ระบบผู้ควบคุมสัตว์อสูร : มีเพียงข้าเท่านั้นที่มองเห็นเส้นทางวิวัฒนาการที่ถูกซ่อนเร้น

        “เซี่ยวซิงอวี่ ลมแรงแล้ว เรากลับกันเถอะ”

        “ครับ”

        ที่นี่คือชายแดนตะวันตกของหลงกั๋วยืนอยู่บนกำแพงเมือง มองไปไกลๆ ก็เห็นแต่เนินทรายที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

        ในเขตทะเลทราย สภาพแวดล้อมเลวร้ายและสภาพอากาศก็เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

        เมื่อครู่ท้องฟ้ายังคงมีแสงแดดจ้าแต่ในพริบตาเดียวก็มีเมฆดำทะมึน อุณหภูมิลดฮวบลงอย่างรวดเร็วราวกับบ่งบอกว่าเมืองหวงเยียนกำลังจะเผชิญหน้ากับพายุเลือดถล่ม

        ระหว่างทางที่ทั้งสองคนกำลังเดินกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงก็บังเอิญพบกับโจวสยง

        “เจ้าเมืองโจว คุณก็ออกมาข้างนอกด้วยเหรอ?”

        “องค์หญิงผมมีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับน้องเซี่ยว”

        ซ่างกวนเฉี่ยนเหลือบมองเซี่ยวซิงอวี่เล็กน้อยไม่ได้พูดอะไรมาก และเดินกลับไปที่ห้องจัดเลี้ยงเพียงลำพัง

        ร่างกายกำยำของโจวสยงพิงอยู่ใต้ประตูเมืองในปากคาบบุหรี่อยู่หนึ่งมวน

        “น้องเซี่ยว เอาสักมวนไหม?”

        “ไม่ครับ”

        “ฉันจำได้ว่านายสูบเป็นนี่นา~”

        “องค์หญิงบอกว่าเธอไม่ชอบกลิ่นควันบุหรี่ถ้าตอนนี้ผมสูบ กลับไปคงโดนเธอบ่นอีกแน่ครับ”

        โจวสยง ชายวัยกลางคนตอนนี้ใบหน้าของเขากลับมีแววแห่งความอยากรู้เรื่องซุบซิบ

        “ฉันสงสัยจริงๆว่านายกับองค์หญิงสนิทกันขนาดนี้ได้ยังไง พวกนายรู้จักกันมาก่อนเหรอ?”

        เรื่องของกลุ่มวิญญาณจักรพรรดิเซี่ยวซิงอวี่ไม่สะดวกที่จะเปิดเผย เขาจึงไม่สามารถตอบคำถามของโจวสยงได้

        “ช่างเถอะ ฉันจะไม่ถามมากไปกว่านี้แล้วว่าแต่ น้องเซี่ยว เรื่องที่นายเคยฝากฉันให้ช่วยจัดการฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้วนะ”

        โจวสยงเปิดถุงเก็บของที่เอวแล้วหยิบดอกไม้สองช่อออกมา

        ดอกไม้มีรูปร่างเหมือนปลาดาวในทะเลลึกกลีบดอกเป็นสีม่วง

        ส่วนลึกของเกสรดอกไม้เปล่งประกายสีส้มใสและมีกลิ่นหอมสดชื่น เมื่อสูดดมเข้าไปจะสัมผัสได้ถึงความหวานเล็กน้อย

        เซี่ยวซิงอวี่ตาเป็นประกายตื่นเต้นจนอดไม่ได้ที่จะอุทานว่า “ดอกไม้เรืองแสงปีศาจ!”

        น้ำหวานจากดอกไม้เรืองแสงปีศาจน้ำค้างยามเช้าจากหญ้าหางฟีนิกซ์ และมูลสัตว์อสูรระดับราชันอสูร

        ของหายากทั้งสามอย่างนี้คือเงื่อนไขสำคัญในการเพาะพันธุ์สัตว์อสูรประเภทพืชสายพันธุ์โบราณ นั่นคือเถาวัลย์วิญญาณสวรรค์

        โจวสยงยื่นดอกไม้เรืองแสงปีศาจสองช่อในมือให้เซี่ยวซิงอวี่แล้วยิ้มพูดว่า “น้องเซี่ยวนายเคยบอกว่าต้องการดอกไม้เรืองแสงปีศาจ พี่ก็อุตส่าห์หามาให้ตั้งสองช่อนะ”

        “ขอบคุณมากครับท่านเจ้าเมืองโจว!”

        “ที่นี่มีแค่พวกเราสองคนนายอย่าทำตัวห่างเหินไปเลย!”

        “ฮ่าๆ ขอบคุณครับพี่โจว!”

        อายุของทั้งสองคนห่างกันเกือบสามสิบปี

        โจวสยงชื่นชมความสามารถและอุปนิสัยของเซี่ยวซิงอวี่เป็นอย่างมากเขาจึงยืนกรานที่จะเรียกเซี่ยวซิงอวี่ว่าน้องชาย

        เซี่ยวซิงอวี่เก็บดอกไม้เรืองแสงปีศาจเข้าไปในแหวนมิติและหยิบห่อของออกมาจากแหวนมิติด้วย

        “พี่โจว นี่ครับ”

        “นี่อะไรน่ะ?”

        “เปิดดูสิครับเดี๋ยวก็รู้เอง”

        โจวสยงแกะห่อออก ข้างในมีขวดยาเล็กๆสีม่วงจำนวนมาก

        “แก่นวิญญาณม่วง? เยอะขนาดนี้เชียว!”

        โจวสยงตกใจในตอนแรก แล้วก็ดีใจมาก

        แก่นวิญญาณม่วงหนึ่งขวดสามารถช่วยให้สัตว์อสูรนับสิบตัวกำจัดโรคซามั่นเถิงได้

        ในห่อของเซี่ยวซิงอวี่ มีขวดยาเล็กๆกว่าสามร้อยขวด

        ต้องรู้ว่ากองทัพเมืองหวงเยียนมีทหารประมาณ 2000นาย ผู้ควบคุมสัตว์อสูรชั้นยอดมีประมาณ 500 นาย

        ปริมาณยาที่เซี่ยวซิงอวี่นำมานั้นเพียงพอสำหรับใช้ในกองทัพทั้งหมด

        “น้องเซี่ยวนายแก้ปัญหาเร่งด่วนของกองทัพเมืองหวงเยียนได้ทันเวลาจริงๆ!”

        “เดี๋ยวก่อนสิ มันไม่ถูกนะนี่เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงเดือนเองนายพัฒนาแก่นวิญญาณม่วงออกมาได้ในปริมาณมากขนาดนี้ได้ยังไง?”

        “ผมรู้ว่าพี่โจวต้องการใช้ด่วนเลยรีบเร่งทำจนเสร็จครับ”

        โจวสยงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกอบอุ่นในใจแล้วตบไหล่เซี่ยวซิงอวี่อย่างแรง

        “ดีมากน้องชาย ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ!”

        ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกพักหนึ่งกำลังคุยกันอย่างออกรส ก็มีชายผมสั้นคนหนึ่งวิ่งเข้ามา

        “เจ้าเมืองโจวทุกคนรอท่านกลับไปดื่มเหล้าอยู่ครับ!”

        เซี่ยวซิงอวี่เหลือบมองเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

        ชายผมสั้นคนนี้คือจ้าวหมิง!

        จ้าวหมิงคือพลโทที่โจวสยงไว้วางใจที่สุดเขาเป็นผู้ควบคุมสัตว์อสูรระดับหกดาวและควบคุมหน่วยทหารผู้ควบคุมสัตว์อสูรชั้นยอดสามหน่วย

        ในเมืองหวงเยียน โจวสยงมีอำนาจสูงสุดรองลงมาคือจ้าวหมิง

        “เหล่าจ้าวฉันยังอยากคุยกับน้องเซี่ยวอีกหน่อย พวกนายไปดื่มก่อนเถอะ!”

        “ไม่ได้ครับเจ้าเมืองโจว ทุกคนรอท่านอยู่!แถมพวกนักเรียนจากสถาบันชิงหลงก็อยากฟังเรื่องราวแปลกๆที่ท่านประจำอยู่ชายแดนมาสามสิบปีด้วยครับ!”

        โจวสยงแสดงสีหน้าไม่พอใจแต่เซี่ยวซิงอวี่กลับพูดขึ้นว่า “พี่โจวพี่กลับไปดื่มเหล้าก่อนเถอะครับ พี่เป็นเจ้าภาพ ทุกคนก็อยากดื่มอวยพรพี่”

        “น้องเซี่ยว นายไม่กลับไปกับฉันเหรอ?เรามาดื่มกันต่ออีกสองสามแก้วสิ!”

        “ผมคออ่อนครับ ยังอยากนั่งรับลมเย็นๆต่ออีกหน่อย”

        “ก็ได้ นี่คือป้ายประจำตัวของเจ้าเมืองนายเก็บไว้ ป้ายนี้อยู่ในมือ นายสามารถเข้าออกมุมไหนของเมืองก็ได้ตามใจชอบขอให้นายมีความสุขกับขนบธรรมเนียมประเพณีของชายแดนตะวันตกนะ!”

        หลังจากนั้น โจวสยงก็ถูกจ้าวหมิงดึงตัวออกไปที่ใต้ประตูเมืองเหลือเพียงเซี่ยวซิงอวี่คนเดียว

        เซี่ยวซิงอวี่กำป้ายประจำตัวของเจ้าเมืองที่โจวสยงให้ไว้ในมือ

        มีป้ายนี้อยู่ในมือเซี่ยวซิงอวี่ก็สามารถเดินไปมาในเมืองได้ตามใจชอบ โดยไม่ถูกจำกัด

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่ได้รีบร้อนไปเดินเล่นแต่กลับเดินเข้าไปในซอยเล็กๆ ที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง

        ใต้ต้นไม้ เซี่ยวซิงอวี่เปิดแหวนมิติแล้วหยิบกระถางดอกไม้และดอกไม้เรืองแสงปีศาจสองช่อออกมา

        ในกระถางดอกไม้มีเถาวัลย์สีเงินความยาวกว่าสิบเมตรโผล่ออกมา

        เถาวัลย์นั้นยืนต้นสูงเสียดฟ้า!

        “เสี่ยวหยิน นายสงบหน่อยสิ!”

        สัตว์อสูรประเภทพืชก็เข้าใจภาษามนุษย์เช่นกันเถาวัลย์สีเงินค่อยๆ งอรากของมัน แล้วพันรอบตัวเซี่ยวซิงอวี่

        เสี่ยวหยินคือชื่อที่เซี่ยวซิงอวี่ตั้งให้มันเป็นชื่อที่เรียบง่ายและติดหู

        ก่อนหน้านี้เถาวัลย์สีเงินได้รับสารอาหารจากน้ำค้างยามเช้าของหญ้าหางฟีนิกซ์และเซี่ยวซิงอวี่ก็ใส่ปุ๋ยด้วยมูลสัตว์อสูรระดับราชันอสูรให้มันแล้ว

        ตอนนี้เพียงแค่เติมน้ำหวานจากดอกไม้เรืองแสงปีศาจเข้าไปเถาวัลย์สีเงินก็จะหลุดออกจากกระถางและดิน แล้วกลายเป็นสัตว์อสูรที่แท้จริง

        เซี่ยวซิงอวี่ไม่รอช้าบีบเกสรดอกไม้เรืองแสงปีศาจ ให้น้ำหวานที่มีกลิ่นหอมไหลออกมา แล้วหยดลงบนดิน

        รากของเถาวัลย์สีเงินสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหวานจึงดูดซึมอย่างรวดเร็ว

        เพล้ง! กระถางดอกไม้แตกออก ดินกระจัดกระจาย

        ในซอยเล็กๆ แสงสีเงินส่องประกายมีเสียงแปลกๆ ดังขึ้น กรอบแกรบๆ ไม่หยุด

        โชคดีที่บริเวณนี้ไม่มีผู้อยู่อาศัยจึงไม่ก่อให้เกิดความตื่นตระหนก

        “เสี่ยวหยิน ยินดีด้วยนะนายเป็นสัตว์อสูรประเภทพืชตัวแรกในสังกัดของฉันแล้ว!”

        เซี่ยวซิงอวี่ก้มหน้าดวงตาเผยความยินดีและอ่อนโยน

        ในขณะนี้เถาวัลย์สีเงินขนาดเท่าลูกงูพันรอบข้อมือขวาของเซี่ยวซิงอวี่

        เถาวัลย์สีเงินที่ไม่โดดเด่นอะไรนี้ คือเถาวัลย์วิญญาณสวรรค์ที่มีสายเลือดโบราณ (ระดับมายาเทพ)!

        อย่ามองว่ามันตอนนี้เหมือนงูตัวน้อยที่เพิ่งคลานออกมาจากพงหญ้าแต่แท้จริงแล้วระดับของมันได้บรรลุถึงระดับสมบูรณ์ (ขั้นหนึ่ง) แล้ว

        สัตว์อสูรประเภทพืชสายเลือดโบราณแตกต่างจากสัตว์อสูรประเภทอื่นๆเมื่อมันหลุดพ้นจากดิน ระดับของมันก็จะบรรลุถึงระดับสมบูรณ์ทันที

        ปัจจุบันหมาป่าเงามรณะเพลิงนรกอยู่ในระดับเติบโต (ขั้นสาม)เทวทูตศักดิ์สิทธิ์สี่ปีกอยู่ในระดับเติบโต (ขั้นหนึ่ง)กระต่ายหูสายฟ้าไม่มีเส้นทางการวิวัฒนาการ จึงคงอยู่ในระดับเริ่มต้นตลอดไป

        เมื่อเทียบกันแล้วระดับของเถาวัลย์วิญญาณสวรรค์สูงที่สุด ซึ่งเป็นผลมาจากความพิเศษของสายเลือดโบราณ

        เซี่ยวซิงอวี่ชูมือซ้ายขึ้นลูบเถาวัลย์วิญญาณสวรรค์ที่พันรอบข้อมือขวาเบาๆ พร้อมทั้งเปิดใช้เนตรปีศาจข้อมูลปรากฏขึ้นในความคิด