ตอนที่ 2 – เสียงที่ไม่มีใครพูด
ผมกลับไปที่ห้องเช่านั้นอีกครั้งในคืนถัดมา
ไม่มีใครรู้ — เพราะถ้าพูดออกไป คงมีแต่คนห้าม
แต่บางอย่างในตัวผม... บอกให้กลับไป
มันไม่ใช่ความอยากพิสูจน์
แต่มันคือความรู้สึกว่ามีอะไร “ค้างอยู่”
เหมือนเสียงที่ยังพูดไม่จบ
ครั้งนี้ ผมเตรียมมากกว่าเดิม
ติดตั้งไมโครโฟนหกตัวไว้ตามมุมห้อง
มีกล้องหลักตรงกลาง
และเทปบันทึกเสียงที่ผมใช้ประจำ
เครื่องเก่ามาก แต่เชื่อถือได้
สามทุ่ม ผมเข้าไป
แสงไฟในห้องยังสลัวเหมือนเดิม
ผนังเริ่มมีรอยคล้ำเป็รูปมือมากขึ้น
เหมือนมีใครพยายามจะปีนออกมาจากด้านใน
ผมพยายามไม่มอง
กลิ่นสนิมยังอยู่
แต่คืนนี้แรงกว่าเดิม
กลิ่นมันคล้ายเืที่ค้างมาหลายวัน
ผมสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามไม่คิดอะไร
ผมนั่งลงตรงมุมเดิม เปิดเครื่องอัดเสียง
ตั้งเวลาไว้ทุก 10 วินาที
แล้วเงียบ
เที่ยงคืนตรง —
เข็มนาฬิกาเริ่มเดินช้าลงอีกครั้ง
เสียง “ติ๊ก” เว้นระยะนานขึ้น
ช้าลง...
ช้าจนผมรู้ว่าอีกไม่กี่นาที
มันจะหยุดที่เดิม — ตีสาม
ผมหยิบเครื่องอัดเสียงขึ้นมาดู
หน้าจอสั่นเล็กน้อย มีสัญญาณคลื่นบางอย่างแทรกเข้ามา
ตอนแรกผมนึกว่าเป็เสียงไฟฟ้ารบกวน
แต่เมื่อฟังดี ๆ...
มันคล้ายเสียงหายใจ
“ฮึ่... ฮึ่...”
เสียงเบามาก เหมือนอยู่ใกล้ไมค์ที่ประตู
ผมมองกล้อง — ไม่มีอะไร
แต่เสียงนั้นยังอยู่
ผมเดินไปใกล้ไมค์ ค่อย ๆ เอามือแตะ
เสียงหายไปทันที
ผมถามออกไปเบา ๆ
“มีใครอยู่ไหม?”
ไม่มีคำตอบ
จนกระทั่งเสียงหนึ่ง...
ตอบกลับมา
“มีใครอยู่ไหม...”
เสียงนั้น — คือเสียงผมเอง
พูดซ้ำ... แต่ช้ากว่าครึ่งวินาที
ผมลองพูดอีกครั้ง
“ใครอยู่ตรงนั้น?”
เสียงตอบกลับมา
“ใครอยู่ตรงนั้น...”
แต่ในตอนท้าย
เสียงนั้นต่อประโยคเพิ่มเอง
“อยู่ตรงนี้...”
ผมหยุดพูดทันที
หัวใจเต้นแรงจนได้ยินชัดในหู
เสียงในเทปเริ่มดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงเดียวอีกต่อไป
เสียงผู้หญิง เสียงเด็ก เสียงคนแก่
พูดประโยคเดียวกัน
ซ้ำกันอยู่หลายครั้ง
“กลับไป...”
“กลับไปเถอะ...”
เสียงทั้งหมดพูดพร้อมกัน
แต่ไม่มีเสียงไหนเหมือนกันเลย
บางเสียงสั่น บางเสียงหัวเราะ
บางเสียงร้องไห้
ผมหยิบกล้องขึ้น
ตรงมุมเพดาน มีควันบาง ๆ ลอยวนอยู่
ไม่ใช่เงา เพราะมันเคลื่อนไหวช้า เหมือนมีชีวิต
กล้องจับได้เพียงสี่วินาที ก่อนดับสนิท
ผมวิ่งออกจากห้อง
ข้างหลังเงียบ ไม่มีเสียงอะไรไล่ตาม
แต่ระหว่างที่ลงบันได
ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกคู่
ดังตามมา... ทีละขั้น
ผมไม่กล้ามองกลับ
ผมกลับถึงรถ เปิดไฟล์เสียงทันที
ทุกอย่างชัดเจนจนถึงนาทีสุดท้าย
จากนั้น — เงียบสนิท
ผมเร่งเสียงสุด
ไม่มีอะไร... นอกจากลมหายใจแ่ ๆ
และเสียงที่พูดเบามากจนแทบไม่ได้ยิน
“เจอกัน... คืนที่สาม”
ผมปิดเครื่องทันที
แต่นั่นคือเสียงสุดท้ายที่บันทึกไว้
หลังจากนั้น ทุกไฟล์ในเครื่องหายไปหมด
เหลือไว้แค่ชื่อโฟลเดอร์เดียว —
“TIME_3AM”
Next>>>
2K
