ซาโตชิ จอมปราชญ์บ้าหลุดโลก

ผมกับมิร่า ขยับตัวออกจากถ้ำ ที่เป็นที่ผนึกของโลงศพ น้ำแข็งของมิร่า เมื่อมาถึงปากถ้ำ ผมพบว่า องค์หญิงไอกะ มานั่งรออยู่หน้าถ้ำแล้ว ด้วยความเป็นห่วงผม เมื่อผมออกมา แล้วกล่าวว่า

" ไอกะ ผมกลับมาแล้ว " องค์หญิงไอกะ ดีใจอย่างมากที่เห็นผมปลอดภัย เธอเข้ามาสวมกอดผม อย่างไม่อาย
" ฉันคิดว่า เธอจะเป็นอันตรายไปเสียแล้ว ละซาโต้ ฉันเป็นห่วงมากเลยนะ " องค์หญิง ไอกะ พูดบอกผมอย่างเป็นห่วงทั้งที่เพิ่งจะหายไข้ ปถุมถันทั้งสองข้างของเธอ อยู่ ตรงบริเวณหน้าอกผม ทำให้ผมหน้าแดงเลยทีเดียว
แล้ว มิร่า ก็เดินออกมา ทำให้สถานการณ์ที่กำลังอินเลิฟกันแปรผันไป เมื่อองค์หญิงไอกะ แลเห็น มิร่าที่เป็นหญิงหน้าตาสะสวยไม่แพ้ตน ก็ถามขึ้นพร้อมกับ มิร่า ว่า
" ผู้หญิงคนนี้ใคร เหรอซาโต้/ผู้หญิงคนนี้ใครเหรอ ที่รัก " องค์หญิงไอกะและมิร่าพูดพร้อมกัน
" ไอกะ นี่มิร่าเธอเป็นอสูรพันธสัญญาของฉัน ส่วนมิร่า นี่ไอกะ แฟนสาวของฉันเอง ที่ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จัก "
เปรี๊ยะ
เมื่อนั้นก็ได้มีกระแสไฟฟ้าในอากาศ ช็อตกัน อย่างไม่น่าเชื่อ *-*หรือผมรู้สึกไปเอง
องค์หญิงไอกะ กอดแขนขวาผม ในขณะที่มิร่า กอดแขนซ้ายผม ผมควรจะสุขหรือจะทุกข์ดี ที่รถไฟชนกัน ดัง ปั้ง
" นี่มิร่า เธอมีสิทธิ์มากอดแขนของ ซาโต้ด้วยหรือ เธอไม่ได้ยินหรือว่าฉันเป็นแฟนสาวของเขานะ " องค์หญิงไอกะ ตะโกนหน้าแดง ออกมา
" ฉันเป็นอสูรพันธสัญญามีหน้าที่ติดตามเจ้านาย อย่างใกล้ชิด แล้วอีกอย่าง ที่รักก็ชอบหน้าอกของฉันด้วยใช่ไหมล่ะ "
ทั้งสองต่างออกแรงดึงผมไปคนละด้าน ผมโดนดึงไปมาจนเวียนหัว
" ขอโทษทีพวกเธออย่ามาทะเลาะกันเลยนะ แล้วไอกะเองก็เพิ่งจะหายไข้ จะมาออกแรงดึงแบบนี้ได้ไง " ผมกล่าว
องค์หญิงไอกะ ท่าทางจะเป็นลม เพราะร่างกายเพิ่งฟื้น ผมจึงลงไปประคองเธอ เธอยังใส่ชุดใบไม้ที่ผมทำให้เธออยู่เลย
" ทำไมที่รัก ถึงไม่ใช้ซิลวาเทียรักษาให้เธอล่ะ " มิร่ากล่าวอย่างเยือกเย็น ที่เห็นว่าผมไม่ยอมใช้ซิลวาเทียรักษาให้เธอ
" เพราะผมรักเธอมาก จนไม่อยากจะใช้ของพรรณนี้รักษาเธอไงล่ะ ผมต้องการรักษาเธอด้วยตัวของผมเอง "
เมื่อองค์หญิงไอกะ ได้ยินดังนั้นก็ หน้าแดงออกมา แล้วหันมาจุมพิตผมที่แก้มอีกครั้ง
" นี่ รักเค้าจริงนะ ซาโต้ "
" อืม ก็เราเป็นแฟนกัน นี่นา "
มิร่ายักไหล่ และยอมรับความพ่ายแพ้ที่มีต่อองค์หญิงไอกะ
" ช่วยไม่ได้นี่นะ เพราะฉันมาทีหลังนี่นา " มิร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แล้วกล่าวสืบต่อ
" แต่ถึงอย่างไร ฉันก็ไม่ยอมแพ้เธอ หรอกนะ องค์หญิงไอกะ " มิร่ากล่าวอย่างมีหวัง
จริงๆมิร่าเธอก็เป็นคนสวยอยู่หรอกนะ แต่ผมเจอองค์หญิงไอกะ ก่อน ไม่อย่างนั้นผมคงหลงรักเธอ จนโงหัวไม่ขึ้นแล้วละมั้ง ตอนนี้
ผมประคององค์หญิงไอกะ ลุกขึ้น และพาขึ้นหลังผม ผมอุ้มเธอขี่หลังผมเหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน
" หุ หุ หุ องค์หญิงไอกะ วิน อย่างงั้นเหรอเนี่ย " ลูกนกยูงหิมะขาวแซวผม
" เราออกจากป่ามายากันเถอะ ป่านนี้ มังกรของโรงเรียนคงจะมารอแล้ว" ผมให้องค์หญิง ไอกะขี่หลังผม และเดินกลับไปยังจุดที่มังกรรออยู่
แต่ในขณะนั้นเอง ก็ได้มีสายตาของใครคนหนึ่งจ้องมองพวกผมอยู่ ในป่า อย่างเงียบๆ โดยที่พวกผมไม่รู้สึกตัวเลย
ผมเดินต่อมาเป็นระยะทางกว่า 10 กิโลแล้ว โดยมีสายตาของมิร่า มองอย่างไม่พอใจ ที่ผมให้ องค์หญิงไอกะ ขี่หลัง เธอจึงแปลงร่างเป็น ค้างคาวมาเกาะที่หัวผม
" จริงๆมิร่า ก็เป็นสาวน้อยน่ารักนะ อย่าได้โกรธข้าไปเลย" ผมกล่าว
" ข้าไม่ได้โกรธ ที่รักหรอกนะ ก็ข้าบอกเองนี่ว่าจะติดตามที่รักตลอดไป "
ในขณะที่ผมคุยกับมิร่าอย่างออกรส องค์หญิงไอกะ ก็ทำหน้ามุ่ย เธอเพิ่งหายไข้ ดังนั้นร่างกายจึงยังไม่ฟื้นตัวดี ไม่งั้นอาจเกิดศึกชิงนางได้
" ข้าเองก็แปลงร่างเป็น นกได้นะ " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว ว่าแล้วก็แปลงร่างเป็นนกน้อยมาเกาะที่ไหล่ขององค์หญิงไอกะ ที่ยัง โอบกอดผมอยู่
" เอ่อ ลืมบอกชื่อไปเลย เรียกข้าว่า เซร่านะ ข้าชื่อ เซร่า " ลูกนกยูงหิมะขาวกล่าว
และในที่สุดพวกเราก็มาถึงมังกรที่รออยู่ โดยมีกลุ่มนักศึกษาเวทย์ มารอมังกร เพื่อจะกลับไปยังโรงเรียน ซึ่งใครก็ตามที่ยังไม่กลับมา จะมีอาจารย์ ไปตามหาตัว
"โอ้ว นั่นองค์หญิงไอกะนี่ แต่ไปกอดเจ้าหนุ่มนั่นอย่างสนิทสนมเลย"
"สนิทกันแบบนี้ หรือว่าจะเป็นแฟนกันแล้ว "
" วิ๊ด วิ้ว หนุ่มสาวสมัยนี้ร้อนแรงชะมัด "
หลังจากได้ยินพวกนักศึกษาเวทย์ แซว องค์หญิงไอกะ ก็หน้าแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ จนทนไม่ได้
" วะ......วางข้าลง ซาโต้ ข้าเดินเองได้ "
"เจ้าไม่เป็นไรแล้วแน่นะ"
" แน่สิ ข้าหายดีแล้ว "
ผมจึงวางองค์หญิงไอกะลง เธอยังอยู่ในชุดใบไม้ ที่มองเห็นร่องอกอย่างชัดเจน ผมจึงถอดเสื้อมาคลุมตัวเธอไว้
" ไว้ข้าจะซัก แล้วเอามาคืนนะ ซาโต้ "
" อืมไม่เป็นไร "
" จะจู๋จี๋ กันไปถึงไหนชักรำคาญแล้วนะ " มิร่าพูดอย่างไม่พอใจ ที่เห็นผมอ่อนโยนกับองค์หญิงไอกะ มากจนเกินความจำเป็น
" เอาล่ะ เราไปกันได้แล้ว "
ฟ้าว ฟ้าว ฟ้าว
ผมนั่งอยู่บนตัวของมังกรขนาดย่อมของโรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย โดยมีองค์หญิงไอกะ นั่งพับเพียบอยู่ข้างๆ
" เมื่อข้ากลับไปแล้วข้าจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเสด็จพ่อ " องค์หญิงไอกะกล่าว
" อย่าเพิ่งเลยไอกะ ข้ายังไม่อยากให้ใครรู้ว่าพวกเราเป็นแฟนกัน "
" เอางั้นก็ได้ แต่ต้องเกี่ยวก้อยสัญญานะ ว่าจะ แต่งงานกะข้า " 
"อืม "
แล้วองค์หญิงไอกะ ก็ได้คล้องนิ้วเกี่ยวก้อยสัญญากับผม
" ( ยักโซคุ ) สัญญาเลย " ผมพูดออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่น
และพวกเราก็ได้จับมือกัน จนยามค่ำคืนมาเยือน แสงจันทน์สว่างไสว ช่างเป็นภาพที่โรแมนติค แสนยากจะบรรยายได้ ที่ผมได้มีความสุขกับสาวที่รัก
" แค่เจ้ามีความสุข ข้าก็สุขด้วย " องค์หญิงไอกะ กล่าวกับแสงจันทน์ เงียบๆ ก่อนที่มังกรจะบินร่อนลงที่โรงเรียนมหาเวทย์แลนเวีย โดยมีผู้วิเศษ ริเอะ ที่ตีหน้ายักษ์ รอรับผมอยู่
ผู้วิเศษ ริเอะ นั่งเล่น โอฮาโอ้ ( อุปกรณ์ดนตรีชนิดหนึ่งแพร่หลายในอาณาจักรโปปุรอน ) อยู่บนตัวของเจ้า ฮอร์นจัง ที่เป็นกระต่ายสัตว์อสูรพันธสัญญาของเธอ
เจ้าเด็กแสบเมื่อไหร่จะมาสักทีฉันรอเธออยู่ภายใต้แสงจันทน์ยามค่ำคืนยามสนธยานี้ ฉันจะแก้แค้นเธอโอฮาโอ้ โอฮาโอ้
" เสียงไพเราะ จริงๆเลย ใครร้องเนี่ย " องค์หญิงไอกะ มองลงไปจากมังกร และเห็นผู้วิเศษ ริเอะ ร้องเพลงอยู่ อย่างมีความสุข
เมื่อมังกรของพวกเราลงมาแล้ว ผู้วิเศษ ริเอะ ก็ลงมาจากตัว ฮอร์นจัง ที่เป็นกระต่ายมีเขาเธอตรงมาหาผม แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วเข้ามา โขกกระโหลกผมในทันทีทันใด พร้อมกับหยิกหู ผมแล้วลากให้ตามเข้าไปในห้อง เพื่อจะเทศนาผม
" เอ๊ะ ซาโต้ / ที่รัก " พวกเธอสองคนยังงงอยู่กับเหตุการณ์ที่เห็นตรงหน้า
" ไว้เจอกันองค์หญิงไอกะ"
" ไว้เจอกัน ซาโต้ "
และค่ำคืนนี้ ผมก็เจอผู้วิเศษ ริเอะ เทศนาทั้งคืน จนหูชา