เมื่อยามรัตติกาล

ณ บาร์เหล้าเก่าคร่ำคร่าใกล้สมาคมฮันเตอร์ ควันบุหรี่สีหม่นลอยฟุ้งเป็นสายจากปากของ นิโคลัส ชายวัยกลางคนพ่นควันออกมาช้าๆ

ก่อนเขา เอ่ยทำลายความเงียบภายในกลุ่ม "หัวหน้า... ข้าว่าเด็กนั่น ไม่เหมาะกับทีมเราเท่าไหร่ ถ้ายังปล่อยให้เขาฝืนสู้แบบเสี่ยงตาย เป็นด่านหน้าปราการแบบนี้ ต่อไป ข้าเกรงว่า..."

อีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบประโยค

ฉานเฟิงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างเงียบงัน ที่ยกแก้วเหล้าดื่ม ความเก่งของเชนนั้นแม้จะโดดเด่น แต่ความเสี่ยงที่เขาแบกรับ ในฐานะเลเวล 20ต้นๆ ท่ามกลางดงมอนสเตอร์เลเวล 30ขึ้นไปอย่างพวกเขา ต้องยอมรับมันมี ความเสี่ยงสูงเกินไปจริงๆ

กริ๊ง!

เสียงกระดิ่งประตูร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของเชน เด็กหนุ่มเดินเข้ามาด้วยท่าทางนิ่งสงบ เขาได้ยินบทสนทนาเมื่อครู่ชัดเจน แต่ไม่มีแววตาตัดพ้อ มีเพียงความมุ่งมั่นที่ฉายชัดในแววตาของเชน

เมื่อเขากล่าว "ผมจะฝึกฝนให้เก่งกว่านี้ครับ"

นิโคลัสชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแววตาที่เหมือนหมาป่า กำลังกระหายความแข็งแกร่ง เขาก็ถอนหายใจยาว พลางเก็บคำเตือน หวังดีนั้นลงคอไป

"อีก 3 วันเราจะลงเกตถัดไป" ฉานเฟิงเอ่ยพลางยกแก้วขึ้นดื่ม "ถือว่าพักฟื้นร่างกายซะ ส่วนประสบการณ์ที่เหลือ... มันขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเองแล้วหนุ่มน้อย"

เชนได้ยินพลางพยักหน้า สิ่งที่นิโคลัสเตือนเอง ก็เพื่อความหวังดีของเชน ที่จะให้เข้ารับการศึกษาในระบบ มากกว่าจะมาเป็นทหารฮันเตอร์รับจ้าง คอยเก็บงานอย่างพวกเขา

…ก่อนนานพอสมควรที่เชนพูดคุยกับคนภายในทีม เขาก็ขอปลีกตัวออกไปพัก…เดินออกจากร้านท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องกระทบตึกระฟ้าในชิงเต่า เขาอยู่ในชุดเสื้อกั๊กทหารหลวมๆ ที่ดูไม่สะดุดตา

ทันใดนั้น เด็กสาวในชุดยูนิฟอร์มมัธยมปลายก็เดินมาชนเขาเข้าอย่างจัง จนเซถอยหลัง

"อุ๊ย! ขอโทษค่ะ!"

ภาพตรงหน้าเหมือนเหตุการณ์เมื่อวานไม่มีผิดเพี้ยน เชนยื่นมือไปประคองแขนเธอไว้ "ระวังหน่อยสิ"

เด็กสาวคนนั้นชื่อ อี้ชิง นักเรียนปี 4 จากมัธยมชิงเต่า เธอจ้องมองเชนด้วยความสงสัย ขณะกล่าวถามพูดคุย "พี่ชาย... เป็นฮันเตอร์ของสมาคมงั้นเหรอคะ?"

"ก็น่าจะประมาณนั้นละมั้ง" เชนตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ ก่อนจะขอตัวลา เมื่อเห็นกลุ่มเพื่อนของเธอเดินตามมาสมทบแล้ว

เมื่อเชนเดินจากไป เพื่อนสาวในกลุ่มก็รีบเข้ามาซักไซ้ถามทันที "อี้ชิง ได้คุยกับรุ่นพี่ผมขาวคนนั้นแล้วเหรอ?"

"อืม... แค่สงสัยน่ะ เหมือนเขาจะเป็นรุ่นพี่เรา แค่ปีเดียวเองนะ" อี้ชิงตอบพลาง ทำหน้า งองุ้มเล็กๆ แบบคนสงสัย จ้องไปที่เชนขึ้นลิฟต์อย่างไม่วางตา

"ระวังหน่อยก็ดีนะอี้ชิง" เพื่อนชายในกลุ่ม เตือนด้วยน้ำเสียงดูแคลน "พวกทหารรับจ้างนอกระบบแบบนั้นน่ะ ก็แค่พวกหิวเงิน ที่ยอมเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อเศษเงินเท่านั้นแหละ ไม่เหมือนพวกเราหรอก ที่มีอนาคตในมหาวิทยาลัย"

กลุ่มเด็กนักเรียนเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะ โดยไม่รู้เลยว่า 'เศษเงิน' ที่พวกเขาพูดถึง คือสิ่งที่เชนกำลังแลกมาด้วยเลือด และความกล้าบ้าบิ่นของเขา

“……………..”

เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก ในช่วง 5 สัปดาห์ที่ผ่านมา ทีมวีแลน ลงเกตปิดต่อเนื่องกันถึง 7 ครั้ง แม้จะเป็นเกตแรงค์ C ที่มีความเสี่ยงต่ำ แต่สำหรับเชน มันคือการขัดเกลาฝีมืออย่างหนัก

ซึ่งอยู่ในจุดที่สามารถประเมิน คุมความเสี่ยงนั้นไว้ได้ ที่พวกเขาไม่ได้ ลงเกตบอสที่ระดับสูงมากเกินไป

พร้อมเงินที่ไหลเท เข้าสู่บัญชี คนภายในทีม เชนตรวจดูโทรศัพท์ แจ้งเตือนยังแทบไม่อยากเชื่อ เกือบสองเดือนที่เขาทำงานจะมีเงินในบัญชี เกือบ5ล้านบาท

แต่เหมือนว่า ยังห่างไกลเป้าหมาย เมื่อเขาลองตรวจสอบ ไอเทมฟื้นฟูระดับสูงในแค็ตตาล็อกประมูล ราคาไอเทมฟื้นฟูหายาก ต่ำๆ ก็ฟาดไปร้อยกว่าล้านบาท

…หลังจบภารกิจล่าสุด สมาชิกทีมวีแลนนั่งล้อมวงกันในบาร์ร้านเหล้าที่เดิม นิโคลัสเลื่อนกล่องไม้ เล็กๆ มาตรงหน้าเชน "นี่เป็นส่วนแบ่งจากรายได้ที่พวกเราตกลงกันไว้... เจ้าลองดูสิ"

แม้แต่หัวหน้าฉานเฟิง ยังพยักหน้า

ภายในกล่องคือ [แหวนแรร์ กระดูกขาว] แม้มันจะดูเป็นไอเทมธรรมดา ในสายตาฮันเตอร์เลเวลสูง แต่มันมีคุณสมบัติที่ 'เข้าคู่' กับเชนอย่างน่าประหลาด

แบฮัน ดื่มเหล้า ยังกล่าวออกมาเสริม “ขอบคุณเจ้าหนูที่เหนื่อยยาก รับของสิ่งนั้นไว้เถอะ” ซึ่งพวกเขาใช้สิทธิ์30เปอเซ็น ดึงของไอเทมจากเกตปิด จากผู้ว่าจ้างมาเป็นค่าลงเกต

เชนมองแหวนกระดูก ระบบเปิดโชว์ ค่าสถานะ  [แหวนระดับแรร์ กระดูกขาว] คุณสมบัติ  เพิ่มค่าสถานะพื้นฐานทุกอย่างของผู้สวมใส่ +10%

คำอธิบาย: ไอเทมที่สร้างจากกระดูกของมอนสเตอร์ สายแทงค์ เหมาะสำหรับ ผู้ต้องการเพิ่มค่าสถานะพื้นฐานตนเองระดับสูง

แม้แหวนกระดูกนี้ จะดีสำหรับเขาไม่น้อย เมื่อใช้สกิลติดตัว กลืนเลือด บวกค่าสเตตัสพื้นฐานของผู้ใช้ 10เปอเซ็น ถือว่าไม่น้อยจริงๆ

หัวหน้าฉานเฟิงจะกล่าวออกมา “รับไว้เถอะ เจ้าหนูเป็นแทงค์ ปราการมีชีวิตของทีมเรา…จะปล่อยให้อ่อนแอได้อย่างไร”

ส่วนนี้เองนิโคลัส ยูมิเองก็พยักหน้า “หากมีของชิ้นไหนที่เราสนใจ เจ้าก็แค่ยินยอมด้วยก็พอ”

“อืมๆ”

เชนคลี่ยิ้มกว้าง เก็บมันไปด้วยความไม่เกรงใจ ซึ่งเขายิ่งลงเกต ใช้สกิลกลืนเลือดสเตตัสพื้นฐานของเขา ที่บวกเพิ่มมาทีละ1แต้ม จากจุดเล็กๆ ตอนนี้ยิ่งดูน่าหวาดกลัว ขึ้นมาแปลกๆ ขณะสวมใส่แหวนเข้าช่องไอเทม

เชน จ้องมองค่าสถานะพื้นฐานตนเอง…

***ประกาศจากผู้เขียน  นิยายจะเริ่มเปิดขายรายตอน บทที่30   แล้วสลับอ่านฟรี3ตอน กับหนึ่งตอนขายไปเรื่อยๆนะครับ   สามารถซื้อรายตอนเป็นกำลังใจ ค่าน้ำ ค่าไฟให้ผู้เขียนได้ครับ   ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับผู้สนับสนุน...นักอยากเขียนครับ