“ตื่นแล้วเหรอ” นพค่อยๆลืมตาขึ้น เขาสังเกตว่าตัวเองถูกมัดเอาไว้กับเก้าอี้เรียบร้อย
นพ: นี่มันเื่อะไรกันวะ รีบปล่อยนะเว้ย
รพี: ฮ่าๆๆ ตอนนี้ก็จะบ่าย 3 แล้ว แกเหลือเวลาทำตามคำสั่งอีกแค่ไม่ถึง 10 นาที แต่จากสภาพแล้วก็คงทำไม่ทันแล้วล่ะนะ
นพ: ถ้าหลุดไปได้มึงโดนแน่ไอ้รพี
รพี: ก็อาจจะเป็งั้น แต่ยังไงก็ขอรอดูบทลงโทษที่แกต้องได้รับก่อนละกัน ถ้ารอดมาได้ค่อยหาทางหลอกเอาคนอื่นมาใช้งานกระจกอีกจนกว่าจะได้พร จากนั้นก็ขอให้หุบปากพวกแกไว้ให้หมด แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว และถ้าใช้พรดีๆก็อาจหาวิธีขอพรได้เรื่อยๆแบบที่ไม่ต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงด้วย
นพ: มึงเอาของแบบนี้มาจากไหนวะ
รพี: มีคนส่งมาให้น่ะ บางทีคงอยากรู้ว่าคนที่ได้รับจะเอาไปใช้ยังไงมั้ง ฮ่าๆๆ แต่ดูแล้วพรที่ใช้เมื่อวานคงหมดแล้วสินะ ไม่ต้องทำหน้างงไปหรอก ที่แกเข้ามาที่นี่แถมยังได้ใช้กระจกบานนี้ก็เป็เพราะพรที่ฉันขอไว้เอง
นพ: แล้วบทลงโทษที่ว่ามันคืออะไร
รพี: ไม่รู้สิ มันบอกแค่คนที่ทำตามคำสั่งไม่ได้ก็ต้องได้รับโทษ แค่นั้นแหละ เพราะงั้นถึงต้องใช้แกเพื่อเป็เหยื่อ ฉันจะได้รู้ไงว่าบทลงโทษนั่นหมายถึงอะไรกันแน่
เมื่อครบเวลาที่กำหนด บรรยากาศรอบๆห้องของรพีก็ได้เย็นลงอีกครั้ง นพขนลุกซู่ กระจกที่ตั้งอยู๋ตรงหน้าเขาตอนนี้ได้เปลี่ยนเป็สีดำสนิทและสั่นได้เองราวกับมีชีวิต แต่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นกระจกก็กลับไปเป็ปกติอีกครั้ง ภายใต้ความงุนงงของรพีและความกลัวสุดขีดของนพ ภาพสะท้อนของกระจกไม่เผยให้เห็นเงาของนพอีกต่อไป “อ้ากกกกกกกก เป็ไปไม่ได้ เงาหายไปแล้ว ไม่ไม่ไม่ เห้ยรพี นี่มันอะไรกัน ช่วยทีขอล่ะ ฉันขอโทษก็ได้ที่เคยแกล้งนาย เลิกเล่นแบบนี้ได้แล้ว ช่วยด้วยยยย” นพร้องขอให้ช่วยอย่างขาดสติ เขากลัวจนหน้าซีดไปหมด แต่ใบหน้าของรพีแทบไม่เปลี่ยนไปเลย เขายังคงสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่อยู่ “เลิกแหกปากได้แล้ว แค่เงาหาย แกตอนนี้ดูไม่ได้ใกล้ตายซักนิดไม่เห็นต้องโวยวาย” แต่นพกลับโวยวายไม่เลิก เขาดิ้นบนเก้าอี้ที่ถูกมัดไว้จนเก้าอี้ล้มลง เพล้ง!!
ร่างกายของนพแตกไปครึ่งซีกเสมือนกระจกธรรมดาที่ตกจากที่สูง เขาร้องโหยหวนอยู่นาน ก่อนจะหมดแรงและแน่นิ่งไป "เป็อย่างงี้นี่เองสินะ บทลงโทษนั่น" รพีพูดกับร่างของนพที่แน่นิ่งไปแล้ว “ไม่มีเืเลยซักหยด แถมชิ้นส่วนที่กระเด็นออกมาจากร่างยังกลายเป็เศษกระจกธรรมดาด้วย ยังไงซะตอนนี้มันก็ตายแล้ว คงต้องทำให้กลายเป็เศษกระจกทั้งหมดแล้วเอาไปทิ้งก่อน ยังดีที่หอที่เราอยู่มันเก่ามาก ไม่มีทั้งคนอยู่และกล้องวงจรปิด ตอนแรกเราโคตรเกลียดที่นี่เลย แต่พอมาทำเื่แบบนี้ก็รู้สึกว่ามันสะดวกดีแฮะ”
เย็นวันนั้นเองในห้องของรพี เขากำลังนั่งเขียนบางสิ่งลงสมุดอยู่ นั่นคือรายละเอียดในการใช้กระจกั้แ่วิธีการใช้และพรที่เขาเคยขอรวมทั้งรายละเอียดของบทลงโทษด้วย "ก่อนอื่นก็คงต้องเอาไอ้กระจกนี่ไปไว้หน้าห้องก่อน มันเสี่ยงเกินไป ถ้าเกิดเราเผลอพูดคำนั้นเหมือนเมื่อวานล่ะก็ เราอาจจะตายแบบไอ้นพได้" หลังจากที่รพีเปิดประตูออกไปข้างนอก เขาจึงได้พบชายวัย 50 ปลายๆหรืออาจถึง 60 แล้ว “คุณเป็ใครเหรอครับ มาหาใครรึเปล่าครับ แถวนี้ไม่มีคนนี่นา” รพีถามด้วยความสงสัย “เธอคือรพีสินะ ลุงชื่ออนันต์ เป็ลุงของนพน่ะ” เมื่อรพีได้ยินเขาแทบจะระงับสีหน้าใไว้ไม่ทัน
รพี: เหรอครับ… สวัสดีครับ แล้วลุงมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ ย้ายกลับมาแล้วเหรอครับ
อนันต์: เปล่า แต่ไอ้นพน่ะสิ เมื่อวานมันร้องลั่นบ้านว่าต้องมาที่นี่ให้ได้ในวันนี้ สุดท้ายลุงเลยต้องพามันมา ขนาดโตขนาดนี้แล้วแท้ๆยังงอแงไม่เลิก
รพี: แล้วหามันเจอรึยังล่ะครับ
อนันต์: ยัง ก็เห็นมันเดินมาทางนี้หลังจากลงรถนั่นแหละ เห็นว่าจะต้องไปซักที่ตอนบ่ายโมง เธอเห็นมันบ้างรึเปล่าล่ะ
รพี: ไม่เลยครับ
อนันต์: เหรอ แล้วทำไมเธอยกกระจกออกมาด้วยล่ะ จะเอาไปทิ้งเหรอ ยังดูใหม่อยู่เลยนะ
รพี: ผมแค่จะเอามันมาเช็ดฝุ่นแล้วก็ล้างข้างนอกน่ะครับเหมือนมันจะมีฝุ่นเกาะบางจุดอยู่ เดี๋ยวมันเปื้อนห้องเลยออกมาข้างนอก ว่าแต่ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้ว นพมันคงหาที่นอนได้แล้วมั้ง คุณลุงยังไม่มีที่พักสินะครับ เพราะพึ่งเตรียมตัวมานี่เมื่อวาน ยังไงก็เข้ามาในห้องก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมเตรียมน้ำเย็นๆให้……
To be continued…
3K
