ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        "ขอบคุณมากนะ" ฉินซู่นอนอยู่บนรถม้า สีหน้าของเขาไม่สู้ดีนัก

        เพราะเขารู้สึกว่าการนอนแบบนี้มันน่าอายเกินไปแต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

        อีกอย่าง คนในครอบครัวต่างอยากให้เขาหายดี

        รถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่มองถนนข้างหน้าด้วยความตื่นเต้นหลังจากอยู่ในโรงพยาบาลมาหลายวัน พวกเขาไม่อยากอยู่ที่นั่นต่อแล้ว

        "ไม่เป็นไรหรอก"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอ่านความคิดของฉินซู่ออกเธอเอื้อมมือไปจับมือเขาไว้แน่น "ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวก็หายดีแล้ว"

        "ครั้งนี้ฉันจะรักษาขาอีกข้างของนายไปพร้อมๆกัน ขาของนายจะได้หายดี แล้วก็จะได้กลับมาเป็นแบบเดิม" ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดด้วยความตั้งใจจริง 

        ฉินซู่เงยหน้ามองเธอรู้สึกว่าตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวพูดแบบนั้น เธอดูเปล่งประกายเป็นพิเศษ

        จู่ๆ หัวใจของเขาก็เต้นเร็วขึ้นมา

        "ฮิฮิ" เมื่อเห็นว่าทั้งสองจับมือกันฉินไห่เยว่แอบยิ้มอยู่ข้างหน้า "ถ้าพ่อกับแม่เป็นแบบนี้ตลอดไปก็คงจะดีสิคะ"

        พอฉินไห่หยางได้ยินน้องสาวพูดแบบนั้นเขาก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย เขายังไม่เหมือนฉินไห่เยว่

        สุดท้ายแล้วอุปสรรคบางอย่างมันก็ยากที่จะก้าวข้ามไปได้

        ระหว่างทางกลับบ้านหวังเต๋อจู้ก็พูดคุยกับพวกเขาเป็นระยะ

        เพราะต้องระวังเรื่องขาของฉินซู่พวกเขาจึงเดินทางกลับบ้านได้ค่อนข้างช้า

        ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงกว่าถึงเริ่มเห็นปากทางเข้าหมู่บ้าน ฉินไห่หยางและฉินไห่เยว่ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

        อยู่ในหมู่บ้านดีกว่าอย่างน้อยพวกเขาก็มีเพื่อนเล่น

        เมื่อเห็นท่าทีตื่นเต้นของพวกเขาฉินซู่ก็เอื้อมมือไปจับมือต่งเสี่ยวเสี่ยว

        ความรู้สึกบางอย่างดูเหมือนจะค่อยๆก่อขึ้นมาระหว่างพวกเขาสองคน

        รถม้าเพิ่งจะเข้ามาในหมู่บ้านก็มีคนเห็นพวกเขา

        "ฉินซู่กลับมาแล้วเหรอ?"กลุ่มแม่บ้านรวมตัวกันใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านพวกเขาจับกลุ่มพูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนานบางครั้งก็คุยกันเรื่องซุบซิบนินทาของหมู่บ้านอื่น หรือเรื่องราวของแต่ละบ้าน

        "ขาหายดีหรือยัง แล้วจะเดินได้อีกไหม?"

        ป้าหวังที่ปากคอเราะร้ายถือเมล็ดแตงโมเอาไว้ในมือดวงตาเรียวเล็กมองมาที่รถม้าโดยไม่ละสายตา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวนั่งอยู่บนรถม้าพอได้ยินแบบนั้นก็ส่งเสียง 'ฮึ' ในคอออกมา "ป้าหวังแทะเมล็ดแตงโมไปเยอะขนาดนี้แล้ว ปากยังขยับไหวอีกเหรอคะ!"

        พอเธอพูดจบ บรรดาป้าๆที่กำลังพูดคุยอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะออกมา

        ป้าหวังได้ยินเสียงหัวเราะก็รู้สึกเสียหน้าเก็บเมล็ดแตงโมใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วเท้าสะเอว "มีอะไรให้น่าดีใจกันเรื่องที่เธอไปกิ๊กกั๊กกับเฮ่อเจี้ยนหมิงในป่า พวกเรารู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว"

        "นอกจากเฮ่อเจี้ยนหมิงแล้วยังมีคนขับรถม้าคนนี้อีกด้วยมั้ง!"

        "ฮ่าๆ" ป้าหวังพูดเสียงดังพลางกระโดดโลดเต้นไปด้วย"อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้นะคนขับรถม้านั่นก็เป็นชู้ของเธอล่ะสิ!"

        "พอเห็นว่าฉินซู่พิการก็เลยไปเกาะแกะคนอื่นสินะ?"

        ป้าหวังยังคงพูดไม่หยุดฉินไห่หยางกระโดดลงจากรถม้า หยิบก้อนหินขว้างใส่เธออย่างแรง

        "ไอ้ลูกไม่มีแม่!" พอป้าหวังเห็นว่าเป็นฝีมือของฉินไห่หยาง จึงพูดต่อ "สมแล้วที่เป็นเด็กที่ไม่มีแม่คอยสั่งสอน วันนี้ฉันจะฆ่าแกให้ตายซะ!"

        เมื่อกี้นี้ป้าหวังพูดจาแปลกๆพอตอนนี้ก็วิ่งไล่เด็กๆ อีก ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงรีบกระโดดลงจากรถม้ากระชากของป้าหวังเอาไว้แน่น

        "ป้าหวัง ป้าเองก็เป็นผู้ใหญ่แล้วยังกล้าลงมือกับเด็กอีก ไม่ละอายใจบ้างเหรอคะ?"

        "อีกอย่าง..." ดวงตาของต่งเสี่ยวเสี่ยวจ้องมองเธออย่างดุดัน "ใครเป็นคนปล่อยข่าวพวกนี้ออกมากันแน่?"

        "เรื่องที่ฉันไปเจอกับเฮ่อเจี้ยนหมิงในป่าแล้วก็เรื่องที่ฉันกับพี่หวัง…" 

        พูดยังไม่ทันจบ ป้าหวังก็พูดแทรกขึ้นมา"พี่หวังอะไรกัน ฉันว่า…"

        พูดยังไม่ทันขาดคำก็มีคนวิ่งหน้าตาตื่นมาจากที่ไกลๆ

        "สหายต่ง พวกเธอกลับมาแล้วเหรอ?"

        "รีบกลับไปดูที่บ้านเถอะ"ชายคนนั้นพูดพลางชี้ไปทางบ้านของพวกเขา "ป้าเฮ่อกับเฮ่อเจี้ยนหมิงไปอาละวาดที่บ้านพวกคุณมาหลายวันแล้ว"

        พอต่งเสี่ยวเสี่ยวได้ยินแบบนั้นเธอก็ขมวดคิ้วทันที

        วันนั้นที่อยู่ในป่าเธออุตส่าห์ปล่อยเฮ่อเจี้ยนหมิงไปแล้ว ไม่คิดว่าเขายังจะกล้ามาหาเรื่องถึงที่

        ก็ดี!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวถึงปล่อยผมของป้าหวัง"ฉันจะกลับไปดูก่อนว่าใครมันเป็นบ้ามาอาละวาดที่หน้าบ้านฉันแล้วฉันจะกลับมาคุยกับป้าหวังให้รู้เรื่อง"

        เธอพูดพลางจูงมือฉินไห่หยาง"เด็กๆ น่ะมีหน้าที่แค่เล่นสนุกก็พอ ส่วนเรื่องที่ควรทำแม่จะจัดการเอง"

        พูดจบก็เธอก็ขึ้นรถม้าและบอกให้หวังเต๋อจู้เร่งความเร็ว 

        "พี่หวัง" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ "คงเป็นเพราะคนในหมู่บ้านเห็นว่าฉันพาไห่เยว่ไปหาพี่ก็เลยเข้าใจผิด"

        "เรื่องนี้…" ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกอึดอัดจนไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี

        ฉินไห่เยว่ตบหน้าผากตัวเอง"วันที่หนูไปหาคุณลุงหวังกับแม่เสี่ยวเสี่ยวหนูเห็นน้าหลี่ด้วยค่ะ"

        น้าหลี่ที่ว่าก็คือ หลี่เจียวเจียว

        "เฮ้อ!"

        พอได้ยินชื่อคนคนนี้ต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เดาได้ทันทีเลยว่าข่าวลือในหมู่บ้านนี้ใครเป็นคนปล่อย

        เธอหันไปมองฉินซู่ กลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด

        การเข้าใจผิดกันเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้ครอบครัวไม่สงบสุขได้

        แต่ฉินซู่กลับจับมือเธอไว้แน่น และพูดว่า"ฉันเชื่อเธอ"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งสิ่งที่เธอพยายามมานาน ไม่เสียเปล่าแล้ว

        หวังเต๋อจู้ได้ฟังแบบนั้นแล้วก็หัวเราะออกมา"ไม่มีอะไรหรอก พวกเขาปล่อยข่าวลือกันไปเองฉันไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก"

        "ฉันต้องขอบคุณน้องสาวมากเพราะน้องสาวช่วยฉันไว้ ระหว่างเราไม่ได้มีเรื่องอะไรทำนองนั้นเลย"

        หวังเต๋อจู้ยังคงอธิบายต่อพอเลี้ยวรถไปข้างหน้า ก็เห็นประตูบ้านของพวกเขาแล้ว

        ป้าเฮ่อกับเฮ่อเจี้ยนหมิงยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆและโวยวายเสียงดังจนมีคนมามุงดูจำนวนมาก

        "พวกเธอสองคนเลิกโวยวายได้แล้วฉันบอกแล้วไงว่าขาของฉินซู่ถูกทับ พวกเขาไปตัวตำบลยังไม่กลับมาเลย" คนข้างๆ พยายามเกลี้ยกล่อม

        พอสร้างเรื่องวุ่นวายแบบนี้ทำให้คนทั้งหมู่บ้านหัวเราะเยาะ ทำให้เสียหน้าอยู่ไม่น้อย!

        แต่ใครที่เข้าไปเกลี้ยกล่อมก็จะถูกป้าเฮ่อเท้าสะเอว และด่ากลับมาไม่หยุด

        หลายๆ วันเข้าทุกคนเลยเลิกพยายามส่วนใหญ่แค่หยุดดูละครสนุกๆ สักสองสามนาทีแล้วก็เดินจากไป

        "พวกลูกรอแม่อยู่ตรงนี้ก่อนนะ"ต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกให้หวังเต๋อจู้จอดรถห่างจากบ้านพวกเขาไปประมาณสองร้อยเมตร 

        เธอก็กระโดดลงจากรถแล้วรีบมาที่หน้าบ้านทันที

        "นี่!"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาโดยกอดอกทั้งสองข้าง"ฉันก็สงสัยอยู่ว่าใครมันส่งเสียงดังอยู่ที่หน้าบ้านเราที่แท้ก็เป็นหมานี่เอง!"

        "ลำบากหน่อยนะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจ "บ้านเราไม่มีใครอยู่ยังอุตส่าห์มาทำหน้าที่เป็นหมาเฝ้าบ้านให้พวกเราถ้าฉันไม่ขอบคุณก็คงจะรู้สึกผิดที่พวกคุณอุตส่าห์ทำให้แน่ๆ"

        "ต่งเสี่ยวเสี่ยว!"

        พอป้าเฮ่อเห็นเธอมาและยังได้ยินเธอพูดแบบนี้อีก ก็โกรธจนแทบจะระเบิด

        หล่อนชี้นิ้วไปที่เธอ แล้วกระทืบเท้าด่า"เธอดูสิว่าเธอทำอะไรกับลูกชายฉันเอาไว้!"

        หล่อนพูดพลางน้ำลายกระเซ็น"ถ้าลูกชายฉันเป็นอะไรไป ฉันไม่เอาเธอไว้แน่!"

        "เธอต้องรีบรักษาแผลของเขาให้หายดีไม่งั้นต่อไปพอเขาเข้าเมือง เขาจะไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ไหนได้?" ป้าเฮ่อแสดงธาตุแท้ออกมา

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเอนตัวพิงประตูอย่างไม่ใส่ใจเธอเหลือบมองเฮ่อเจี้ยนหมิงแวบหนึ่ง "แล้วทำไมป้าไม่ลองถามเขาดูล่ะว่าทำไมถึงไปเดินตามฉันต้อยๆ? คนอย่างเขาน่ะสมควรโดนแล้วจะเข้าเมืองไปหาเมียหรือไปแต่งกับหมาที่ไหนก็ไม่มีใครเอาหรอก!"