่นเสียงหึแล้วหันหลังเดินจากไป
...
อวิ๋นเจิงกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งซองและนอนพักกลางวัน ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็เป็เวลาบ่ายสามโมงแล้ว เขาขยี้ผมลวก ๆ แล้วถือเหรียญทองลงมาข้างล่าง วันนี้ได้รับค่าจ้างภารกิจจากฐานผู้รอดชีวิตแล้ว เขาจึงสามารถต่ออายุห้องพักได้!
"โยวโยว ช่วยต่ออายุค่าเช่าให้ฉันสิบวันนะ" อวิ๋นเจิงเดินมาตรงหน้าหลินโยวโยวและยื่นเหรียญทองให้เธอ
หลินโยวโยวพยักหน้า ทันทีที่รับเหรียญทองมา เสียงจักรกลก็ดังขึ้นในโถงอพาร์ตเมนต์
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เช่าห้อง 203 ที่ต่ออายุการเช่าสำเร็จ ระยะเวลาเช่าคงเหลือของคุณคือสิบสามวัน!]
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือน อวิ๋นเจิงก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ในยุควันสิ้นโลกความปรารถนาสูงสุดของเขาคือการมีรังเล็ก ๆ ที่มั่นคงและปลอดภัย
อพาร์ตเมนต์หมายเลข 27 ไม่เลวเลย และผู้เช่าที่นี่ก็เป็มิตรมาก ถ้าเป็ไปได้เขาหวังว่าจะสามารถอยู่ที่นี่ไปได้นาน ๆ และให้ที่นี่เป็บ้านของเขา
"คุณอา้าอย่างอื่นอีกไหมคะ?"
หลินโยวโยวเหลือบมองยอดคงเหลือในระบบ อีกสี่ร้อยเก้าสิบเก้าเหรียญทองก็จะถึงการอัปเกรดครั้งต่อไป เธอมองอวิ๋นเจิงด้วยสายตาคาดหวัง ดวงตากลมโตเป็ประกายวิบวับ
ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความหวังนั้น อวิ๋นเจิงเดินไปที่ชั้นวางของ หยิบน้ำแร่สองขวด แล้วหันมามองหลินโยวโยว "ค่าน้ำกับค่าไฟในห้องเติมเงินยังไงครับ?"
หลินโยวโยวเอียงคอเล็กน้อยด้วยความมึนงง น้ำและไฟในห้องของเธอใช้ฟรี เธอจึงไม่รู้ว่าห้องอื่นเติมเงินยังไง เสี่ยวเอ้อร์รู้ว่าเธอไม่เข้าใจจึงรีบก้าวเข้ามาตอบแทนหลินโยวโยว
"ค่าน้ำและค่าไฟเริ่มต้นเติมที่หนึ่งร้อยเหรียญทอง ทุกครั้งที่ใช้งานจะหักเงินโดยอัตโนมัติครับ คุณลูกค้า้าเติมเงินไหมครับ?"
"งั้นเติมอย่างละหนึ่งร้อยแล้วกัน!"
อวิ๋นเจิงหยิบเงินสองร้อยสี่เหรียญทองยื่นให้หลินโยวโยว ถ้าไม่ใช่เพราะการต้มน้ำต้องใช้ไฟฟ้า เขาคงไม่อยากเติมค่าไฟหรอก เพราะในอพาร์ตเมนต์ไม่มีโทรทัศน์ พอฟ้ามืดก็นอนลงบนเตียงไม่จำเป็ต้องเปิดไฟเลย แต่เขาใช้ไฟไม่มาก หนึ่งร้อยเหรียญทองน่าจะใช้ได้นาน เติมก็เติม!
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เช่าห้อง 203 ที่เติมเงินสำเร็จ] เสียงแจ้งเตือนแบบจักรกลดังเข้าหูอีกครั้ง
อวิ๋นเจิงถือน้ำแร่สองขวดเดินขึ้นชั้นบน และพบกับถังเวยตรงโถงบันได ถังเวยออกมาเพราะได้ยินเสียงแจ้งเตือน เมื่อเห็นอวิ๋นเจิงเธอจึงดึงเขาไว้ด้วยความสงสัย "เมื่อกี้คุณเติมค่าน้ำค่าไฟเหรอ?"
"อืม" อวิ๋นเจิงพยักหน้า
"เท่าไหร่?"
"เริ่มต้นเติมที่หนึ่งร้อยเหรียญทอง" อวิ๋นเจิงพูดจาเรียบง่ายและตรงไปตรงมาเสมอ ไม่มีคำพูดไร้สาระ
ดวงตาของถังเวยเป็ประกาย เธอสวมรองเท้าส้นสูงเดิน ‘ตึก ตึก ตึก’ ลงไปข้างล่าง เธอหยิบเงินสองร้อยเหรียญทองยื่นให้หลินโยวโยว "โยวโยว ช่วยเติมค่าน้ำค่าไฟให้ฉันหน่อย"
หลินโยวโยวรับเหรียญทองมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อได้สองร้อยเหรียญทองนี้มาก็ขาดอีกเพียงเก้าสิบห้าเหรียญทองก็จะถึงการอัปเกรดอพาร์ตเมนต์
[ขอแสดงความยินดีกับผู้เช่าห้อง 202 ที่เติมเงินสำเร็จ]
เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่เ็า ถังเวยก็รีบวิ่งขึ้นชั้นบนอย่างอดใจไม่ไหว ในฐานะผู้หญิงเธอทนอยู่ในวันที่ไม่ได้อาบน้ำไม่ได้หรอก ในห้องมีทั้งน้ำและไฟ เธอสามารถใช้เครื่องทำน้ำอุ่นไฟฟ้าอาบน้ำให้สบายตัวได้แล้ว!
เวลาสี่โมงสิบห้านาที มีคนมาที่หน้าอพาร์ตเมนต์ ผู้หญิงคนนั้นชี้ไปที่ประตูอพาร์ตเมนต์และพูดอย่างดุเดือดว่า
"ลูกรัก เ้าของบ้านอยู่ที่นี่แหละ หลอกเงินแม่ไปหนึ่งหมื่นเหรียญทอง พวกลูกต้องช่วยแม่เอาเงินคืนมาให้ได้นะ!"
"แม่วางใจได้เลย! มีผมกับเ้ารองอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกแม่หรอก ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอมคายเงินออกมาดี ๆ พวกเราจะขนของในอพาร์ตเมนต์ของยัยนั่นให้เกลี้ยงเลย!"
20K
