ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  อี้เฉินที่พุ่งทะยานออกมาไกล จนสลัดจอมยุทธ์ที่ไล่ล่ามาได้ เขาเก็บซ่อนปราณพลังทั้งหมด เพื่อลบล่องลอย ก่อนที่จะลงไปยังพื้นดินด้านล่างที่เต็มไปด้วยผืนป่า ลดความเร็วในการหลบหนีลง อี้เฉินที่เห็นภูเขาไกลๆ เขาตรงดิ่งไปทิศทางภูเขาลูกนั้นทันที คิดใช้ที่นั่นพักรักษาอาการบาดเจ็บ

ตัวเขายังไม่อยากจากที่นี่ไป เขาอยากรู้อาการเยว่ฉานเป็นอย่างไรบ้างไม่อย่างนั้นตัวเขาไม่อาจ สบายใจได้เป็นแน่

อี้เฉินที่ตรงไปที่ภูเขา เขาหาที่ซ่อนตัวทันทีหมายมั่นปิดขั้นพลังรักษาบาดแผล ที่บาดเจ็บหนัก ร่างกายเต็มไปด้วยรอยแตกร้าวไม่มีชิ้นดี แถมแขนซ้ายยังขาดต้องใช้เวลาฟื้นฟูอีกสักระยะ หากให้เขาหนีไปทั้งแบบนี้อีกไม่นาน พวกจอมยุทธที่ไล่ล่าคงตามทันเป็นแน่

....

    ไม่นาน ข่าวก็แพร่กระจายออกไปทั่วหลายสิบแคว้นจากฝูงชนที่ไปร่วมงานแต่งงาน ของเยว่ฉานกับตงหยาง ต่างพากันพูดคุยไปทั่ว งานแต่งงานของสองแคว้นใหญ่ล่มไม่เป็นท่า แถมตงหยางที่เป็นเสาหลักของตระกูลตงยังเกือบถูกฆ่าจนตาย โดยอนุชนรุ่นเยาว์ที่เป็นอันดับสองของงานประลองสงครามร้อยแคว้น

ข่าวนี้เป็นที่ฮือฮาอย่างมาก ฝูงชนต่างพากันพูดคุย "อนุชนคนนี้ถึงกับ สังหารขั้นกษัตริย์ได้เลยงั้นหรือ" หลายคนที่รู้ข่าวต่างใจสั่นสะท้าน พลานุภาพของอนุชนผู้นี้ช่างไร้เทียมทานเสียจริง ถึงกับต่อสู้ข้ามขั้นพลังอย่างไม่หวาดกลัวแถมยังชนะได้อีกด้วย

ไม่นานแคว้นตงที่ทนความอับอายไม่ไหว สั่งไล่ล่าอี้เฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย มีแม้กระทั่งใบประกาศจับปลิวว่อน แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของอี้เฉิน

แคว้นเยว่เองก็ประกาศข่าวออกไป พวกเขาตามหาโอสถสร้างร่างเนื้อ กับจอมยุทธ์สายแพทย์เพื่อรักษาบาดแผลของเยว่ฉาน หากจอมยุทธสายแพทย์คนใดรักษาบาดแผลของนางได้ แคว้นเยว่จะตกรางวัลให้อย่างงาม

หลายคนที่รู้ข่าวนี้ก็ไม่แปลกใจ ผู้ครองแคว้นเยว่คงหา โอสถสร้างร่างเนื้อมาเพื่อหลานสาวที่สูญเสียดวงตาไปเป็นแน่ ตามหลักแล้วหากถูกโจมตีรุนแรงแค่ไหนก็จะสามารถฟื้นฟูกลับมาได้ แต่ไม่ใช่กับการทำลายร่างกายตัวเอง มันผิดต่อกฎเกณฑ์ ร่างเนื้อที่ถูกตัวผู้ใช้ทำลายจะไม่ฟื้นฟูกลับมา ต้องอาศัยโอสถสร้างร่างเนื้อแก้ไข

แต่ก็มีบางคน ถอนหายใจดินแดนแห่งนี้จะมี โอสถสร้างร่างเนื้อซักกี่เม็ดกันเชียว แถมราคามันต้องสูงเป็นอย่างมาก มีโอกาสสูงที่เยว่ฉานจะตาบอดไปตลอดชีวิตนี้ของนาง
พวกเขาต่างสงสารเยว่ฉาน ตัวนางหุนหันพลันแล่นเกินไป หากสูญเสียดวงตา ก็ไม่ต่างจากตัดหนทางในการเดินไปข้างหน้า

.....

    อี้เฉินที่ซ่อนตัวอยู่ภายในภูเขา ผ่านไป4วัน บาดแผลของเขาเริ่มสมานจนบาดแผลภายนอกหายแทบหมด มีเพียงอาการบาดเจ็บภายในที่ยังหลงเหลืออยู่บ้าง

เขาลุกขึ้นยืนเตรียมย้อนกลับไปดูบาดแผลของเยว่ฉานสักครั้ง ไม่รู้ว่านางเป็นอย่างไรบ้าง เขาอยากไปดูให้เห็นกับตาว่า นางบาดเจ็บขนาดไหนสามารถฟื้นคืนสภาพกลับมามองเห็นได้หรือไม่

เมี่ยนจือที่อยู่ในทะเลความรู้ของอี้เฉิน เมื่อนางสัมผัสได้อี้เฉินกำลังจะออกเดินทาง นางคำรามก้องออกมาด้วยความเดือดดาล"เจ้ายังคิดจะไปหานางอีกงั้นหรือ ข้าบอกอะไรให้นางสูญเสียการมองเห็นไปแล้ว เจ้าไม่ต้องไป ข้าก็สามารถบอกได้อย่าลืมข้าเป็นจอมยุทธสายแพทย์"

     อี้เฉินที่ได้ยินเสียงที่เมี่ยนจือส่งมา เขาหยุดชะงักในทันที ก่อนจะนึกเสียใจกับเรื่องที่ทำลงไป หากเยว่ฉานไม่ช่วยเขาออกมา คงเป็นตัวเขาที่ตายจากไป ตัวเขาเริ่มเดือดดาลบ้าคลั่งดวงตาแดงก่ำราวเลือด อยากคิดหาวิธีช่วยให้เยว่ฉานกลับมามองเห็น

อี้เฉินส่งปราณจิตไต่ถามเมี่ยนจือ "ในฐานะจอมยุทธสายแพทย์ ของเจ้า นางมีโอกาสกลับมามองเห็นได้หรือไม่"

เมี่ยนจือ นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยตอบออกมา "ที่ข้า รู้มีเพียงสองวิธีที่ทำได้ตอนนี้โดยไม่พึ่งโอสถสร้างร่างเนื้อ"

"เจ้าว่ามาหากมันทำให้นางกลับมามองเห็นได้ข้า จะพยายามทำทุกวิถีทาง"

เมี่ยนจือเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง "วิธีแรกหากนางเลื่อนขั้นเป็นขั้น เทพสวรรค์ บาดแผลทุกชนิดจะถูกรักษาจนหมดสิ้น"

อี้เฉินได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน "เมี่อนจือเจ้าล้อข้าเล่นหรือไง เจ้าก็รู้ข้อนี้มันเป็นไปไม่ได้ เพียงแค่ไฟเทพยังไม่มี การจะกลายเป็นเทพสวรรค์ก็ไม่ต่างจากฝัน"

เมี่ยนจือเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง หมายอยากทดสอบอี้เฉินจะมีความจริงใจมากเท่าใด ตัวนางไม่เคยเชื่อว่า อี้เฉินจะกล้าสละทุกสิ่งเพื่อช่วยเหลือนาง
"ส่วนวิธีที่สอง เจ้ายกดวงตาของเจ้าให้นางเสีย"

    เมื่ออี้เฉินได้ยินเขาถึงกับหน้ามืดทะมึน ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา ไม่คิดว่าการรักษาเยว่ฉานจะยากลำบากถึงเพียงนี้ หากจะให้เขาไปตามหา โอสถ สร้างร่างเนื้อ ก็ไม่รู้จะเอาของมีค่าอะไรไปแลกในตัวเขาก็มีเพียง เมี่ยนจือที่ล้ำค่าที่สุด ที่เป็นอาวุธ ระดับ จักรพรรดิ หากนำนางไปแลกคงได้โอสถไม่ยาก แต่เมี่ยนจือตัวนางเองก็คงไม่ยอมเช่นกัน

    เมี่ยนจือ เองก็พิจารณาอี้เฉินอยู่ตลอดเวลา ตัวนางเองก็อยากรู้ชายตรงหน้าจะมีนิสัยแบบใดกันแน่ เขาเดาทางอี้เฉินไม่ถูกจริงๆ บางครั้งก็เห็นแก่ตัวบางครั้งก็จริงจัง นางอยากจะรู้อี้เฉินจะเลือกข้อไหน ภายภาคหน้านางจะยังไว้ใจชายตรงหน้านี้ได้หรือไม่ ไม่ช้าก็เร็วตัวนางต้องเป็นที่หมายตาเป็นแน่ คงไม่มีใครไม่อยากได้อาวุธ ระดับ จักรพรรดิ

อี้เฉินครุ่นคิดอยู่นาน เมี่ยนจือที่เห็นอี้เฉินมีท่าทีลังเล นางรู้สึกสะใจไม่น้อย สิ่งที่นางคิดไว้ไม่มีผิด ผู้คนล้วนเห็นแก่ตัว หากอี้เฉินจนตรอกคงเอานางออกมาขายเป็นแน่

อี้เฉินใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะกลับมานั่งที่เดิม เขาเอ่ยถามเมี่ยนจือด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ข้าจะยกดวงตา ของข้าให้กับเยว่ฉานเพื่อลบสิ่งที่ติดค้างต่อกัน หวังว่าเจ้าจะช่วยเหลือข้าเมี่ยนจือ หากเจ้าถูกตามล่า ข้าสัญญาจะช่วยปกป้องเจ้าเมี่ยนจือ นี่คือข้อแลกเปลี่ยนของข้า"

เมี่ยนจือที่ได้ยิน ตัวนางไม่อยากเชื่อจะมีคนยอมสละดวงตาเพื่อคนอื่น แถมคนตรงหน้านางยังรับปากจะปกป้องตัวนาง ใจของนางสั่นสะท้านอย่างรุนแรงแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ตัวนางคิดแต่ดูถูกความรักของผู้คน จนหัวใจด้านชาไร้ความรู้สึกแต่บัดนี้หัวใจของนางเหมือนได้รับการเติมเต็มอีกครั้ง

"เจ้าเอาจริงงั้นหรือ หากเจ้าสูญเสียดวงตา เส้นทางข้างหน้าเจ้าจะสิ้นสุดลงทันที"

อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่มีความลังเลอีกต่อไป "เส้นทางของข้า ข้าจะเป็นคนเลือกเดินเองคนที่จะบอกว่าเส้นทางของข้าจะจบลง มีแต่ตัวข้าเท่านั้นที่พูดได้"

อี้เฉินเข้าไปภายในทะเลความรู้ ก่อนจะตะโกนก้องภายในทะเลความรู้ของเขา "ทำลาย" กรงสีทองที่กักขังเมี่ยนจือ ค่อยๆ แตกร้าวเป็นทางยาวก่อนจะค่อยๆ สลายหายไป

เมี่ยนจือที่เห็นกรงขังสีทองพังทลายลงไป นางถึงกับเบิกตากว้างไม่คิดว่า ตัวนางจะเป็นอิสระแล้วจริงๆ
"ได้ ข้าจะเชื่อใจเจ้า หวังว่าเจ้าคงจะไม่ลืมสัญญากับคำพูดนั้น เมื่อวันนั้นมาถึง"

เมี่ยนจือเอ่ยพูดออกมาอีกครั้ง "เจ้าเอาคัมภีร์นี้ไปศึกษาดู บางทีเจ้าอาจจะเจอเคล็ดวิชาที่แท้จริง" ตัวนางศึกษาอยู่นานก็ยังไม่เข้าใจคำภีร์เก่าแก่โบราณเล่มนี้มันถูกสร้างมาจากแผ่นหินเก่าแก่โบราณ เหมือนมันมีบางอย่างซ่อนอยู่

    อี้เฉินที่รับคัมภีร์เก่าแก่โบราณมา เขาจำได้ทันทีมันเป็นคัมภีร์ที่เมี่ยนจือเคยศึกษาก่อนหน้านี้ ที่นางเคยบอกว่าคัมภีร์เล่มนี้สามารถสละร่างกายแล้วเกิดใหม่ได้ไม่ใช่หรือ คัมภีร์เก่าแก่โบราณเล่มนี้เก่าแก่เกินไปจนไม่รู้ ว่ามีจอมยุทธทำสำเร็จหรือไม่ ตอนนี้อี้เฉินไม่ต่างอะไรจากเป็นหนูทดลองของเมี่ยนจือ

แต่มันก็ทำให้อี้เฉิน เริ่มมีความหวังเล็กๆ หากเขาสละดวงตาไปมันก็มีโอกาสที่จะฟื้นคืนสภาพ

เมี่ยนจือที่เห็นใบหน้าอี้เฉินคาดหวังกับคัมภีร์เก่าแก่โบราณ ตัวนางถึงกับส่ายหัว "เจ้าอย่าคาดหวังกับมันมาก"

อี้เฉินเพียงยกยิ้มให้นางก่อนจะสลายหายไปจากทะเลความรู้

     เขาครุ่นคิด หากดวงตาเขาไม่ฟื้นคืนสภาพตัวเขาก็ตั้งใจไปแคว้นปัญจธาตุตามหาของล้ำค่าจากเทพผู้ล่วงลับ บางทีมันอาจมีของล้ำค่าที่ช่วยรักษาร่างเนื้อได้ ตัวเขาอยากจะไปค้นหาของล้ำค่าจากเทพผู้ล่วงลับ ที่แคว้นปัญจธาตุมานาน แต่ไม่มีเวลาไปเสียที หลังจากเรื่องครั้งนี้จบลงเขาคงต้องไปเยือนแคว้นปัญจธาตุสักครา