ทะลุมิติมาสร้างตัวสมัยจีนโบราณ

บทที่ 29 หลิงเอ๋อร์ผู้อาจหาญ

ส่งท่านโหวผิงหนานผู้เมาหยามเยียบกลับไปแล้ว ฉู่เฟิงก็รีบตรงดิ่งกลับเรือนเล็กของตัวเอง เพราะตกลงกันไว้แล้วว่าจะให้ซวงเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ รอเขากลับไปเลี้ยงฉลอง!

"คุณชาย ท่านเพิ่งจะกลับมาหรือเจ้าคะ พี่หญิงซวงเอ๋อร์ กับคนอื่น ๆ กลับไปกันหมดแล้ว"

หลิงเอ๋อร์กอดแมวขาวตัวใหญ่อยู่ พอเห็นข้าก็รีบลุกขึ้นพูด

ฉู่เฟิงมองหลิงเอ๋อร์ผู้รูปโฉมงดงามด้วยอาการเมาจึงเอื้อมมือไปกอดนาง แมวขาวร้องเมี้ยวแล้ววิ่งหนีไป 

"คุณชาย ข้าได้ยินพี่หญิงซวงเอ๋อร์เล่าว่า วันนี้ท่านน่าทึ่งมากเจ้าค่ะ ไม่เพียงแต่ทำให้หลี่ฮุยโกรธจนกระอักเลือด แต่ยังหลอกทั้งเว่ยกั๋วกงกับเสนาบดีอู๋อีกด้วย คุณชายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้หลิงเอ๋อร์ฟังได้หรือไม่ หลิงเอ๋อร์อยากฟังยิ่งเจ้าค่ะ"

หลิงเอ๋อร์ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างว่าง่าย ยอมให้เขารุ่มร่าม ทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

ฉู่เฟิงผู้นี้จะไปหาซวงเอ๋อร์กับคนอื่น ๆ ได้อย่างไร กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหลิงเอ๋อร์ ความนุ่มนวลของร่างกายนางบวกกับฤทธิ์สุรา ทำให้ความคิดชั่วร้ายผุดขึ้นมาในหัว

"หลิงเอ๋อร์ ตอนนี้ข้ารู้สึกเหนื่อย ๆ อยากจะอาบน้ำสักหน่อย" ฉู่เฟิงพยายามสะกดกลั้นความคิดชั่วร้ายแล้วพูดเบา ๆ ดูท่าต้องอาบน้ำสร้างอารมณ์ก่อนสักหน่อยแล้ว 

"หลิงเอ๋อร์จะไปเตรียมน้ำให้คุณชายขอรับ"

หลิงเอ๋อร์ซบอยู่ในอ้อมกอดของฉู่เฟิง เงยหน้าน้อย ๆ พลางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ฉู่เฟิงดวงตาเป็นประกายทันที อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจ้าเล่ห์พลางกล่าวว่า "หลิงเอ๋อร์ช่างเข้าใจความคิดของข้าจริง ๆ ตอนนี้ไปเตรียมน้ำร้อนเถิด ข้าต้องการอาบน้ำ"

หลิงเอ๋อร์รู้สึกทันทีว่าแววตาของคุณชายเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์

แต่ตัวเขาเองกลับกล้ามากขึ้น บิดตัวน้อย ๆ กอดเอวของฉู่เฟิง ริมฝีปากเล็ก ๆ เข้าไปใกล้หูของฉู่เฟิง กระซิบเบา ๆ ว่า "คุณชาย ข้าจะปรนนิบัติท่านอย่างดีเอง…"

ฉู่เฟิงไม่คิดว่าหลิงเอ๋อร์จะปล่อยตัวเช่นนี้ในวันนี้ อดไม่ได้ที่จะจูบนาง แต่หลิงเอ๋อร์กลับผลักฉู่เฟิงออกทันเวลา หัวเราะคิกคักวิ่งออกไป

บ้าเอ๊ย โดนเด็กสาวน้อยยั่วอีกแล้ว! แต่เขาก็ชอบ!

อ่างไม้ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตรครึ่ง ส่งไอร้อนลอยฟุ้ง ทำให้ทั้งห้องอาบน้ำเต็มไปด้วยไอหมอก

"พวกเจ้าออกไปเถิด คุณชายจะอาบน้ำแล้ว" หลิงเอ๋อร์ทำท่าสงบนิ่ง พูดกับสาวใช้ร่างกำยำที่ตักน้ำมาหลายคน

สาวใช้เหล่านั้นย่อมไม่กล้าพูดอะไรมาก

หลิงเอ๋อร์เป็นสาวใช้คนสนิทของฉู่เฟิง มีตำแหน่งสูงกว่าพวกนางมากนัก

ถ้าฮูหยินเห็นชอบ กระทั่งให้นางไปอุ่นเตียงให้คุณชายก็ย่อมได้! 

ปรนนิบัติเอาใจจนเป็นที่ถูกใจ หากตั้งครรภ์ขึ้นมาได้เล่า ก็จะได้เป็นอนุภรรยา! 

พอพวกสาวใช้จากไป ใบหน้างามละมุนของหลิงเอ๋อร์กลับเผยความลังเล แม้สิบกว่าปีมานี้ นางจะรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องดุจหยก แต่พี่สาวคนอื่น ๆ ก็ล้วนถูกคุณชายล้ำเส้นไปแล้ว ก้าวต่อไปอีกสักหน่อยคงไม่ไกลเกินเอื้อม...

ครานั้น ฉู่เฟิงก็ย่องเข้ามา พลางเอ่ยกับหลิงเอ๋อร์ที่นั่งเหม่อว่า “หลิงเอ๋อร์ เจ้าออกไปเถอะ ข้าอาบน้ำเองได้”

“คุณชาย หลิงเอ๋อร์เต็มใจปรนนิบัติท่านอาบน้ำเจ้าค่ะ”

หลิงเอ๋อร์ดูเหมือนตัดสินใจได้แล้ว เดินเข้ามาช่วยฉู่เฟิงถอดเสื้อผ้า

แม้ฉู่เฟิงจะไม่คุ้นชินนัก แต่ในใจก็ชอบที่จะให้สาวใช้รูปงามเช่นนี้ปรนนิบัติ!

บุรุษเช่นเขาน่ะ ทะลุมิติมาทั้งที ยังต้องฝืนตัวเองอีกหรือไร!

ไม่นาน ฉู่เฟิงก็เหลือเพียงกางเกงสีขาวที่ไร้เข็มขัดคาด! 

แม้ฉู่เฟิงจะปากไม่ตรงกับใจ แต่ยามสำคัญเช่นนี้ ก็ยังคงมีขอบเขตหยุดยั้งไว้เพียงนี้ “หลิงเอ๋อร์ เจ้าออกไปเถอะ ข้าทำเองได้”

น่าแปลกนัก หลิงเอ๋อร์กลับโผเข้ากอดฉู่เฟิง ซบใบหน้างามลงกับอกเขาพลางเอ่ยเสียงแผ่ว "หลิงเอ๋อร์มีใจรักท่าน ท่านให้หลิงเอ๋อร์รับใช้เช็ดตัวให้ได้หรือไม่เจ้าคะ มิเช่นนั้น หากพี่หญิงหรือคนอื่นมา หลิงเอ๋อร์… หลิงเอ๋อร์…"

ฉู่เฟิงรู้สึกได้ถึงสัมผัสนุ่มนิ่มในอ้อมกอด มองเรือนผมดำขลับของหลิงเอ๋อร์ หัวใจเต้นรัวด้วยความปลาบปลื้ม แต่แล้วกางเกงชั้นในของเขากลับร่วงหลุดลงโดยไม่ทันตั้งตัว ฉู่เฟิงจึงรีบฉวยโอกาสกระโดดลงอ่างไม้ขนาดใหญ่ในทันที

สิ่งที่ฉู่เฟิงคาดไม่ถึงคือ หลิงเอ๋อร์เองก็ค่อย ๆ ปลดชายกระโปรงออกอย่างเงียบงัน เผยให้เห็นร่างกายบอบบางที่สวมเพียงผ้าคาดอกผืนน้อย นางเอียงอายก่อนจะปีนตามเขาลงไปในอ่าง!

"หลิงเอ๋อร์ เจ้าออกไปเถิด ข้า… ข้า…"

เผชิญหน้ากับหญิงงามที่งดงามราวหิมะ ฉู่เฟิงรู้สึกเขินอายอย่างยิ่ง

หรือว่าเขาจะต้องเป็นคนทำลายความบริสุทธิ์ของหญิงสาวผู้นี้จริง ๆ ?

"ท่านนั่งลงในน้ำเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะเช็ดตัวให้ท่านเอง…"

หลิงเอ๋อร์ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองฉู่เฟิง มือเล็ก ๆ ที่สั่นเทาค่อย ๆ ใช้น้ำลูบไล้ไปตามร่างกายของฉู่เฟิง

หญิงงามราวหยกขาว มือเล็กที่กำลังลูบไล้ ใบหน้าหวานที่เอียงอาย ล้วนทำให้ไฟในใจของฉู่เฟิงลุกโชน

โชคดีนักที่ในถังไม้นี้มีน้ำให้แช่ตัวอยู่ ช่วยปกปิดรูปลักษณ์อันไม่น่าดูของเขาได้

หลังจากทั้งสองปล่อยให้ความประดักประเดิดไปครู่หนึ่ง หลิงเอ๋อร์ก็โผเข้าซบอิงอกของฉู่เฟิงพลางเอ่ยเสียงแผ่ว "คุณชายเจ้าคะ หลิงเอ๋อร์อยากเป็นของท่าน รับหลิงเอ๋อร์ไว้เถิดเจ้าค่ะ"

ฉู่เฟิงกลั้นใจไว้ไม่ไหว ‘สวรรค์ช่างทรงเป็นบิดาข้าแท้ๆ เพิ่งทะลุมิติมาก็มีความสุขล้นปรี่เสียแล้ว’

สาวใช้ผู้น่ารักอย่างหลิงเอ๋อร์ แม้มองดูบอบบางแต่กลับมีสัดส่วนชวนหลงใหล นางทำให้ฉู่เฟิงลืมบ้านเก่าไปเสียสิ้น! 

หลิงเอ๋อร์นางมิอาจคาดคิด คุณชายผู้นี้ช่างร้ายกาจถึงเพียงนี้ ราวกับโจรปล้นสวาทชัด ๆ! วิธีการร้ายกาจก็มีมากมายเหลือเกิน!

ในท้ายที่สุด นางก็ได้แต่ซบกายลงในอ้อมแขนของเขา มองใบหน้าที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยความอับอายปนหวาดหวั่น คุณชายช่างดุร้ายราวกับวัวกระทิง…

รุ่งเช้า หลิงเอ๋อร์กัดฟันฝืนตัวเองลุกจากเตียงอย่างเงียบงัน ถึงแม้จะได้รับความโปรดปรานจากคุณชาย แต่นางทราบดี หากเรื่องราวเมื่อคืนไปเข้าหูฮูหยิน นางคงถูกตราหน้าว่าเป็นหญิงแพศยาและถูกโบยจนตายเป็นแน่

เมื่อฉู่เฟิงตื่นขึ้นมา ก็คิดจะโอบกอดร่างกายหอมกรุ่นจากเมื่อคืนตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับพบว่าบนเตียงมีเพียงเขานอนอยู่ผู้เดียว หลิงเอ๋อร์หายไปเสียแล้ว

"คุณชาย ตื่นล้างหน้าแปรงฟันเถิดเจ้าค่ะ" 

เสียงของหลิงเอ๋อร์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่ถูกเลื่อนเปิดออก นางเดินโซเซเข้ามาพร้อมกับกะละมังในมือ

ฉู่เฟิงรีบกระโดดลงจากเตียง รับอ่างน้ำแล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “หลิงเอ๋อร์ ต่อไปนี้งานหนักเช่นนี้ ปล่อยให้สาวใช้ผู้อื่นทำเถิด เจ้าอย่าได้ลงมือเองเลย เมื่อคืนเจ้าเหนื่อยหรือไม่”

ฉู่เฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางโอบกอดหลิงเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขน สัมผัสไปทั่วร่างกาย

สาวน้อยผู้นี้แม้จะเทียบกับซวงเอ๋อร์และน้อง ๆ ไม่ได้ แต่ก็ว่าง่ายและเชื่อฟังยิ่งนัก เมื่อคืนนางยอมให้ข้าทำตามใจชอบ แถมยังรับปากกับคำขออันน่าอายหลายข้อ ช่างถูกใจข้ายิ่งนัก

“คุณชาย ท่านควรจะรีบแต่งตัวเถิด ดูเหมือนว่าทางโรงพนันจะส่งก้อนทองมาให้แล้ว”

หลิงเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเล็กน้อย เพราะมือใหญ่ของคุณชายช่างซุกซนนัก

“ฮ่า ๆ มีเงินมาให้เก็บทั้งที ต้องไปดูสักหน่อยแล้ว”

ว่าจบ ฉู่เฟิง ก็ยอมละมือจากร่างนางอย่างอาวรณ์

เมื่อแต่งกายและชำระร่างกายเสร็จแล้ว

ฉู่เฟิงไม่ได้สนใจอาหารเช้า พาหลิงเอ๋อร์มุ่งหน้าไปยังห้องโถงทันที ในใจคิดว่าบ่อนพนันหยินโกวแห่งนี้ช่างรักษาสัญญาจริง ๆ หรือบางทีอาจเป็นเพราะบารมีของท่านพ่อก็เป็นได้!

ดังคาด บ่อนพนันหยินโกวยอมรับความพ่ายแพ้ เถ้าแก่ได้นำก้อนทองคำพันตำลึงมาส่งด้วยตนเอง เป็นลังไม้ขนาดใหญ่สามลัง บรรจุไปด้วยก้อนทองที่เปล่งประกาย

“ฮ่า ๆ ๆ เถ้าแก่ พวกเจ้าช่างซื่อตรงนัก! ส่งก้อนทองมาให้แต่เช้าเชียว” ฉู่เฟิงเห็นก้อนทองอร่ามแล้วก็ยิ้มร่า

ทองมากมายปานนี้ เขาต้องใช้ให้หมด ไปลิ้มรสความสุขของคนรวย สักวันจะต้องได้สิบยอดหญิงงามแห่งเมืองหลวงมานอนกอดให้หมด!

ช่างเรื่องขายศิลปะไม่ขายตัวไปเถิด! มีทองมากมายปานนี้ ใครเล่าจะไม่ยอมถอดผ้าให้เขา!

“ฮ่า ๆ ๆ นับเป็นบุญของคุณชาย โรงพนันของข้าถึงได้กำไรมากขนาดนี้ คุณชายพาคนมีชื่อเสียงมากมาย มาเดิมพันที่โรงพนันของข้า เขาคนเดียวก็เดิมพันไปตั้งห้าร้อยตำลึงทอง องค์รัชทายาทแต่เมื่อคืนตอนไปดื่มสุราชมดอกไม้ ท่านก็โดนคนลอบทำร้ายทุบตีจนสลบ ได้ยินมาว่าขาหักทั้งสองข้าง!” เถ้าแก่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ฉู่เฟิงนึกขึ้นได้ทันที เถ้าแก่จงใจยุยงเขากับกงซุนเชวี่ยเต๋อแน่ ๆ!

แต่กงซุนเชวี่ยเต๋อก็ช่างไร้สัจจะ เมื่อก่อนเป็นสหายรักของเขา ถึงจะแค่สหายร่วมวงสุรานารีก็เถอะ

พอเขาสลบไป ก็ไม่เคยมาเยี่ยมเขาสักครั้ง

ยังไปพูดจาให้ร้ายเขาต่อหน้าฮ่องเต้กับเว่ยกั๋วกง ทั้งยังไปสนับสนุนหลี่ฮุย จนคนอื่นเสียเงินไปมากมาย สุดท้ายเลยโดนคนเขาแค้นจนโดนรุมทำร้ายจนขาหัก สมน้ำหน้า!