สะกดรัก บำบัดเสียว (ภาคต่อ ลีดเดอร์สาว คาวสวาท)

แสงจันทร์สีนวลสลัวลอดผ่านรอยแตกและช่องโหว่ของหลังคาสังกะสีเก่าชำรุด สาดส่องลงบนพื้นปูนซิเมนต์ขรุขระซึ่งเต็มไปด้วยเศษอิฐและฝุ่นปูนหนาทึบ ดร.น้ำฟ้า ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวระบมกึ่งกลางศีรษะอย่างรุนแรงจากการลอบประทุษร้ายและลักพาตัว กลิ่นอับชื้นเยือกเย็นของปูนเก่าและโครงสร้างเหล็กผุกร่อนกระแทกเข้าโสตประสาทรับรู้กระตุ้นสติสัมปชัญญะของแพทย์หญิงให้ตื่นตัวอย่างรวดเร็ว หมอสาวพยายามจะขยับตัว ทว่าสองข้อมือขาวเรียวกลับถูกมัดไพล่หลังแน่นหนาด้วยเชือกป่านเส้นหนาที่คอยครูดเสียดสีกับผิวกายบอบบางจนแสบร้อน ขาเรียวขาวผ่องทั้งของเธอก็โดนพันธนาการเข้าด้วยกันจนไม่อาจขยับเคลื่อนตัวได้สะดวก อากาศรอบตึกร้างชานเมืองช่างหนาวเหน็บสร้างความกดดันให้ประสาทสายตาที่พยายามปรับโฟกัสในความมืดสลัว ร่างระหงพยายามขยับข้อมือไปมาเพื่อค้นหาช่องว่างของเงื่อนปมเชือก ทว่ายิ่งดิ้นรนเชือกป่านยิ่งรัดตึงและทวีความเจ็บแสบผิวเนื้อจนเลือดซิบบางเบาตามแนวผิวอันบอบบาง ความทรงจำเกี่ยวกับห้องแล็บและสภาพการเยียวยาก่อนหน้าจางหายไป เหลือเพียงอันตรายเบื้องหน้าที่รอการสะสางอย่างเร่งด่วนที่สุด

น้ำฟ้าพยายามควบคุมสติขจัดความสับสนมึนงงออกจากสมองกล้ามเนื้อเพื่อประเมินสถานการณ์รอบตัวตามหลักจิตบำบัดขั้นพื้นฐานเพื่อรักษาความมั่นคงของสติสัมปชัญญะ เธอพยายามหลับตาลงนิ่ง ๆ สูดดมกลิ่นอากาศเพื่อประเมินระยะทางและทิศทางลม วิเคราะห์หาจุดเชื่อมต่อและพิกัดประปาเก่าเพื่อช่วยในการชะล้างคราบปูนแห้งผาก

“ฟื้นแล้วเหรอคะ ดร.น้ำฟ้า...” เสียงแหลมเยือกเย็นดังก้องมาจากมุมมืดสลัว รัชชาก้าวเท้าช้า ๆ ออกมาสบตา แววตาของเธอส่องประกายสีม่วงเข้มลึกลับดั่งวิญญาณราคะสะพรึงสิงร่าง รัชชาแสยะยิ้มหยิบลำโพงไร้สายและเปิดแอปพลิเคชันบงการจิตเลเวลสี่ ส่งคลื่นความถี่เหนี่ยวนำราคะระดับสูงสุดผ่านเสารับสัญญาณสั้นในบริเวณตึกร้าง คลื่นความร้อนรุ่มพุ่งตรงเข้าโจมตีจิตใต้สำนึกและระบบต่อมรับรู้ความใคร่ในใยประสาทของน้ำฟ้าโดยตรง เพื่อทลายพลังความสะอาดและสัญชาตญาณรักดีของน้ำฟ้าให้สยบราบคาบจมดิ่งสู่ตัณหาดิบ ปลุกเร้าอารมณ์ใคร่เสน่หาให้ไหลเวียนสับสนไปทั่วเรือนร่างขาวนวลกึ่งเปลือยของเธอ รอยต่อของความถี่เสียงเริ่มกระแทกประสาทส่วนลึกสร้างคลื่นความกระสันแล่นพล่าน กระแสสะกดเลเวลสี่แผ่ซ่านปั่นป่วนอวัยวะภายในจนท้องน้อยร้อนจัด ร่องเนื้อส่วนลึกตื่นตัวรับสัญญาณป่วนจิตวิทยา

เสียงหึ่งต่ำดังระริกก้องในสมองของหมอน้ำฟ้า ในทันใด ร่างระหงสั่นสะท้าน ผิวกายเนียนเริ่มซับสีเลือดสีกุหลาบแดงระเรื่อ ความอบอุ่นผ่าวไหลพล่านจากก้นบึ้งประสาทสัมผัส ท่องเนื้อในร่องรักเริ่มขับน้ำหวานใสแฉะชื้นบิดส่ายสะโพกสลัวตามแรงเหนี่ยวนำ รัชชาหัวเราะสะใจชี้สั่งให้ชายหนุ่มร่างใหญ่กำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมสิบแปดคนก้าวเดินขยับเข้ามาห้อมล้อมน้ำฟ้าบนเตียงเก่าชำรุดเพื่อเตรียมรุมโทรมย่ำยีละเมิดสรีระของเธอต่อหน้ากล้องมือถือ ชายฉกรรจ์รอบตัวมีสายตากระหายกามารมณ์จับจ้องไปที่หน้าอกอวบหยุ่นและร่องขาเรียวขาวชุ่มน้ำหวานของหมอสาวที่สั่นระริกตามแรงเต้นระทึกของชีพจรและลมหายใจถี่รัว สภาพกึ่งเปลือยของน้ำฟ้ายิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนของคนร้ายให้ปะทุพล่าน แสงสีม่วงสลัวสะท้อนความดิบขยะแขยงชวนให้หัวใจหวาดหวั่นสั่นสะพรึงอย่างยิ่งยวด

“ชายฉกรรจ์สิบแปดคนนี้จะมอบบทเรียนบำบัดรักชั่วร้ายที่จะสลักลงบนผิวเนื้อและทำให้แกจำทางกลับบ้านไม่ได้เลยล่ะน้ำฟ้า! ฉันจะเก็บพลังความใคร่พลุ่งพล่านของแกไปเพิ่มพลังดวงวิญญาณราคะในร่างฉัน!” รัชชาแสยะยิ้มเหี้ยม ชายฉกรรจ์เริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าและเข็มขัดอวดความกำยำและท่อนเนื้อกระหายห้อมล้อมกดดันหมอสาวอย่างดิบโหด กลิ่นอายดิบคาวอบอวลไปทั่วบริเวณสร้างความเครียดขีดสุดจนน้ำฟ้าสติแทบขาดผึง โทนความวิปริตคละคลุ้งไปตามรอยแตกของซากปูนสะท้อนเสียงสยดสยอง

น้ำฟ้าสูดหายใจลึกรวบรวมเศษเสี้ยวสติที่ยังเหลืออยู่ท่ามกลางเพลิงความใคร่ที่พุ่งพล่านในกระแสเลือด เธอตระหนักดีว่าในฐานะนักจิตบำบัด หากยอมแพ้ต่อกลไกควบคุมตัณหาสะกดอารมณ์ในคราวนี้ ร่างกายและศักดิ์ศรีของเธอจะแหลกสลายไม่มีวันเยียวยา หญิงสาวกัดริมฝีปากล่างแน่นจนกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งประทับความเจ็บปวดกระตุ้นประสาทสัมผัส ใช้สติลึกทำสมาธิสะกดจิตตัวเอง (Self-Hypnosis) โดยดีดนิ้วมือที่พอขยับสั่นได้กึ่งกลางอกเสียงดังก๊อกเบา ๆ ป้อนคำสั่งเปลี่ยนคลื่นสมองส่วนลึก สร้างเกราะกำบังขัดขวางและปิดกั้นความถี่เลเวลสี่ชั่วคราวชำระล้างขยะรหัสที่จู่โจมประสาทหูและตา การทำสมาธิสะกดจิตตัวเองในห้วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้เปรียบเสมือนการสู้ในแดนประหาร

น้ำฟ้าเพ่งความคิดไปยังความสงบนิ่งละทิ้งสิ่งรอบกาย ปล่อยให้ความเจ็บแปลบที่ปากเป็นสิ่งยึดเหนี่ยวเพื่อมิให้ประสาทสมองคล้อยตามความกระสันอยากที่แอปพลิเคชันพยายามยัดเยียดเข้าสู่เนื้อตัวอุ่นชื้นของเธอ จิตใต้สำนึกของเธอสั่งการให้สมาธิแน่นหนาราวเกราะเหล็ก ป ปิดกั้นทวารการรับรู้ส่วนอื่น ๆ ทั้งหมด มุ่งเน้นไปที่ทิศทางรอยคลายตัวของข้อมือเพื่อปลดล็อคพันธนาการเชือกหนา

เสียงดีดนิ้วสะกดกระตุ้นคลื่นสมองระดับอัลฟ่าช่วยแอนตี้ประจุคลื่นสะกดให้อ่อนพลังลง น้ำฟ้าชี้นำสมองตนเอง “ร่างกายนี้คือของฉัน... สรีระไม่ยอมรับเพลิงตัณหา... ฉันปลอดภัย... ฉันมั่นคง...” เกราะความทรงจำบำบัดทำงานขวางความชั่วร้าย น้ำฟ้าตั้งสติมองหาหนทางหนี รวบรวมกำลังกายบิดข้อต่อกระดูกข้อศอกและปลายนิ้วรูดคลายเงื่อนปมเชือกป่านที่ข้อมืออย่างใจเย็นประณีต ใช้สัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอดที่แฝงลึกช่วยให้ควบคุมนิ้วสั่น ๆ ได้เสถียรขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว

ข้อมือขาวบางถลอกจนมีหยดเลือดไหลซึมจากแรงเสียดสีของปมเชือก ทว่าในที่สุดเชือกหนาก็รูดหลุดร่วงไป น้ำฟ้ารีบก้มตัวสลัดแกะปมที่มัดข้อเท้าอย่างลนลานท่ามกลางความมืดสลัว ขณะที่ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สองคนกำลังย่างสามขุมเข้ามาคว้าลาดไหล่เนียนของเธอเพื่อกดตัวลงนอนหวังครอบครองเรือนร่างหอมหวานสะอาดสะอ้าน ร่างระหงสปริงตัวพลิกหลบอย่างหวาดเสียว

น้ำฟ้าสลัดเชือกพ้นตัวดีดตัวลุกขึ้นยืนฉับพลันคว้ากระเช้าเหล็กเก่าใกล้เตียงฟาดใส่ใบหน้าคนร้ายคนแรกจนล้มคว่ำแตกตื่น น้ำฟ้ารีบก้าวเท้าวิ่งดิ่งฝ่าแนวปิดล้อมของฝูงคนร้ายออกไปทางประตูห้องโถงร้างทันที สองเท้าสับวิ่งสู้ตายสุดกำลังผ่านช่องประตูลัดเลาะออกสู่แนวทางเดินยาวสลัวที่เย็นยะเยือก เต็มไปด้วยก้อนอิฐและเสาปูนขรุขระขวางกั้น ลมหายใจหอบถี่พุ่งผ่านปอดแสบระบม อุณหภูมิเยือกเย็นของปูนซิเมนต์ยิ่งบีบหัวใจให้เต้นระทึก

“ตามจับตัวนังนั่นมาเดี๋ยวนี้! อย่าปล่อยให้มันหนีไปเจอตำรวจ!” รัชชากรีดร้องเสียงลั่นเดือดดาล สั่งคลื่นสัญญาณความถี่บงการจิตล่าพิกัดจราจรผ่านบลูทูธและไร้สายกวาดต้อนความหวังของหมอน้ำฟ้าให้จมลงในเศษซิเมนต์

การหนีเอาชีวิตรอดดำเนินไปอย่างหวาดเสียวลุ้นระทึก น้ำฟ้าวิ่งกึ่งคลานลัดเลาะผ่านบันไดตึกร้างผุพังฝุ่นคละคลุ้ง เสียงฝีเท้าของชายฉกรรจ์สิบแปดคนเหยียบเศษปูนวิ่งตามไล่หลังมาติด ๆ หมอสาวเหนื่อยล้าหอบหายใจรุนแรงจนหน้าอกตูมเต่งขยับกระเพื่อม ขาเรียวขาวสะดุดเศษโครงเหล็กเกี่ยวเข้าหัวเข่าทรุดกระแทกพื้นปูน แผลถลอกมีเลือดไหลนอง น้ำฟ้ากัดฟันลุกขึ้นฝืนปีนป่ายขึ้นเนินซากปรักหักพัง หวังจะรอดพ้นรูรั่วกำแพงตึกออกสู่ป่าละเมาะกว้างด้านนอก ทว่าเบื้องหน้าเธอกลับมีคนร้ายร่างหนาทึบสามคนยืนโบกท่อนไม้ยืนดักรอชวนใจสั่นขวัญหาย ความเย็นเยือกของค่ำคืนเหนี่ยวนำให้ร่างกายของเธอแทบจะหมดกำลัง สองขาแข็งล้าแทบเคลื่อนตัวต่อไปไม่ได้ เสียงเหยียบเศษไม้รอบข้างกึกก้องกดดันประสาทสัมผัสของน้ำฟ้าจนหน้ามืด

น้ำฟ้าน้ำตาไหลพรั่งพรูจำต้องหันหลังก้าวเท้าวิ่งถอยลงมาที่ห้องโถงกว้างชั้นล่าง ทว่าหนทางกลับโดนประตูเหล็กม้วนบานหนาปิดล็อกโซ่ล่ามหนาแน่นหมดทางออก หญิงสาวพิงแผ่นหลังชุ่มเหงื่อเข้ากับประตูเหล็กม้วนเย็นยะเยือก ดวงตาสั่นริ้วเบิกกว้างเมื่อฝูงคนร้ายชายฉกรรจ์ร่างกำยำสิบแปดคนก้าวเข้ามาล้อมปิดทางหนีไว้ทุกทิศทาง รัชชายืนอยู่แนวหลังแสยะยิ้มสมเพชความพยายามสะเดาะหลอนของหมอน้ำฟ้าที่สิ้นสุดทางรอดพ้นเกราะป้องกันสลาย

ชายฉกรรจ์คนแรกพุ่งเข้ามากระชากข้อเท้าเรียวขาวผ่องของน้ำฟ้าอย่างแรงจนร่างระหงล้มกระแทกพื้นปูนฝุ่นคลุ้ง หมอสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ชายหนุ่มคนอื่น ๆ กรูเข้ามาจับกดตรึงข้อมือและสองขาเรียวขาวของเธอเข้าหาเบาะเตียงเก่าชำรุดกึ่งกลางห้องโถงร้าง ฝูงชายเหี้ยมเกรียมเริ่มรุมฉีกทึ้งเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวกระโปรงยาวจนขาดวิ่นรุ่งริ่ง เผยให้เห็นเนินอกขาวเต่งตึงอวบอัดและเอวคอดกิ่วขาวผ่องในความมืดสลัว น้ำฟ้าหวีดร้องสุดเสียงดิ้นรนขัดขืนด้วยกำลังน้อยนิดแต่สู้แรงฉุดคร่าของชายสิบแปดคนไม่ไหว ชายยักษ์คร่อมทับพยายามดึงดันเสื้อซับในหวังรุมขืนใจย่ำยีร่างบริสุทธิ์ของหมอสาวให้ป่นปี้บนฟูกชำรุด เธอเกือบเสียทีพ่ายแพ้ยับเยินในวินาทีสุดท้ายก่อนจะจบบทลงทันที! ความมืดสลัวดึงสติสัมปชัญญะของเธอเข้าสู่วิกฤตสูงสุดที่ท้าทายทุกขีดจำกัดความหวังในค่ำคืนคาวตัณหานี้ เสียงหัวเราะวิปริตของฝูงคนร้ายเป็นเครื่องดนตรีชั่วร้ายที่โหมกระหน่ำในโสตประสาทของเธอจนแทบหมดลมหายใจ