ตอนที่ 28 อัศวินเมดปรากฏตัวและกลุ่มเอลฟ์แห่งความแค้น
คฤหาสน์ที่แสนเงียบเหงาโดดอยู่ท่ามกลางทะเลที่ว่างเปล่า
ภายในมีห้องสมุดขนาดใหญ่มีเมดสาวหูแมวคนหนึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างเงียบสงบอยู่เพียงลำพัง…
ในเวลาต่อมาเธอก็ััได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่กำลังพุ่งตรงมายังคฤหาสน์หลังนี้
...เธอพับหนังสือเก็บในทันทีเพื่อเตรียมไปเผชิญหน้ากับเ้าสิ่งนั้น
เ้าสิ่งนั้นมันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่สูงมากกลางเวหาเหาะเหินอย่างอิสระ
ก่อนที่จะลงมาเหยียบยังพื้นในสวนของคฤหาสน์รัชเกทอย่างนิ่มนวล...
เ้าสิ่งนั้นหากมองจากระยะไกลก็จะเห็นว่าเป็เพียงมนุษย์คนหนึ่งที่แยกเพศไม่ออกด้วยซ้ำว่าเป็หญิงหรือชายแต่เมื่อได้มองใกล้ๆแล้วก็พบความจริงที่ว่า...เธอเป็หญิงสาวร่างเล็ก ที่สูงประมาณ150 เิเเท่านั้น มีผมสีบลอนด์ทองในทรงเบรดบัน ดวงตาสีเขียวอ่อนมีหูที่ยาวไม่ต่างจาก ‘ไฮเอลฟ์’ และรูปร่างหน้าตาที่น่ารัก และงดงามอย่างน่าเหลือเชื่อ...ในทางกลับกันอารมณ์ที่เธอแสดงออกมามันให้ความรู้สึกที่เข้มขรึมนุ่มลึกยิ่งกว่าสุภาพบุรุษเสียอีก...
เธอสวนชุดเมดที่มีกระโปรงยาวบานและสวมชุดเกาะอัศวินทับอีกที พอมองแล้วมันไม่ต่างจากนักรบที่สูงสูงศักดิ์คนหนึ่งเลย
...ในทันทีที่ซากุระมองเห็นว่าไม่ใช่ศัตรูเธอเดินเข้าไปใกล้ แล้วทักทายด้วยรอยยิ้มที่แจ่มใส
“ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ ทิวดอร์”
หญิงสาวในชุดเกาะอัศวินตรงหน้าในทีแรกที่เธอโผล่มาเธอมีสีหน้าที่ดูเข้มขรึมเกินไปมันเรียบนิ่งและไร้อารมณ์ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดเื่อะไรอยู่...แต่เมื่อเธอได้เห็นใบหน้าและรอยยิ้มทักทายที่แสนสดใสของซากุระแล้ว ใบหน้าของเธอก็ผ่อนคลายขึ้นมา พร้อมกับเผยรอยยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก
“ข้ากลับมาแล้ว ท่านพี่ซากุระ”
.
.
.
----อีกฟากหนึ่งภายในดันเจี้ยนสำหรับมือใหม่
เหล่าเกรทเทอร์ส่วนใหญ่กำลังทำการล่าลิงผมแดงกันอยู่นั่นรวมถึงกอน คาร์ล และไรจิ
เนื่องจากแผนของพวกเขาแตกไปแล้วและลิงผมแดงกำลังครุ้มคลั่ง
“คาร์ลแกทำบ้าอะไรอยู่ ทำไมไม่รีบจับล็อคตัวมันวะ”
“ถ้ามันทำได้ง่ายๆชั้นคงทำไปนานแล้ว”
พวกเขาทั้งสามคนกำลังรับมือกำลิงผมแดงตัวหนึ่งหนึ่งอยู่มันสวมหมวกฟาง และใช้ดาบยาวคู่
เพียงแต่พวกเขาทำได้เพียงแค่ป้องกันและหลบการโจมตีเท่านั้น...เ้าลิงตัวนั้นมันเก่งกว่าที่พวกเขาคิดไว้นิดหน่อย
“เจี๊ยก!!!!!!!”
ลิงผมแดงใช้ระบำดาบคู่กวัดแกว่งดาบอย่างช่ำชองแม้ว่าตัวของมันในตอนนี้จะถูกล้อมจากเกรทเทอร์ถึงสามคนก็ตาม
“ปัง!!!”
ะุของไรจิลั่นใส่ศีรษะของเ้าลิงผมแดง
“ฉับ!”
แต่หัวะุก็ถูกผ่าแบ่งขึ้นอย่างง่ายดายก่อนที่จะถึงตัวของเ้าลิง....
“ไอเ้านี่มันผมยาวมากกว่า 5เิเนิดหน่อยเองนะ แต่มันชักจะเก่งเกินไปแล้ว”
ไรจิบ่นพึมพำออกมา
ลิงผมแดงเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ไรจิทันที เมื่อเห็นว่าไรจิน่าจะฆ่าง่ายที่สุด...
มันเคลื่อนที่อย่างว่องไวกระโดขึ้นต้นไม้ก่อนที่ดีดตัวพร้อมกับง้างดาบ พุ่งเข้าหาไรจิเพื่อสบั้นคอ
...ไรจิไร้ซึ่งความกลัว พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาทันที
“เล็งมาที่ชั้นอย่างงั้นเหรอ...แกคิดผิดแล้ว”
“เกร็ก!!!”
สลักะเิบางอย่างในมือของไรจิถูกดึงออก
“แปล็งค์!!”
ะเิแสงทำงานอัดใส่ใบหน้าของลิงผมแดงดาบคู่เข้าอย่างจัง
“เจี๊ยกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”
ลิงผมแดงลงไปนอนดิ้นแสบตาอยู่กับพื้นอย่างปวดร้าว...
คาร์ลและกอนก็ได้รับผลจากระเปิดแสงของไรจิเช่นกัน โดยไม่ทันได้ตั้งตัวเช่นกัน
“โอ้ย!! ทำบ้าอะไรของแกวะไรจิ...ทำไมไม่บอกกันก่อน”
…
หลังจากนั้น ผลของะเิแสงที่คาร์ลและกอนโดนนั้นมันไกลออกไป ไกลกว่าเ้าลิงที่โดนในระยะกระชั้นชิดทำให้ผลที่ได้รับเบาบางกว่า และกลับมามองเห็นได้ไวกว่าเ้าลิงผมแดง...
คาร์ลที่ได้จังหวะและโอกาสพุ่งตัวเข้าใส่เ้าลิงทันที
...
เ้าลิงได้ยินเสียงฝีเท้าที่หนัก ย่ำเข้าหาอย่างดุดัน...ด้วยสัญชาตญาณของสัตว์ป่าแม้ตอนนี้ดวงตาของมันจะมองไม่เห็น...แต่ก็เป็เื่ยากที่จะดูถูกมัน
เ้าลิงใช้ระบำดาบที่ประหลาดมันกางแขนทั้งสองออกพร้อมกับคมดาบจากนั้นก็หมุนตัวด้วยความเร็วสูงเหมือนเหมือนลูกข่าง เกิดลมหมุน และพายุขนาดเล็กโดยมีร่างกายของมันเป็ศูนย์กลางมองดูแล้วเหมือนมันกำลังใช้สกิลอยู่เลย
“ฟิ้ว!!!!! ฟิ้ง!ฟิ้ง! ฟิ้ง!”
“เฮือกกก!!!”
ร่างของคาร์ลที่กะว่าจะพุ่งตัวจับล็อคก็กระเด้งลอยออกมาพร้อมกับาแเล็กๆจำนวนมากบริเวณหน้าอกและเืเล็กน้อยที่ไหลออกมาจากาแเล็กๆเ่าั้
“คาร์ล!!...ไม่เป็อะไรนะ”
“นิดหน่อย! บ้าเอย!!! เ้าจ่อบ้านั่น!!!!!”
คาร์ลตอบอย่างเจ็บแค้น...
“...นั่นมันท่าบ้าอะไรของมันวะ”
กอนพูดทักหลังจากเห็นท่าพลึกของลิงผมแดง...
เ้าลิงผมแดงยังคงหมุนตัวเป็ลูกข่างอย่างต่อเนื่องทำให้กอนเข้าไกล้ไม่ได้ และะุของไรจิก็ถูกหั่นเป็ชิ้นๆในทันทีที่กระทบกับพายุลูกข่าง
อาวุธที่ลิงผมแดงใช้ก็มาจากมนุษย์ท่าที่ลิงผมแดงใช้สวนใหญ่ก็มาจากมนุษย์เช่นกัน จะโทษเ้าลิงตัวนี้ว่าท่าลูกข่างพายุมันบ้าและสิ้นคิดก็ไม่ได้ต้องโทษมนุษย์ที่เป็คนคิดค้น...และถือเป็โชคดีของเ้าลิงที่พวกกอนไม่มีวิธีรับมือ
พายุลุกข่างเคลื่อนที่ตามเสียงเข้าหากอนและคาร์ล ต้นไม้ใบหญ้าที่ขวางทางต่างล้มระเนระนาด
“ของแค่นี้คิดว่าจะทำอะไรชั้นได้อย่างงั้นเหรอเ้าลิงจ่อ!!”
คาร์ลใช้ลูกบ้าฮึดขึ้นมาอีกครั้งเนื่องจากพายุลูกข่างของเ้าลิงผมแดง ไม่อาจสร้างาแที่ลึกให้กับร่างกายของคาร์ลได้...เขา้าที่จะพุ่งตัวไปบีบร่างของมันให้แหลกคามือแม้ในท้ายที่สุดร่างกายของเขามันจะเต็มไปด้วยาแเล็กๆก็ตาม
“คาร์ล! นายจะทำบ้าอะไรนะ”
กอนพูดเตือน...เพียงแต่คาร์ลก็ไม่ฟัง
.
.
----ในขณะที่ร่างของคาร์ลจะเข้าไปกระทบกับพายุลูกข่างของเ้าลิงนั้น...การหมุนตัวของเ้าลุงก็ช้าลงและเซไปเซมา ก่อนที่ในที่สุดการหมุนตัวของเ้าลุงก็หยุดลงเอง...ท่ามกลางความมึนงงของกอนคาร์ล และไรจิ
เ้าลิงผมแดงเหมือนจะมีอาการมึนเมาวิงเวียนศีรษะ ร่างกายโซเซ ซ้ายที ขวาที...ก่อนที่จะล้มลงตูดโก่ง สภาพไม่ต่างจากขี้เมา
ในท้ายที่สุดพวกเขาทั้งสามคนแทบจะไม่ได้ทำอะไรเ้าลิงผมแดงหมดสภาพเพราะลีลาระบำดาบของตัวมันเอง
...
“ฮ่าฮาๆๆ บ้าเอ้ย...ไอชั้นก็ใไปได้”
พวกเขาทั้งสามคนพูดคุยกันอย่างเฮฮาจากการชนะแบบงงๆ
.
.
.
----เพียงแต่ว่าไม่นานหลังจากนั้น
“แปะ! แปะ!แปะ!”
“ชั่งน่าสมเพช”
เสียงปรบมือดังขึ้นพร้อมกับเสียงพูดของใครบางคน
“ใครกัน!!”
ทั้งสามคนไม่ทันได้นั่งพักก็มองตามหาเสียงพูดนั้น...
และพวกเขาก็ได้พบกับเ้าของเสียงนั้นมันยืนอยู่บนต้นไม้เหนือศีรษะของพวกเขา
ภายในใจของพวกเขาต่างคิด ‘ั้แ่เมื่อไหร่กัน’
พวกมันไม่ใช่ลิงผมแดง...แต่พวกมันเป็เอลฟ์นับสิบคนที่ข้ามมายังเขตของฝั่งมนุษย์โดยที่พวกเขาแทบไม่รู้ตัว
และเพียงแค่มองแวบแรกก็รู้ได้ทันทีเลยว่าพวกมันไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน
...ความรู้สึกของคาร์ลและไรจิในตอนนี้สั่นเทิ้มขึ้นมาทันที บรรยากาศมันหนักอึ้งแตกต่างจากตอนลิงผมแดงอย่างเห็นได้ชัดในตอนที่สู้กับลิงผมแดงนั้นเหมือนเป็การทดสอบความสามารถ และเล่นสนุกเท่านั้น...แต่กับพวกเอลฟ์เหล่านี้ไม่ใช่อย่างแน่นอนเพียงแค่เอลฟ์ตัวเดียวโอกาสรอดของพวกเขาก็ต่ำมากแล้ว แต่นี่พวกมันมากันนับสิบตัว
...พวกเอลฟ์มัน้าอะไรถึงขั้นฝ่าฝืนกฎระหว่างเผ่าของกันและกันมันข้ามมายังฝั่งของมนุษย์ทำไม...เกิดคำถามมากมายภายในใจของพวกเขา แต่สิ่งที่ภาวนามากที่สุดคือหวังให้พวกเอลฟ์มาดี...
ในหมู่ของเอลฟ์นับสิบนั้นมีเอลฟ์ตัวหนึ่งที่พวกกอนเคยไปขำใส่มัน...แต่พอมาคิดดูดีๆแล้ว เื่แค่นั้นคงไม่ถึงขั้นต้องฝ่าฝืนกฎระหว่างเผ่าเลยหรอกมั้งหรือบางทีอาจจะเป็เื่เมื่อตอนนั้นก็ได้...
กอนเป็เพียงคนเดียวที่คิดแตกต่างจากคาร์ลและไรจิ...แม้เขาจะไร้ซึ่งความกลัว แต่ในใจก็หวังให้พวกเอลฟ์จำเื่ในตอนนั้นไม่ได้
....
เอลฟ์ตัวหนึ่งที่เหมือนทำหน้าที่เป็ล่ามและเป็คนที่พูดจาและปรบมือในตอนแรก มันหันไปกระซิบกับเอลฟ์อีกตที่เหมือนจะมียศถาบรรดาศักดิ์ที่สูงกว่าอย่างนอบน้อม...
“องค์ชายคิดว่าใช่หรือเปล่าครับ”
องค์ชายเอลฟ์ใช้หางตาหันไปมองที่กอนอย่างรังเกียจ...
“ไม่ผิดตัวแน่นอน”
.
.
.
ฝากติดตามผลงานเพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic
2K
