cosmic Emperor! สงครามจักรวาลสะท้านภพ

หลังจากพูดคุยกับอาจารย์ของตัวเองอยู่นาน ในที่สุดอาหารก็มาเสิร์ฟเสียที ไป๋ฉีนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยกับอาจารย์ของตนเองอย่างสนุกสนาน

แต่ในขณะนั้นเองชายร่างกำยำและไป๋หมิงก็เดินเข้ามา "ฮ่าๆๆขอโทษที่ทำให้รอนาน พอดีเจ้าเด็กนี่มีนิสัยดื้อรั้นไปหน่อยก็เลยต้องอบรมอยู่นาน"

เจี่ยอี้ส่ายหน้า "ไม่เป็นไร นั่งเถอะ ข้าจะได้แนะนำเจ้าให้ศิษย์ของข้าได้รู้จักเสียที"

"ฮ่าๆได้ๆคิดไม่ถึงเหมือนกันว่า อยู่ดีๆลูกศิษย์ของข้ากับลูกศิษย์ของเจ้าจะไปอยู่กลุ่มเดียวกันได้"ชายร่างกำยำหรือจักรพรรดิสงครามนั่งลงยังเก้าอี้ว่าง

เจี่ยอี้หันไปมองไป๋ฉีจากนั้นก็เริ่มแนะนำให้เขารู้จักกับสหายของตนเองในทันที "เจ้าหนู นี่คือสหายเพียงไม่กี่คนของอาจารย์ จักรพรรดิสงครามหยางมู่"

ได้ยินที่อาจารย์กล่าวไป๋ฉีลุกขึ้นแล้วโค้งตัวทำความเคารพชายร่างกำยำเบื้องหน้า "ไป๋ฉีคาราวะ ผู้อาวุโสหยาง"

"ฮ่าๆๆนั่งเถอะๆไม่ต้องมากพิธีไป ว่าแต่เจ้าแซ่ไป๋อย่างนั้นหรือ แซ่เดียวกับเจ้าตัวแสบนี่เลยนะ เห็นทีคงเป็นโชคชะตาทำให้พวกเจ้าได้มาพบกันกระมัง"

"เหอะๆอาจารย์ท่านพูดเหมือนกำลังจะจีบสาวงามไปได้ ฟังแล้วข้ารู้สึกขนลุกชะมัด"ไป๋หมิงที่นั่งทำท่าเบื่อหน่ายอยู่ข้างๆกล่าวออกมา ทำให้หยางมู่ถึงกับคิ้วกระตุกไปในทันที

"หนอย! เจ้าเด็กนี่ไม่กวนบาทาข้าสักวันไม่ได้หรือไง!"หยางมู่ตะโกนใส่ มือใหญ่ตบไปที่หัวของไป๋หมิงอย่างจังด้วยความหมั่นใส้ยิ่ง

"โอ้ย! มันเจ็บนะท่านอาจารย์"ไป๋หมิงทำหน้ามุ้ยพร้อมกับเอามือกุมหัวเอาไว้

"เจ็บซะบ้างจะได้จำ เจ้าอยู่ต่อหน้าเทพดาบผนึกสวรรค์แล้วยังทำกิริยาเหมือนเด็กมีปัญหาอยู่ได้"

ได้ยินเช่นนั้นไป๋หมิงก็พลันลุกขึ้นแล้วหันไปทางเจี่ยอี้ "ขออภัยผู้อาวุโส สำหรับกิริยาที่ไม่สมควรเมื่อครู่นี้"

เจี่ยอี้ยิ้ม "ไม่เป็นไรๆ ได้ฟังพวกเจ้าคุยกันบอกตามตรงว่ามันสร้างความบันเทิงให้กับข้าเป็นอย่างมากเลยทีเดียว"

ไป๋หมิงโค้งตัวทำความเคารพอีกครั้ง จากนั้นนั่งลงยังที่ของตัวเองในทันที

"ว่าไงเจี่ยอี้ เห็นศิษย์ของข้าคนนี้แล้ว ยังอยากให้ทั้งสองคนประลองกันอยู่หรือไม่" ได้ยินที่หยางมู่กล่าว ไป๋หมิงที่พึ่งนั่งลงถึงกับหันขวับไปหาอาจารย์ของตัวเองอย่างฉับไว

"อะ อาจารย์จะให้ข้าประลองกับใครนะขอรับ"ไป๋หมิงเอ่ยปากถามไถ่

"ก็เด็กคนนี้ไง"หยางมู่ตอบสั้นๆพร้อมกับผายมือไปทางไป๋ฉีที่ตอนนี้กำลังนั่งอมยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม

"ฮ่าๆๆอาจารย์ ไม่ต้องประลองหรอกศึกนี้ข้ายอมแพ้เลยก็ได้" ไป๋หมิงกล่าวออกมาเช่นนั้น หยางมู่ถึงกับขมวดคิ้วเป็นปมในทันใด เจ้าเด็กบ้านี่กินโพชั่นผิดขวดหรือไงกัน ทุกๆทีเห็นแต่จะวิ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้อย่างบ้าคลั่ง แต่วันนี้กลับขอยอมแพ้โดยง่าย ทั้งๆที่อีกฝ่ายอยู่เพียงระดับจ้าวพิภพขั้นที่เจ็ดเท่านั้นเอง

"เอ่อ อาจารย์อย่ามองข้าด้วยสายตาแบบนั้น ที่ข้ายอมแพ้เพราะข้าเคยประลองกับเด็กคนนี้แล้ว แต่ข้ากลับแพ้ราบคาบ หากประลองต่อเกรงว่าอาจจะทำให้ท่านขายหน้าได้"ไป๋หมิงกล่าวเสริม

หยางมู่ที่ได้ยินก็ถึงกับตื่นตะลึง เขาหันไปมองไป๋ฉีที่กำลังนั่งทำหน้าซื่อๆอยู่ข้างๆเจี่ยอี้แล้วหันกลับมามองหน้าศิษย์ตัวเองอีกครั้ง

"เจ้าตัวแสบ เจ้ากำลังจะบอกว่า เจ้าพ่ายแพ้ให้เด็กที่มีระดับต่ำกว่าถึงห้าขั้นอย่างนั้นหรือ"

ไป๋หมิงยิ้มเจื่อนพลางพยักหน้า "อาจารย์ท่านอย่าดูถูกเด็กคนนี้ พลังต่อสู้ของเขาไม่ธรรมดาอย่างที่ท่านเห็น ด้านในดินแดนโบราณก็เป็นเด็กคนนี้ที่นำพาพวกเราออกมาอย่างปลอดภัย"

ได้ยินลูกศิษย์ของตัวเองกล่าว หยางมู่หันมองไปทางไป๋ฉีราวกับไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไรนัก เป็นไปได้จริงๆหรือที่จะมีคนสู้ข้ามระดับได้ถึงห้าขั้นเช่นนี้

"หยางมู่ ในเมื่อลูกศิษย์ของพวกเราไม่อยากประลองกันก็ไม่จำเป็นต้องบังคับพวกเราหรอกนะ"

"เอาล่ะ ถึงเวลาที่ต้องแยกย้ายกันแล้ว"

"เจ้าหนูไปบอกลาสหายของเจ้าก่อนไป พวกเราจะได้กลับเสียที"

ไป๋ฉีลุกขึ้นจากนั้นก็หันไปทำความเคารพทั้งสามคนอย่างจริงใจ "อาจารย์ ผู้อาวุโสหยาง พี่ชาย ข้าขอตัวก่อนนะขอรับ"

ว่าแล้วก็หันกลับไปยังห้องพักในทันที เขาเดินไปหาพี่น้องของเขาก่อนเพื่อบอกลา จากนั้นก็เดินกลับห้องของตัวเองเพื่อไปหาภรรยาทั้งสองคน

ต่อมาหลังจากที่พูดคุยกับสองสาวได้สักพักไป๋ฉีก็ได้ตัดสินใจติดต่อหาครอบครัวของตัวเอง ณ ตอนนั้น

ติ๊ด!

"ว่าไงเจ้าตัวแสบ คิดถึงพ่ออย่างนั้นหรือถึงได้ติดต่อมาแบบนี้ " ผ่านไปไม่ถึงนาทีก็เป็นไป๋เฉินที่รับสาย

ไป๋ฉียิ้มเจื่อน "ฮ่าๆๆจะว่ายังไงดีล่ะครับ คิดถึงก็คิดถึงอยู่ แต่ผมมีเรื่องที่จะปรึกษามากกว่า"

"โห ชักอยากจะรู้แล้วสิว่าปัญหาของลูกมันคือเรื่องอะไร?"

"เอ่อ....พวกท่านแม่กับพวกโรสอยู่หรือเปล่าครับ ถ้าอยู่เรียกพวกเธอมาฟังด้วยกันเลยดีกว่า ผมจะได้ไม่ต้องอธิบายซ้ำ"

"อะไรกัน เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ถึงขนาดนั้นเลยหรือ งั้นรอเดี๋ยวนะ พ่อจะไปตามพวกแม่และเหล่าภรรยาของลูกมาให้"ว่าแล้วไป๋เฉินก็เดินหายจากหน้าจอไป

ส่วนทางฝั่งของไป๋ฉีนั้น ตอนนี้เฟิ่งเจียอินและจินอันหรานกำลังรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก "ที่รัก พวกแม่กับภรรยาของเจ้าจะชอบพวกเราหรือเปล่านะ"

ไป๋ฉียิ้มแล้วเดินไปลูบผมทั้งสองคนอย่างอ่อนโยน "พวกท่านไม่ต้องห่วง พวกเธอจะต้องชอบพวกท่านอย่างแน่นอนข้ารับประกัน"

หลังจากนั้นไม่นานนักไป๋เฉินก็เดินเข้ามาที่หน้าจออีกครั้ง พร้อมกับสาวงามทั้งแปดคนที่ตอนนี้ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย

"ไหน! เจ้าตัวแสบ บอกมาสิว่ามีเรื่องอะไรจะปรึกษา"ไป๋เยว่อิงกล่าวออกมา แล้วจับจ้องไปยังลูกชายอย่างตั้งใจ

ไป๋ฉีเดินกลับเข้ามายังหน้าจออีกครั้ง จากนั้นก็ยิ้มให้กับทุกคน "ท่านพ่อ ท่านแม่ แล้วที่รัก ข้ามีคนมาแนะนำให้พวกท่านรู้จัก"

ว่าแล้วไป๋ฉีก็กวักมือเรียกสาวๆทั้งสองคนให้มายืนอยู่ข้างๆ เหล่าแม่ๆและภรรยาสาวของไป๋ฉีที่เห็นภาพนี้ก็เหมือนจะรู้ได้ทันทีว่า เจ้าตัวแสบกำลังจะสื่ออะไร จึงได้เอ่ยปากกล่าวออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน

"พวกเธอเป็นคนรักของเจ้าใช่หรือไม่"