Pioneer Era

***ภูติน้อยที่มีความรัก [ลิลลี่ออฟซิเดียน]

“ยานหุ้มเกราะปราบจราจลนี่ดอง! ”

เจอของแบบนี้จะให้เอาอะไรไปสู้กันละดอง!

“ทางนี้ก็แค่ภูติตัวน้อยตาดำ ๆ น่ารักน่าหยิกคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ! ถึงกับต้องใช้ยานหุ้มเกราะเลยหรือดอง!? ”

“ภูติน้อยตาดำ ๆ ที่สามารถเสกเสาลำแสงถล่มเมืองได้เนี่ยนะ? ”

อีโฮป! ตบมุขแบบนี้ฉันไม่ยอมให้ผ่านนะดอง!

“ทุกคน ยึดตัวเองให้ดี”

“แว๊ก!? ”

รถของพวกเราถูกขับดริฟเข้าโค้งอย่างรุนแรงด้วยความเร็วระดับ 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

พร้อมกันนั้น ปืนอัดอากาศที่ติดอยู่ใต้ยานเจ้าปลากระเบนก็เริ่มส่งเสียงดังรัวขึ้นมา

ถนนที่พวกเรากำลังวิ่งผ่าน ถูกแรงอัดของกระสุนอากาศกระแทกจนยุบเป็นหลุมลึกลงไปมากกว่าสี่เมตร

และหลุมขนาดสี่เมตรที่ว่านั้น กำลังผุดขึ้นไปทั่วทุกมุมถนนรอบคันรถของเราดั่งดอกเห็ดที่กระจายตัวอยู่ในผืนป่า

แต่ไม่มีนัดไหนเลยที่สามารถยิงโดนพวกเราได้

“วะ ฮะ ฮะ ฮะ! ถ้าคิดว่ายิงโดนได้ก็ยิงมาเลย! ”

แถมการโจมตีที่บ้าคลั่งนี้ ยังดูเหมือนจะไปกระตุ้นต่อมบางอย่างของไฮเจนเสียด้วย~ ดอง~

“โจมตีกลับดีไหมดอง? ”

“เห็นด้วยเจ้าค่ะ”

“ฉันก็เห็นด้วยค่ะ”

พวกเราสามคน ฉัน เอท พรุน ต่างหันกลับไปเผชิญหน้ากับยานหุ้มเกราะปลากระเบนที่บินไล่ตามหลัง

อีกประมาณห้านาที พวกเราน่าจะไปถึงใจกลางเมือง

ที่นั่นเองก็น่าจะมีเจ้าหน้าที่ของฝ่ายศัตรูเฝ้าระวังเอาไว้อยู่

เพื่อไม่ให้วุ่นวายไปมากกว่านี้ พวกเราจึงต้องจัดการยานหุ้มเกราะลงตรงนี้ให้ได้เสียก่อน

“ลุยเลยดอง! ”

“โอ๊ววววว! ”

“ก่อนอื่นต้องขอเพิ่มวิสัยทัศย์เพื่อการโจมตี”

พรุนใช้ดาบควายสีดำฝ่าครึ่งตามขวางของตู้คอนเทเนอร์ เพื่อขยายพื้นที่ให้กับพวกเรา

“สล็อต ฝากเรื่องบาเรียด้วยเจ้าค่ะ”

“ZZzz”

ถึงจะดูเหมือนว่ากำลังนอนหลับ แต่รถของพวกเราก็เริ่มถูกหุ้มด้วยม่านสีแดงบาง ๆ เอาไว้

“แฟต สลับตำแหน่งกับโฮปหน่อยค่ะ”

“ได้ค่ะ”

ส่วนแฟตนั้น ให้ไปสลับตำแหน่งกับโฮปเพื่อเสริมแนวโจมตีตรงนี้

ส่วนเจ้ามังกรขี้เรื้อน พวกเราให้มันเลื้อยมารัดตัวพวกเรากับตัวรถเอาไว้ เพื่อไม่ให้กระเด็นตกลงไปเพราะแรงเหวี่ยงจากการขับรถของไฮเจน

และต้องไม่ลืมการเตรียมการสุดท้าย

“จาวิส ขอเพลงหน่อย เอามัน ๆ ไปเลยดอง! ”

“ได้ค่ะ! ”

นั่นคือการเปิดเพลงเร้าอารมณ์ให้เสมือนกับกำลังต่อสู้กับบอสประจำฉากนั่นเอง!

***

เสียงเพลงบรรเลงออเคสตร้าดังขับขานก้องใบหู

นักรบทั้งสี่คนยืนตั้งมั่นพร้อมอาวุธคู่กาย แล้วหันหน้าเผชิญอสูรโลหะปลากระเบนบนฟากฟ้า

ทิวทัศน์รอบข้างเคลื่อนไหวผ่านข้างกายอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นดั่งเส้นแสง

สายลมอันเย็นเฉียบพุ่งเข้ากรีดปะทะใบหน้าประหนึ่งคมมีด

“ข้าน้อยขอเปิดฉากก่อนเจ้าค่ะ! ”

“ผมด้วย! ”

สตรีกระต่ายดำกับบุรุษหนุ่มเริ่มสาดกระสุนเม็ดถั่วขึ้นท้องฟ้า

อาวุธรังสีรูปร่างกระบี่กับมีดพร้า เริ่มแผดเผาพลังงานจากร่างกายของผู้ครอบครอง แล้วกลั่นออกมาเป็นแสงความร้อนจำนวนมากดั่งห่าฝน

ทว่ากระสุนนับร้อยเหล่านั้น กลับถูกม่านบาเรียดูดกลืนเข้าไป ประหนึ่งดั่งหยดน้ำที่ตกลงบนผิวของฟองน้ำเช่นนั้น

“ยิงต่อไป! ”

“ยิง ยิง ยิง! ”

แต่ทว่าพวกเขาก็ยังยิงต่อไปไม่ยอมแพ้

พลังงานรังสีจำนวนมากที่ถูกม่านบาเรียดูดซับเข้าไป ได้ถูกสะสมกลายเป็นพลังงานจำนวนมากให้กับยานปลากระเบน

พลังงานที่สะสมเหล่านั้น ถูกนำมาขับเคลื่อนตัวยานและปืนอัดอากาศ หันมาย้อนศรโจมตีใส่พวกเขา

เวลานั้น กระสุนอัดอากาศที่ยิงปูพรมได้หยุดลงชั่วขณะ

มันใช้เวลาที่หยุดยิง รวบรวมมวลอากาศจำนวนมากเข้าไปในรังเพลิง แล้วปลดปล่อยมันออกมาดั่งหัวกระสุนปืนใหญ่ขนาด 280 มิลลิเมตร

กระสุนอากาศที่ทรงพลัง พุ่งแหวกอากาศจนแยกออกเป็นสองสาย มุ่งตรงออกไปพร้อมกับเงาของยมทูตแห่งความตาย

แต่ราวกับรับรู้ได้ถึงอนาคต เป้าหมายที่ควรถูกบดขยี้เป็นเศษเหล็ก กลับสามารถหักหลบออกข้างได้ทันเวลาในระยะที่แทบจะเรียกได้ว่าเฉียดเพียงปลายจมูกเท่านั้น

“จังหวะนี้แหละค่ะลี่! ”

“อืม! ”

พริบตาที่ยานปลากระเบนใช้การโจมตีชุดใหญ่ออกมา คือช่วงจังหวะเดียวกับที่ม่านแสงบาเรียจางลงจนเห็นได้ชัด

สาเหตุที่เป็นเช่นนั้น มันก็เพราะพลังงานจำนวนมากถูกนำไปใช้กับการยิงลูกปืนใหญ่อัดอากาศ เลยทำให้ม่านบาเรียชั้นนอกหายไปชั่วขณะ

มันคือโอกาสของพวกเธอที่จะโจมตีสวนกลับ!

สตรีเผ่ายักษ์คำรามเสียงดังลั่น พร้อมกับเหวี่ยงดาบโจมตีออกไป

คลื่นดาบน้ำแข็งขนาดสามเมตรถูกฟาดฟันออกไปในอากาศอย่างรุนแรง

ผนึกน้ำแข็งนั้น มีความคมในระดับที่สามารถเฉือนได้แม้แต่เหล็กกล้าที่ใช้หุ้มรถถัง

ในเวลาเดียวกัน ภูติน้อยก็ใช้ปืนรังสีในมือ ยิ่งมันออกไปพร้อมกับใช้พลังเวทเสริมความแรงให้มัน จนกลายเป็นลำแสงทำลายล้างสีขาวสุกสว่าง

*เปรี๊ยง! *

แต่เพียงแค่หนึ่งวินาที บาเรียชั้นนอกก็กลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว

การโจมตีของสองสาวไม่เร็วพอที่จะเจาะบาเรียเข้าไปถึงผิวยานข้างในได้

“ชิ! แบบนี้ก็ไม่มีทางทำลายมันได้เลยนะสิ! ”

“ทุกคน ยึดที่ยืนให้มั่นค่ะ! ”

เป็นอีกครั้งที่พวกเขาถูกโจมตีแบบปูพรมใส่

คราวนี้มันสาดกระสุนมากกว่าเดิมถึงสามเท่า ยิงดักเส้นทางหลบหลีกล่วงหน้าทุกตารางนิ้ว จนทำให้ไฮเจนไม่สามารถหลีกหนีได้อีกต่อไป

กระสุนอากาศจำนวนมากกระทบผิวบาเรียสีแดงของสล็อต

“อึ๊ก…”

ผลจากการที่ต้องตั้งรับติดต่อกัน เริ่มทำให้สล็อตตื่นขึ้นจากนิทรา

เธอลมตาตื่น แล้วจับจ้องไปที่ยานของศัตรูพร้อมกับหางที่ฟูฟ่องตั้งชันขึ้นมา

พริบตานั้นเองที่พลังบาเรียสีแดงดูแข็งแกร่งขึ้นมาทันตาเห็น

กระสุนอากาศที่ตกกระทบผิวของบาเรีย ทำได้เพียงแค่บรรเลงเป็นเสียงดนตรีอย่างเป็นจังหวะบนผิวของบาเรียเท่านั้น

แต่ถ้าเอาแต่ตั้งรับเช่นนี้ต่อไป อีกไม่นานสล็อตคงได้หมดแรงกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกคราแน่

พวกเขาจะถูกบดขยี้กลายเป็นเศษเนื้อเมื่อไหร มันขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว

“...ฉันมีแผนค่ะ”

แต่พวกเขายังไม่ถึงขั้นไร้สิ้นซึ่งความหวัง

“รบกวนคุณลิลลี่ช่วยสร้างม่านสีดำ จะเป็นผ้าหรืออะไรก็ได้ค่ะ ขอผืนใหญ่ ๆ ทน ๆ แล้วเอาไปคลุมกับยานลำนั้นทีค่ะ”

“ผ้า? ของแบบนั้นจะล้มยานหุ้มเกราะได้ยังไงกันดอง? ”

“จุดประสงค์มิใช่การทำลายโดยตรงค่ะ"

“อืม? ”

ถึงจะสงสัยในแผนการ แต่ปีกภูติของเธอก็เริ่มเรืองแสงเพื่อใช้ต่อกรกับศัตรูตามแผนการ

ถนนที่ทอดยาวตรงไปสู่ที่ทำการรัฐบาล ได้กลายเป็นสนามชิ่งชัยแห่งความเร็วระหว่างผู้ล่ากับผู้ถูกล่า

แสงอาทิตย์อัสดงที่สาดส่อง ได้ย้อมถนนนั้นให้กลายเป็นถนนสีแดงฉาน ราวกับจะเพิ่มสีสันให้กับการไล่ล่านั้นดูร้อนแรงยิ่งขึ้น

วัตถุทั้งสองที่ขับเคี่ยวกันและกัน ได้กลายเป็นจุดสนใจของชาวบ้านตามเสียงอึกทึกที่ดังเสียดแก้วหู

ภาพที่พวกเขาเห็นนั้น คือปีศาจปลากระเบนขนาดใหญ่สีเงินที่โบยบินบนท้องฟ้า กับรถบรรทุกที่มีสภาพทรุดโทรมเปรอะเปื้อน

เจ้าปลากระเบนนั้นยิงปูพรมถล่มใส่ด้วยปืนอัดกาศ เปลี่ยนพื้นถนนผิวเรียบให้กลายเป็นหลุมบ่อลึกจำนวนมาก

ยิงถล่มอย่างดุเดือด จนเศษปูนปลิวว่อน อีกทั้งยังมีเปลวไฟลุกโชนจากการระเบิดของท่อเชื้อเพลิงที่ฝั่งเอาไว้

แต่ทว่ารถบรรทุกคันนั้นกลับวิ่งทะลวงฝ่าดงกระสุน ทะลวงผ่านเศษปูนขนาดใหญ่ที่ปลิวกระเด็นเข้าใส่ ทะลุผ่านม่านระเบิดเพลิงโดยไม่เกรงกลัวต่อภัยอันตรายเหล่านั้น

ในตอนนั้นเอง ที่ฝ่ายผู้ถูกล่าเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

มันเริ่มปลดปล่อยบางสิ่งออกมา

สิ่งนั้นมันคือควันสีดำ

เป็นควันสีดำที่หนาทึบ

หนาทึบ… จนทำให้โลกบริเวณนั้นกลายเป็นโลกที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง

มันแผ่ขยายออกกว้าง เข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว กลืนกินผู้ล่ากับผู้ถูกล่าเข้าไปในโลกที่ไร้แสงนั้น

พวกมันต่างจมหายลึกไปในความมืดด้วยกันทั้งคู่

ท่ามความมืดที่ไร้ซึ่งแสงสว่าง... ดวงตาได้กลายเป็นสิ่งไร้ค่าไปเสียสิ้น

ฝ่ายผู้ถูกล่า ได้หันไปพึ่งหู จมูก และสัมผัสของสัญชาตญาณในการมองเห็น

ส่วนฝ่ายผู้ล่า ได้หันไปพึ่งระบบจักรกล ใช้คลื่นแม่เหล็กตรวจจับการสะท้อน เพื่อค้นห้าเหยื่อของมัน

ท่ามกลางเสียงสะท้อนที่กู่ก้อง มันได้ค้นพบเหยื่อที่กำลังวิ่งเบี่ยงขวาออกมาจนแทบชิดริมถนน

เจ้าปลากระเบนไม่รอช้า รีบหักยานไล่ตาม พร้อมกับเล็งปรับตำแหน่งรังเพลิงให้เบ้นเป้าไปสูเป้าหมายที่น่าสงสาร

“คิดว่าจะใช้ม่ายควันอำพรางกายได้หรือ? ช่างโง่เขลายิ่งนัก”

นั่นคือสิ่งที่ผู้ล่าคิดเอาไว้

แต่ในตอนนั้นเอง

[ระวังสิ่งกีดขวางข้างหน้า]

ที่ระบบเตือนภัยได้ดังกู่ก้องขึ้นจากภายในตัวของปลากระเบนเอง

พริบตาที่คิดว่าจะได้ล่าเหยื่อ กลับกลายเป็นตัวเองที่ตกลงสู่ร่างแห่กับดักของศัตรู

ยานปลากระเบนได้วิ่งเข้ากระแทกกับบางสิ่งอย่างรุนแรงใจกลางอากาศ

พวกเขาพยายามหักหลบแล้ว แต่ไม่อาจหักหลบได้ทันเวลาเพราะความเร็วของตัวเอง

สิ่งที่พวกเขาพุ่งเข้าชนคือต้นไม้อากาศที่ปลูกเรียงรายขนานเคียงคู่ไปกับถนนหลักนั่นเอง

ต้นไม้ที่ถูกปลูกลงบนกระถางระบบต่อต้านแรงโน้มถ่วงขนาดไม่ต่ำกว่าสามเมตรเหล่านั้น ได้ถูกยานหุ้มเกราะบดขยี้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยประหนึ่งช้างพุ่งเข้าชนมดตัวจ๊อย

แต่ด้วยความเร็วที่บินมา จึงทำให้เสมือนหนึ่งภูเขาหัวคว่ำที่มีรากฐานอันเปราะบาง

เพียงแค่มีลมมาพัดกระทบเบา ๆ มันก็พร้อมที่จะเสียศูนย์และพังทลายลงมาได้

ยานที่บินมาด้วยความเร็วระดับ 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ได้เสียศูนย์และควงสว่านกลางอากาศอย่างควบคุมทิศทางไม่ได้

ต้นไม้ถูกหักโค่นไปถึงสี่ต้น

เสาไฟฟ้าถูกโค่นลงไปมากกว่าสิบต้น

และจบลงด้วยการไถลไปตามพื้นคอนกรีตที่แข็งกร้าวอีกมากกว่าห้าสิบเมตร

ริมกั้นถนนเหล็กถูกเจ้าปลากระเบนฉีกกระชากม้วนเป็นวงประหนึ่งเศษกระดาษ

เครื่องสร้างบาเรียที่ติดตรงปลายปีกเริ่มส่องแสงสีแดงลุกวาว พร้อมกับปล่อยไอร้อนระบายออกมาอย่างบ้าคลั่ง

มันกำลังสู้สุดชีวิตเพื่อคงสภาพบาเรียเอาไว้

“จังหวะนี้ค่ะ! ”

แฟตรีบให้สัญญาณโจมตีในทันที

ผู้ถูกล่าได้กลายเป็นผู้ล่าในฉับพลัน

พริบตานั้น ม่านควันสีดำได้ถูกปัดเป่าให้ปลิวกระจายหายไปประหนึ่งเสมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่มาก่อน

เสาแสงสีขาว กับคลื่นคมดาบน้ำแข็งขนาดใหญ่ ได้พุ่งออกมาจากท้ายรถบรรทุก มุ่งตรงไปสู่ปุมนูนทรงกลมใต้ปีกของเจ้าปลากระเบนยักษ์

เจ้าปลากระเบนยักษ์หุ้มเกราะพยายามสุดชีวิตเพื่อควบคุมการทรงตัว และบินทะยานขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง

แต่มันถูกการโจมตีที่รุนแรงเข้าให้เสียก่อน

พลังงานจำนวนมหาศาลเริ่มไหลทะลักเข้าไปตามกระแสคลื่นพลังของม่านบาเรียชั้นแรก

พลังงานจำนวนมากที่ไหลเข้ามา ได้กลายเป็นภาระอันหนักอึ้งแก่เครื่องสร้างบาเรีย

มันเป็นภาระที่มากจนเครื่องสร้างบาเรียไม่อาจทนรับไหวได้อีกต่อไป

จากสีส้มกลายเป็นสีแดง

จากสีแดงกลายเป็นสีขาว

มันร้อน---

ร้อนจนละลายปีกทั้งสองกับผิวเกราะหนาของมันให้กลายเป็นดั่งเนยเหลว

*ตี๊ด*

และแล้ว… เครื่องสร้างบาเรียชั้นแรกก็หยุดทำงานไปก่อนที่มันจะหลอมตัวมันเองให้กลายเป็นไออากาศ

ในเวลาเดียวกัน คมน้ำแข็งที่วิ่งไล่ตามหลัง ก็ฟันทะลวงเข้าไปในม่านพลังไฟฟ้าที่เป็นบาเรียชั้นที่สอง

มวลน้ำแข็งมหาศาลที่ถูกสร้างอย่างผิดธรรมชาติ กำลังเจาะทะลุผ่านม่านไฟฟ้า แล้วสร้างเป็นบาดแผลลึกลงไปในปีกข้างซ้ายถึงครึ่ง

แต่ทว่าเจ้าปลากระเบนปีศาจยังไม่สิ้นฤทธิ์เพียงแค่เพราะถูกเจาะปีกไปข้างหนึ่ง

มันกำลังเริ่มกลับมาตั้งลำ และบินขึ้นท้องฟ้าอีกครั้ง

“ถล่มแม่ง! ”

“รับทราบเจ้าค่ะ! ”

ผู้ล่านั้นหาได้ยอมให้ตัวเองกลับไปเป็นผู้ถูกล่าอีคร่า

กระสุนรังสีขนาดเท่าเมล็ดถั่วจำนวนมากถูกสาดโปรยกระจายออกมาจากคันรถบรรทุกดั่งห่าฝนอีกครั้ง

ถึงอำนาจทำลายจะเบาบาง แต่หากกระแทกซ้ำลงไปอย่าสมำเสมอ แม้แต่หยาดน้ำฝน ก็ยังสามารถทำลายภูผาให้หายไปได้

แผลตรงปีกข้างซ้าย กำลังถูกทำให้เปิดเป็นรูกว้างมากขึ้นจากการถูกยิงซ้ำเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

ความร้อนจากหัวกระสุนรังสี เริ่มกัดกินเนื้อปีกของมันเข้าไปอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งฝูงสัตว์ที่หิวโหยเข้ารุมกัดกินเหยื่อชิ้นโต

*เคร๊ง*

ปีกของเจ้ากระเบนหุ้มเกราะได้ขาดครึ่งจนหลุดกระเด็นออกจากยานอย่างรุนแรง

กระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่างของปลากระเบนยักษ์ พร้อมกับส่งเสียงเครื่องยนต์ที่เสียดแก้วหูดังลั่น

หากให้ใครมาเห็น คงพูดเป็นเสียงเดียวกัน ว่า “แกนะ ได้ตายไปแล้ว”

“ชนะแล้วดอง! ”

เหล่าผู้ล่าต่างโห่ร้องอย่างมีความสุขต่อชัยชนะที่ได้รับมา

แต่ทว่ามันยังไม่ตาย

ต่อให้ปีกขาดไปครึ่ง

ระบบเครื่องยนต์จะส่งเสียงดังลั่นน่ากลัว

หรือแม้แต่มีกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วทั้งลำ

แต่ถ้าระบบลอยตัวยังทำงาน มันก็จะยังสามารถกลับมาบินและต่อสู้ได้อยู่

สิ่งที่พวกเขาทำได้ มีเพียงแค่ทำลายระบบสร้างบาเรียของยานไปเท่านั้น

“เหวอ! ”

กระสุนอัดอากาศลูกใหญ่ถูกลั่นยิงออกมาในชั่วเวลาที่พวกเขาคิดว่าได้กลายเป็นผู้ชนะ

กระสุนนัดนี้ไม่ได้เล็งยิงไปที่ตัวรถ หากแต่เป็นผิวถนนข้างหน้าออกไปเพียงไม่กี่เมตร

ผิวถนนที่ถูกทำลาย ได้กลายเป็นเนินนูนต่ำคล้ายแท่นกระโดด

รถบรรทุกของพวกเขาได้พุ่งทะยานขึ้นฟ้าเพราะแท่นกระโดดที่ถูกสร้างขึ้นมาอย่างไม่ทันคาดคิดนั้น

บนอากาศที่ว่างเปล่า พวกเขาจะไม่มีโอกาสหลบหลีกได้อีกต่อไป

พวกเขา… ได้กลายเป็นเป้านิ่งไปแล้ว

ณ ตอนนั้นเองที่เวลาได้ไหลเชื่องช้าลง

โลกทั้งใบได้กลายเป็นภาพสโลโมชั่น

หากแต่ความเป็นจริง มันคือเสี้ยววินาทีที่หากกระพริบตา ก็จะพลาดมิได้เห็นสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น

ปืนอัดอากาศตรงหน้าของพวกเขา กำลังรวบรวมพลังทั้งหมด และเตรียมที่จะยิงมวลอากาศขนาดยักษ์เป่าใส่พวกเขา

ถ้าถูกกระสุนลูกนี้ ถึงจะป้องกันด้วยบาเรียเอาไว้ได้ แต่พวกเขาคงปลิวกระเด็นไปไกลจนถึงสุดของเมืองอย่างแน่นอน

และถ้าโชคร้าย พวกเขาอาจจะกระแทกเข้ากับบาเรียของเมือง แล้วถูกพลังงานอันมหาศาลฉีกกระชากจนกลายเป็นเนื้อบดไป

ตึก ตึก ตึก…

เสียงหัวใจแห่งชีวิตกำลังดังก้องขึ้นภายในหัวของพวกเขา ของเหล่าเด็กน้อยผู้กล้าหาญ

บางคนรีบพยายามคิดหาวิธีเอาตัวรอด

บางคนรีบใช้ปีกภูติของตน เพื่อเตรียมใช้พลังเวทมนตร์ควบคุมทิศทางการกระเด็นของรถบรรทุก

บางคนพุ่งเข้าไปยืนแถวหน้าสุดของพรรคพวก แล้วใช้ดาบควายสีดำยกขึ้นมากางต่างโล่เอาไว้

บางคนชักกระบี่ออกมาถือเอาไว้ในมือ แล้วเตรียมกระโดดพุ่งส่วนออกไป

บางคนชักมีดพร้าออกมาถือเอาไว้ในมือทั้งสอง และเตรียมปาโจมตีใส่ปืนอัดอากาศก่อนที่มันจะยิงออกมา

*บรึ๊ม! *

พริบตาก่อนที่ใครจะได้ทันทำอะไรออกไป

เร็วยิ่งกว่าปืนใหญ่อัดอากาศ

เร็วยิ่งกว่าการปามีดพร้าของเอท

เร็วยิ่งกว่าวิชายุทธของโฮป

การโจมตีจากมือที่สามก็ไปถึงตรงนั้นแล้ว

ยานปลากระเบนหุ้มเกราะถูกวัตถุทรงไข่จำนวนสี่ลูก พุ่งเข้ากระแทกจากมุมอับที่ไม่มีใครเห็น ทะลวงผ่านปุ่มนูนที่ใช้สร้างบาเรียจากทางปีกขวา ผ่านเครื่องยนต์ภายใน ไปจนถึงระบบพลังงานหลักที่ใจกลางยาน แล้วทะลุผ่านหายไปในท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

“เกิด… อะไรขึ้น? ”

มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่คาดคิด จนไม่มีใครมองตามได้ทัน ว่าสิ่งใดคือสิ่งที่ทำให้เจ้ายานหุ้มเกราะลำนี้ร่วงหล่นลงมา

เจ้าปลากระเบนหุ้มเกราะส่งเสียงเสียดสีของเหล็กดังก้อง พร้อมกับปล่อยไอความร้อนจำนวนมากพวยพุ่งออกมาจากรูกว้างของปากแผลที่ถูกทะลวงใจกลางลำตัว

แสงไฟที่เรืองรองรอบยาน ฉับพลันสูญสิ้นซึ่งแสงพลังงาน แล้วร่วงโรยสู่ผืนดินแน่นิ่งไป

เป็นโชคดีของคนขับยาน ที่ตัวยานไม่ระเบิด เลยทำให้พวกเขารอดชีวิตมาได้อย่างปาฏิหาริย์

แต่ด้วยสภาพนี้ หากว่าจะให้ไล่ล่าต่อไป คงไม่มีทางเป็นไปได้อีกแล้ว

“...รีบไปกันเถอะค่ะคุณไฮเจน”

“อืม”

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พวกเขารู้สึกขอบคุณที่เจ้าปลากระเบนหุ้มเกราะสิ้นฤทธิ์ไปก่อน

ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงสามารถไปถึงที่หมาย ณ ใจกลางเมืองได้อย่างสวัสดิภาพในท้ายที่สุด