ทาสรักพี่ชายหื่น

      หลังจากที่ธาวินกับแพรววนิตลุกออกไปแล้ว จิรายุก็หันมามองรุ้งลาวัณย์ด้วยสายตาห่วงใย

      “คุณเป็๞อะไรมั้ย”

      “ไม่เป็๲ไรค่ะ เรากลับกันเถอะ” เธอลุกเดินออกจากร้านอาหาร

      จิรายุเดินตามเธอไปขึ้นรถตู้พร้อมคนขับของบริษัทเพื่อกลับออฟฟิศด้วยกัน ตลอดทางเขามองเธอนั่งนิ่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่าง

      ปกติทั้งคู่จะทะเลาะกันบ่อยเพราะเขาหมั่นไส้ที่เธอตามติดเพื่อนเขาแจจนน่ารำคาญ แต่ดีหน่อยที่เพื่อนเขาเอาแต่ทำงานจนไม่สนใจอย่างอื่นเลย ตอนนี้ถึงเขาจะอยากสมน้ำหน้าแต่ก็ทำไม่ลง เธอดูเศร้าจนเขาคิดว่าเธออาจจะไม่ได้เข้าหาธาวินเพราะฐานะแต่อาจจะชอบเพื่อนเขาจริง ๆ ก็ได้ บางทีถ้ากลับถึงบ้านอาจจะไปนั่งร้องไห้ฟูมฟายคนเดียว แต่ถึงเธอจะร้องไห้มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาอยู่แล้ว จิรายุเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วเลือกที่จะนอนหลับไปตลอดทาง

      เมื่อรถตู้มาส่งถึงหน้าออฟฟิศก็เป็๞เวลาบ่ายสองแล้ว เขาอาสาขับรถไปส่งเธอที่บ้านเพราะรู้ว่าหญิงสาวไม่มีรถยนต์ส่วนตัว

      เกิดความเงียบน่าอึดอัดระหว่างทั้งคู่ในรถ จิรายุจึงพยายามชวนคุย

      “ผมขอเปิดเพลงนะครับ คุณรุ้งชอบฟังเพลงแนวไหนครับ” เขาหวังจะใช้เสียงเพลงกลบความเงียบ

      “ฟังได้ทุกแนวค่ะ”

      เขาเลือกเพลย์ลิสต์ที่เปิดฟังเป็๞ประจำ เมื่อเพลงเศร้าที่มีเนื้อหาอกหักดังขึ้นจิรายุจึงรีบเปลี่ยนเพลง แต่เพลงอื่นเนื้อหาก็ไม่ต่างกัน เขาชอบฟังเพลงช้า ๆ ความหมายดี ทั้งเพลย์ลิสต์จึงเต็มไปด้วยเพลงเศร้า

      “เอ่อ ผมว่าปิดเพลงดีกว่า เดี๋ยวไม่มีสมาธิขับรถ”

      “คุณจงใจเยาะเย้ยรุ้งใช่มั้ยคะ” รุ้งลาวัณย์มองค้อน เพราะตามนิสัยแล้วเขาชอบหาเ๹ื่๪๫เธอ

      “เปล่านะ ผมจะไปรู้ล่วงหน้าได้ไงว่าคุณจะมาด้วย”

      “งั้นรุ้งลงก็ได้”

      “อีกไม่ถึงสามร้อยเมตรก็จะถึงอยู่แล้ว ไว้ค่อยลงหน้าบ้านสิคุณ”

      “ว้าย!”

      จิรายุเหยียบเบรกกะทันหันจนเธอแทบหัวทิ่ม

      “ไม่เป็๞ไรใช่มั้ย” เขารีบหันมองคนข้างตัว

      “ไหนบอกว่าจะจอดให้ลงหน้าบ้านไงคะ เปลี่ยนใจแล้วเหรอ” เธอหันไปโวยวาย

      ร่างสูงไม่ตอบแต่เปิดประตูรถเดินออกไปทันที ก่อนจะกลับมาพร้อมกับลูกแมวสีส้มในมือ

      “เกือบทับแหนะ เราพาน้องไปหาหมอกันเถอะ คุณอุ้มไว้นะ” เขาส่งแมวให้เธอถือ

      รุ้งลาวัณย์จำใจรับมาก่อนจะวางไว้บนตัก ลูกแมวน้อยตัวผอมแห้งขนาดเท่าฝ่ามือคลานเตาะแตะหานมแม่ เธอจึงใช้นิ้วลูบตัวมันเบา ๆ ด้วยความสงสาร

      “แล้วทีนี้เราจะทำยังไงกันดีคะ”

      “เดี๋ยวผมลงไปหาดูว่ามีแม่แมวอยู่แถวนี้รึเปล่า คุณรอในนี้ก่อนนะ” จิรายุเปิดประตูรถลงไปเดินสำรวจดูแถวข้างทางประมาณสิบนาทีก็ไม่เจอจึงตัดสินใจกลับขึ้นรถ

      “เจอมั้ยคะ”

      “ผมว่าเราคงต้องหาบ้านให้มันแล้วแหละ”

      “คุณเป็๲คนเก็บได้ งั้นเอาไปเลี้ยงเลยค่ะ” เธอยื่นให้เขา

      “บ้านผมเลี้ยงหมาตัวใหญ่สามตัว อาจจะไม่ปลอดภัยเท่าไหร่” น้ำเสียงของเขาเป็๞กังวล

      “อืม งั้นรุ้งเอาไปเลี้ยงก็ได้ค่ะ แต่รุ้งไม่เคยเลี้ยงแมวมาก่อน ต้องทำยังไงดี”

      “งั้นอันดับแรก เราไปซื้อพวกของใช้จำเป็๞ก่อนละกัน”

      จิรายุเปลี่ยนเส้นทางไปซูเปอร์มาร์เก็ตแทน ทั้งคู่ซื้อนมแพะและกระบะทรายจำนวนหนึ่งแล้วพาแมวกลับบ้านของรุ้งลาวัณย์

      “เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมจะมาพาแมวไปหาหมอนะครับ แต่ถ้ามีอะไรก็ส่งไลน์มาหาผมได้ตลอด” เขาไม่อยากทิ้งความรับผิดชอบให้เธอคนเดียว

      “ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ” เธอบอกก่อนลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านไป

      หลังจากนั้นทุกวันจิรายุก็ส่งไลน์มาหาเธอให้อัปเดตเ๹ื่๪๫แมว บางทีเธอก็ส่งรูปหรือคลิปให้เขาดูจนกลายเป็๞กิจวัตรประจำวันอย่างหนึ่งของเธอไปโดยไม่รู้ตัว

      เมื่อครบหนึ่งอาทิตย์จิรายุก็ขับรถมารับเธอที่บ้านในตอนเย็น

      รุ้งลาวัณย์เริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ในรถกับเขาเพราะปกติทั้งคู่ไม่ค่อยพูดดีต่อกันเท่าไหร่ อาทิตย์ที่ผ่านมาเพิ่งเริ่มคุยกันเหมือนเพื่อนแต่เฉพาะทางข้อความ พอมาเจอตัวจริงกันแล้วต่างฝ่ายต่างก็รู้สึกแปลก ๆ

      “คุณตั้งชื่อแมวว่าอะไรเหรอครับ” จิรายุเป็๲ฝ่ายชวนคุยก่อน

      “ลืมไปเลยค่ะ ต้องมีชื่อสินะ”

      “งั้นชื่อเจอาร์ดีมั้ยครับ”

      “มาจากอะไรเหรอคะ”

      “ชื่อย่อภาษาอังกฤษของเราสองคนไงครับ เอ่อ ถ้าคุณรุ้งไม่ชอบงั้นเปลี่ยนเป็๲ชื่ออื่นก็ได้” เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเขาทำเหมือนตั้งชื่อลูก คนตัวโตก็เริ่มเขิน

      “งั้นเอาชื่อเจอาร์ละกันค่ะ น่ารักดี” เธอมัวแต่เล่นกับแมวจนไม่ได้สังเกตสีหน้าคนข้างตัว

      หลังจากตรวจร่างกายและฉีดวัคซีนที่คลินิกเสร็จ ชายหนุ่มจึงพาเธอกลับมาส่งที่บ้าน

      “คุณยุอยากเข้ามาเล่นกับเจอาร์ในบ้านมั้ยคะ” รุ้งลาวัณย์เอ่ยชวน

      “ได้เหรอครับ”

      “ได้สิคะ คุณดูจะชอบน้องมาก ๆ ไม่งั้นคงไม่ทักมาถามทุกวัน”

      “ผมขอโทษที่รบกวนนะครับ” ที่จริงเขาอยากชวนเธอคุยต่างหากแต่ใช้แมวมาเป็๲ข้ออ้าง

      “ไม่รบกวนเลยค่ะ ยังไงคุณก็เป็๞คนช่วยชีวิตน้องเหมือนกัน” เธอยิ้มให้เขา

      “งั้นผมขออนุญาตอยู่เล่นกับแมวสักพักแล้วค่อยกลับนะครับ” เขารู้สึกลิงโลดในใจ

      ทั้งคู่นั่งเล่นด้วยกันที่ห้องรับแขกก่อนที่แม่ของรุ้งลาวัณย์จะชวนชายหนุ่มกินข้าวเย็นด้วยกัน เขาจึงรีบตอบตกลงโดยไม่คิด

      ระหว่างกินข้าวพ่อกับแม่ของหญิงสาวก็ชวนแขกคุยเพื่อทำความรู้จัก จนดูออกว่าจิรายุกำลังจีบลูกสาวพวกเขาอยู่ จึงเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้คุยกันตามลำพังหลังมื้ออาหาร

      เขาอยู่ให้อาหารแมวเสร็จก็ขอตัวกลับทันทีเพราะเกรงใจเ๯้าของบ้าน

      “ถ้าคุณรุ้งไม่ว่าอะไรพรุ่งนี้หลังเลิกงานผมขอมาส่งและมาเล่นกับแมวอีกได้มั้ยครับ” เขาเอ่ยขอขณะที่เธอเดินมาส่งที่รถ

      “เดี๋ยวรุ้งส่งรูปให้ก็ได้ค่ะ จะได้ไม่ต้องลำบากมาส่ง”

      “งั้นผมขอพูดตรง ๆ ไม่อ้อมค้อมนะครับ ผมขอจีบคุณรุ้งได้มั้ยครับ” เขาคิดว่าถ้าไม่บอกตรง ๆ แบบนี้เธออาจจะยังเข้าใจผิดว่าเขาสนใจแต่แมวก็ได้

      “คุณยุไม่ชอบรุ้งไม่ใช่เหรอคะ” เธอเบิกตากว้างอย่างไม่คาดคิด

      “ผมไม่เคยไม่ชอบคุณรุ้งครับ ขอโทษที่เคยพูดจาเสียมารยาทนะครับ”

      “แล้วทำไมชอบหาเ๹ื่๪๫กันล่ะคะ”

      “ผมแค่ไม่พอใจที่เห็นผู้หญิงที่สนใจไปชอบคนอื่น คุณรุ้งจะลองเปิดใจให้โอกาสผมได้มั้ยครับ”

      “เอ่อ ก็ได้ค่ะ” เธอยิ้มอย่างขัดเขินเมื่อเห็นสายตาจริงใจของเขา ในเมื่อเขากล้าขอมาขนาดนี้เธอก็กล้าเปิดใจ

      “ขอบคุณครับ งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะครับ” จิรายุยิ้มแก้มแทบปริก่อนจะขึ้นรถ

      รุ้งลาวัณย์ยืนส่งจนมองไม่เห็นรถของเขา แล้วเดินเข้าบ้านไป

      ขนาดอาบน้ำเสร็จจนเตรียมตัวนอนแล้วเธอยังแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับคำสารภาพกะทันหันของเขาอยู่เลย มิน่า๰่๥๹นี้เขาดูแปลกไปจากปกติ เธอก็นึกว่าเป็๲เพราะเขาสงสารที่เธอเพิ่งอกหักจากธาวินเลยมาทำดีด้วยซะอีก ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะสนใจเธอเลยด้วยซ้ำ

      รุ้งลาวัณย์เปิดไลน์ก็เห็นข้อความฝันดีส่งมาจากคนที่เธอกำลังคิดถึง ก่อนจะยิ้มดีใจแล้วส่งสติ๊กเกอร์ตอบกลับไป สงสัยเขาจะจีบเธอจริง ๆ เธอไม่ได้หูฝาดไปเอง