เทพยุทธ์หลอมภพ สยบหมื่นวิถี

ตอนที่ 38 : ปีกมังกรทมิฬ และเส้นทางสู่ดินแดนต้องห้าม

เกลียวคลื่นคลุ้มคลั่งสาดกระแทกโขดหินเบื้องล่างดังกึกก้อง สายลมหนาวเหน็บจากทะเลตะวันออกหอบเอากลิ่นอายความเค็มปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ พัดผ่านร่างที่สะบักสะบอมของอวิ๋นเซียว

ณ บริเวณหน้าอกซ้ายของชายหนุ่ม ตำแหน่งที่เคยเป็นรอยประทับของตราทัณฑ์สวรรค์ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วย 'รอยสักรูปมังกรทมิฬ' ที่กำลังเต้นตุบๆ สอดคล้องกับจังหวะการสูบฉีดโลหิต ทุกครั้งที่หัวใจบีบตัว พลังงานสีดำอมม่วงอันลึกล้ำและดุดันจะแผ่ซ่านออกมากัดกินเศษซากของความอ่อนแอในร่างกาย

อวิ๋นเซียวกัดฟันกรอดจนเลือดซิบ เขารู้สึกราวกับมีกระบี่นับหมื่นเล่มกำลังสับทอนกระดูกและเส้นเอ็นของตนเองทิ้ง ก่อนจะหล่อหลอมมันขึ้นมาใหม่ด้วยเหล็กกล้า! กล้ามเนื้อที่เคยฉีกขาดสมานตัวด้วยความเร็วที่เหนือสามัญสำนึก ผิวหนังของเขาเริ่มแกร่งกร้าวประดุจสวมเกล็ดมังกรที่มองไม่เห็น ทว่า... 'ราคา' ของการเติบโตอย่างก้าวกระโดดนี้ ช่างสาหัสต่อจิตวิญญาณยิ่งนัก

ไอหมอกสีม่วงเข้มวาบขึ้นในดวงตาสีรัตติกาล สัญชาตญาณดิบเถื่อนและอารมณ์ที่โหดเหี้ยมอำมหิตเริ่มแทรกซึมเข้ามากัดกินสติสัมปชัญญะ อวิ๋นเซียวมองดูมือของตนเองที่สั่นสะท้าน ความกระหายที่จะฉีกกระชากสรรพสิ่งดั่งเดรัจฉานปะทุขึ้นในอก เขาสะบัดหน้าขวับ หันไปมองพันซานที่นอนไม่ได้สติ และลั่วปิงเยว่ที่ทรุดตัวอยู่ไม่ไกล ในเสี้ยววินาทีนั้น... เขาเห็นสหายและพันธมิตรเป็นเพียง 'ก้อนเนื้อ' ที่รอการกลืนกิน!

"อั่ก... ถอยไป... ออกไปให้ห่างจากข้า!" อวิ๋นเซียวคำรามเสียงแหบพร่า พยายามใช้มืออีกข้างกำรอบลำคอของตนเองเพื่อสะกดกั้นสัญชาตญาณมาร

ทว่าก่อนที่เขาจะสูญเสียการควบคุม ฝ่ามือที่เย็นเฉียบประดุจหยกน้ำแข็งก็ทาบทับลงบนกลางหน้าผากของเขา

"ตั้งสติเสีย ภาชนะหมายเลขเก้า!" ลั่วปิงเยว่เค้นเสียงดุจน้ำแข็งทะลวงจุด มหาปราณเหมันต์ที่บริสุทธิ์ที่สุดถูกรีดเร้นจากจุดตันเถียนของนาง อัดกระแทกเข้าไปในเส้นลมปราณของชายหนุ่มเพื่อกดข่มความร้อนรุ่มของมังกรทมิฬ

ความเย็นยะเยือกนั้นดึงสติของอวิ๋นเซียวกลับมาจากปากเหวแห่งความบ้าคลั่ง เขาทรุดเข่าลงหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหงื่อเย็นชโลมทั่วร่าง นัยน์ตากลับมาเป็นสีดำสนิทดังเดิม ทว่าลั่วปิงเยว่ที่ฝืนใช้พลังกลับกระอักเลือดสีแดงฉานออกมา ร่างระหงของนางโอนเอนจนแทบจะล้มพับ

"ศิษย์พี่หญิงลั่ว!" อวิ๋นเซียวรีบพยุงร่างของนางไว้ ทว่านางกลับยกมือขึ้นห้าม แววตาสีน้ำเงินของนางฉายแววเด็ดเดี่ยวและซับซ้อน

"รอยตราบนคอข้าถูกทำลายไปแล้ว แต่เส้นลมปราณข้าก็แหลกสลายไปกว่าเจ็ดส่วน หากข้ายังฝืนเดินทางไปกับเจ้า ข้าย่อมเป็นเพียงภาระ" นางอ้าปากหอบหายใจ รอยยิ้มเย็นชาที่คุ้นเคยเลือนหายไป เหลือเพียงความจริงจังที่น่าใจหาย "อีกทั้ง กลิ่นอายมังกรทมิฬในตัวเจ้ายังผันผวนเกินไป สำนักเมฆาคล้อยจะต้องส่งยอดฝีมือทั้งหมดตามรอยกลิ่นอายนี้มาเป็นแน่ การแยกทางกัน... คือทางรอดเดียวของพวกเรา"

อวิ๋นเซียวเงียบงัน เขารู้ดีว่านางกล่าวถูกต้องที่สุด ในโลกแห่งผู้ฝึกตน ความอ่อนแอคือบาปมหันต์ และการอยู่รวมกันในยามที่ถูกไล่ล่าคือความโง่เขลา

ลั่วปิงเยว่ล้วงเอาแผ่นหยกสีครามอมเขียวที่สลักลวดลายซับซ้อนออกมาจากสาบเสื้อ ยัดมันลงในมือของอวิ๋นเซียว

"นี่คือแผนที่ลับที่ชี้ทางสู่ 'ดินแดนต้องห้ามแห่งทวีปศูนย์กลาง'... สถานที่ที่แม้นิกายเงากลืนดาราก็ยังมิกล้าย่างกราย" นางจ้องลึกลงไปในดวงตาของเขา "ปรากฏการณ์เมื่อครู่พิสูจน์แล้วว่า สายเลือดของตระกูลอวิ๋นที่เจ้าครอบครอง มีความลับที่ยิ่งใหญ่ซุกซ่อนอยู่ จงมุ่งหน้าข้ามทะเลตะวันออกไปที่นั่นเสีย ไปตามหา 'ต้นกำเนิดสายเลือด' ของเจ้า หากเจ้าควบคุมพลังมังกรนั่นไม่ได้ เจ้าก็จะถูกมันกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูก!"

ชายหนุ่มกำแผ่นหยกในมือแน่น เขามองดูสตรีผู้เย่อหยิ่งที่ยอมสละพลังของตนเองเพื่อปกป้องเขา ความรู้สึกซับซ้อนยากจะอธิบายก่อตัวขึ้นในใจ อวิ๋นเซียวเดินไปแบกร่างอันหนักอึ้งของพันซานขึ้นพาดบ่า ก่อนจะหันกลับมาประสานมือคารวะลั่วปิงเยว่อย่างจริงจัง

"บุญคุณที่รอดตายในวันนี้ อวิ๋นเซียวจะจารึกไว้ในกระดูก หากสวรรค์มีตา เราคงได้พบกันอีก"

ลั่วปิงเยว่หันหลังให้ สายลมพัดพาเรือนผมสีดำขลับและชุดสีขาวที่เปื้อนเลือดของนางให้ปลิวไสว นางไม่ได้หันกลับมามอง ทว่าน้ำเสียงที่เอื้อนเอ่ยกลับกังวานชัดเจน

"จงจำไว้... อย่าได้กลายเป็นมารที่ไร้จิตวิญญาณเสียก่อนที่จะได้เห็นความจริงของสำนักโสมมแห่งนี้ด้วยตาของเจ้าเอง"

เรือไม้ประมงลำเล็กที่ถูกจอดทิ้งไว้ริมหาด ถูกอวิ๋นเซียวใช้ปราณผลักดันออกสู่ผืนสมุทรอันเวิ้งว้าง ท้องฟ้าเหนือทะเลตะวันออกในยามราตรีมืดสนิทไร้แสงดาว เกลียวคลื่นสีดำทะมึนถาโถมเข้าใส่ตัวเรือจนสั่นคลอน อวิ๋นเซียววางพันซานไว้ในเก๋งเรือ อาศัยเวลาที่ล่องลอยอยู่บนผืนน้ำเพื่อโคจรลมปราณรักษาสมดุลของร่างกายที่เพิ่งถูกปรับโครงสร้าง

ทว่า... ความสงบนั้นอยู่ได้ไม่นานนัก

เมื่อเรือไม้ล่องมาถึงใจกลางกระแสน้ำวน หมอกหนาทึบพลันก่อตัวขึ้นอย่างผิดธรรมชาติ อุณหภูมิรอบด้านลดฮวบจนผิวน้ำเริ่มจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็ง อวิ๋นเซียวลืมตาขึ้นทันที ประสาทสัมผัสที่เฉียบคมขึ้นจากการกลายพันธุ์ร้องเตือนถึงจิตสังหารที่แหลมคมดุจใบมีด!

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เงาดำเจ็ดสายพุ่งทะยานทะลุผิวน้ำขึ้นมาล้อมรอบเรือไม้ประมง พวกมันสวมชุดแนบเนื้อสีดำสนิท ใบหน้าถูกปกปิดด้วยหน้ากากไร้ลวดลาย รังสีปราณก่อกำเนิดขั้นปลายแผ่ซ่านออกมาอย่างพร้อมเพรียง

'หน่วยสังหารเงา' ของสำนักเมฆาคล้อย! พวกมันเป็นดั่งสุนัขดมกลิ่นที่ไล่ล่าไม่เลิกรา และวิชาเร้นเร้นในน้ำของพวกมันก็เป็นเลิศจนสามารถตามรอยกลิ่นอายมารมาได้จนถึงกลางทะเล!

"เป้าหมายอยู่ที่นี่ สังหารมันซะ! ตัดหัวนำกลับไปมอบให้เจ้าสำนัก!"

หัวหน้าหน่วยสังหารออกคำสั่งเสียงเหี้ยม คมดาบที่อาบด้วยยาพิษสกัดลมปราณเจ็ดเล่มพุ่งทะลวงเข้าหาอวิ๋นเซียวจากทุกทิศทาง ปิดกั้นทางหนีรอดทั้งหมด

ทว่าอวิ๋นเซียวในยามนี้ หาใช่อวิ๋นเซียวคนเดิมที่ถูกไล่ต้อนจนมุมอีกต่อไป!

"พวกสุนัขรับใช้ที่น่ารำคาญ..."

นัยน์ตาสีรัตติกาลแปรเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มในพริบตา รอยสักรูปมังกรทมิฬที่หน้าอกซ้ายเปล่งแสงเรืองรองทะลุผ่านสาบเสื้อ อวิ๋นเซียวไม่ได้ชักดาบปราณ และไม่ได้ใช้ปราณหลอมภพเพื่อดูดกลืน ทว่าเขาอ้าแขนทั้งสองข้างออกราวกับกำลังโอบกอดทะเลคลั่ง!

"ตื่นขึ้น!"

เปรี้ยง!!

ไม่ใช่เสียงอสนีบาต แต่เป็นเสียงระเบิดของมวลน้ำ! พลังของมังกรทมิฬปะทุออกมากระแทกกับเกลียวคลื่นทะเล มันไม่ใช่แค่การระเบิดพลังดิบเถื่อน แต่มันคือ 'การควบคุม'!

ปราณมารสีดำอมม่วงแทรกซึมลงไปในน้ำทะเล บังคับให้มวลน้ำอันหนักอึ้งก่อตัวขึ้นเป็นเสาน้ำรูปมังกรนับสิบสาย พุ่งทะยานขึ้นจากผิวน้ำเข้ากระแทกและม้วนพันร่างของหน่วยสังหารเงาทั้งเจ็ดเอาไว้!

"นี่มันวิชาบ้าอันใดกัน!! อ๊ากกก!!"

ดาบอาบยาพิษฟันทะลุสายน้ำ ทว่าไม่อาจตัดขาดพลังมารที่บงการอยู่ได้ มังกรวารีทมิฬรัดร่างของพวกมันจนกระดูกแหลกละเอียด เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมไปทั่วผืนสมุทร อวิ๋นเซียวเพียงแค่พลิกฝ่ามือลง มวลน้ำที่อัดแน่นด้วยรังสีสังหารก็ดึงร่างของมือสังหารทั้งเจ็ดจมดิ่งลงสู่ก้นทะเลลึก บดขยี้พวกมันจนกลายเป็นเศษเนื้อใต้แรงดันน้ำมหาศาล!

ทะเลตะวันออกกลับคืนสู่ความสงบ ทิ้งไว้เพียงคราบโลหิตจางๆ ที่ลอยปะปนกับฟองคลื่น

ทว่าบนเรือไม้ลำเล็ก อวิ๋นเซียวกลับทรุดเข่าลงกระแทกแผ่นกระดาน มือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่น ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ การปลดปล่อย 'พลังมังกรทมิฬ' อย่างเต็มรูปแบบเป็นครั้งแรก ได้ทำลายขีดจำกัดทางวิญญาณของเขา

รอยสักที่หน้าอกแผดเผาจนเนื้อปริแตก ภายในห้วงจิตสำนึกของชายหนุ่ม... 'คุกปิดตาย' ที่สวรรค์เคยก่อร่างไว้เพื่อกักขังบางสิ่ง ได้ปรากฏรอยร้าวขนาดมหึมา!

ท่ามกลางความเจ็บปวดที่แทบจะทำให้สมองระเบิด เสียงกระซิบที่เก่าแก่ ทรงอำนาจ และเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด พลันดังกึกก้องขึ้นมาจากส่วนลึกของรอยสักมังกรทมิฬ!

"ในที่สุด... กรงขังแห่งสวรรค์ก็แตกร้าว... เจ้าก็ตื่นขึ้นมาเสียที ภาชนะแห่งข้า..."

เสียงนั้นแหบพร่าทว่าดังก้องประดุจฟ้าถล่ม มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ ทว่ามันคือเสียงของมหาอำนาจที่เคยปกครองฟ้าดิน!

"ข้าคือมังกรบรรพกาลที่ถูกผนึกอยู่ในสายนทีแห่งสายเลือดของเจ้า... การหยิบยืมพลังของข้า ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย... และบัดนี้ เจ้าต้องจ่ายค่าเช่าร่างกายนี้ด้วยความโกรธแค้นทั้งหมดที่เจ้ามี!!"