“อ้าว ทำไมไม่รอกลับพร้อมกัน”
“ไม่ได้หรอก มะรืนฉันมีถ่ายนิตยสารนะ ขืนเบี้ยวเจ้ลูซี่ได้ฉีกอกฉันตายแน่”
“โอเค งั้นก็ฉลองกันเบาๆก็แล้วกัน” พี่ใหญ่จัดการสั่งเครื่องดื่มด้วยตัวเอง รอเพียงไม่นานน้ำสีสวยก็มาวางอยู่ตรงหน้า
“เอามาชนหน่อย” สามสาวจูงมือกันออกมาโยกย้าย เมื่อเพลงโปรดถูกเปิดขึ้น
ใครอีกคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะวีไอพีมุมห้องจับจ้องมองมาที่ทั้งสามสาวนิ่งไม่บอกอารมณ์ใดๆ เรียกได้ว่าั้แ่พวกเธอเดินเข้าร้านมาก็ว่าได้ ั์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องไปที่ใบหน้านวลของหนึ่งในสามสาว รอยยิ้มหวานที่ยิ้มแย้มออกมาเหมือนดอกทานตะวันยามเช้า ช่างเป็สิ่งอัศจรรย์สำหรับเขา ไม่ว่าจะมองเท่าไรก็ไม่รู้เบื่อ ทำให้อยากเข้าไปเก็บเธอใส่กระเป๋ากลับบ้านไปด้วยกันนาทีนั้น
“ว้าย เดินดีๆ กันหน่อยสิ…”
นุชนารีประคองพี่สาวและเพื่อนรักเดินออกจากร้านอย่างทุลักทุเล บอกขอเบาๆ นี่เล่นเมากันเละแบบนี้เธอจะพากลับถึงห้องไหวไหม ดูจากสภาพแต่ละคนแล้ว โดยเฉพาะนัฐชยาที่เมาเละไม่เป็ท่าทั้งที่บอกจะขึ้นเครื่องกลับพรุ่งนี้ เชื่อน้ำคำไม่ได้เลยจริงๆ
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง
นุชนารีเอียงหน้ากลับมามองด้านข้างเมื่อได้ยินภาษาไทยคุ้นหู ั์ตาสีดำสนิทเพ่งมองร่างสูงว่าเป็ใครกัน ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปไม่น้อยทำให้มองเห็นไม่ชัดก่อนจะตอบกลับไปด้วยภาษาเดียวกัน
“...ไม่เป็ไรค่ะ ขอบคุณ”
พลางประคองสองสาวเดินไปตามทางเดินที่มุ่งหน้ากลับโรงแรม และไม่ใช่เื่ง่ายอย่างที่คิด
“อุบ...” เมวารีผละออกจากการประคองของน้องสาววิ่งไปโก่งคออาเจียน ทำให้นุชนารีและนัฐชยาเสียหลักเซถลาไปอีกทางอย่างรวดเร็ว
“เฮ้ยพี่วารี! ว้าย...” ร่างปริศนาพุ่งเข้ามารับร่างของหญิงสาวทั้งสองไว้ได้ทันเวลาเหมือนรออยู่ก่อน พลางก้มลงถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล
นุชนารีเผลอสบตาคู่คมเนินนานเพิ่งรู้ตัว ก่อนขื่นกายออกห่างจากร่างสูงอย่างนุ่มนวล
“ดูท่าทางผมคงต้องเดินไปส่งแล้วล่ะ”
นุชนารีหันไปทางพี่สาวที่หลับค้างอกกว้างของคนติดตามชายหนุ่มไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนเพื่อนรักนั้นเมามายลวนลามผู้ชายตัวโตอย่างลืมอาย มองภาพนั้นแล้วยิ้มแหยๆ ไปให้เขา เธออยากจะหายไปจากตรงนี้เสียเดี๋ยวนั้น
“ถ้าไม่รบกวนจนเกินไป” นุชนารีบอก รู้ถึงไหนอายถึงนั่นจริงๆ นุชเอ้ย แล้วเดินพาเขาไปยังโรงแรมที่อยู่ไม่ไกลนัก ตัวเธอเองก็ดื่มไปไม่น้อย ซึ่งมีสติมากที่สุดในสามคนก็แล้วกัน
“อุ้ย! ทำอะไรคะ”
นุชนารีร้องใเมื่อจู่ๆ ถูกแขนแกร่งของคนที่ยืนตรงหน้าโอบรอบเอวคอดดึงเข้าไปหา พอได้อยู่ใกล้ๆ เธอรู้สึกคุ้นหน้าเขาเหลือเกิน แต่เพราะแอลกอฮอล์ในกายทำให้มองไม่ชัดเท่าไร ใบหน้านวลจึงสะบัดหน้าไปมา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากเส้นผมหนานุ่มลอยมาตามลมจนคนที่อยู่ใกล้เผลอสูดความหอมนั้นเข้าปอดและทำให้เืในกายหนุ่มถูกปลุกขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
อึดใจต่อมาทั้งหมดได้เดินมาที่พักและต้องขอให้พวกเขาขึ้นไปส่งที่ห้องเพราะเธอไม่สามารถพาพี่สาวและเพื่อนรักทั้งสองขึ้นห้องได้
“...ขอบคุณมากนะคะที่กรุณามาส่ง ต้องรบกวนคุณแย่เลย” บอกขึ้นเสียไม่ได้ พลางพยักพเยิดไปเสื้อสูทมีคราบของอ้วกที่พี่สาวได้ฝากเอาไว้เป็วงกว้าง “...และต้องขอโทษเื่เสื้อด้วย ให้ฉันเอาไปซักให้ไหมค่ะ?” รู้สึกผิดที่เขาต้องมาเจอผู้หญิงขี้เมาจนเดือดร้อนไปหมด
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ผมจัดการเองได้”
‘แจ็คสัน’ หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยและเลขาส่วนตัวของประหนุ่ม ฟานเซสจิวเวลรี่บอกหญิงสาว
“ดึกมากแล้วผมคงต้องขอตัวก่อน”
“เอ่อ ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่มาส่ง และก็ขอโทษที่ทำให้เดือนร้อน”
“ด้วยความยินดีครับ คุณเข้าห้องเถอะ”
กล่าวจบรัฐภพและคนสนิททั้งสองหันหลังเดินจากไป วันนี้ถือว่าคุ้มมากแล้วที่ลงทุนไป จะจับกวางสาวมันต้องมีท่าทางและชั้นเชิงที่เหนือชั้นกว่า เพราะดูแล้วเธอไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เขาจะหาได้ง่าย
“จำเป็ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือครับ”
แจ็คสันก้มลงมองคราบอ้วกของแม่นางแบบสาวที่ฝากเอาไว้เป็ที่ระลึก ใบหน้าคมแหย่เก๋แทบจะอ้วกออกมา ก่อนจะถอดมันออกมาถือแทน
สิงห์หนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงแต่ส่งยิ้มปริศนามาให้แทน พลางก้าวยาวกลับไปที่ลิฟต์ตรงหน้า วันนี้แค่นี้ก่อน ส่วนพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
โปรดติดตามตอนต่อไป...
ลิ้งก์ ดาวน์โหลด EBook : ราคา 59 บาท (่นี้จัดโปรโมชั่น)
** รีบๆ ไปจัดการก่อนหมดโปร! **
---> https://www.mebmarket.com/ebook-51146-พบรักรัฐภาม-Men-Of-Lions <---
ฝากกด ติดตาม / คอมเมนท์ เป็กำลังใจให้ด้วยน้า ^^
ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่... ---> เฟชบุ๊คแฟนเพจ : Raniya.writer
** ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง
รวมถึงการติดตาม คอมเม้นท์ ที่มาเพิ่มแรงฮึดให้ไรท์ตัวอ้วน
ขอบคุณมากๆ จากใจค่ะ ^___^
585
